100.000 Έλληνες συμπλήρωσαν το 2011 βιογραφικό για να φύγουν

Στο 18,2% “εκτινάχθηκε” τον Οκτώβριο η ανεργία

Στο επίκεντρο οι μειώσεις στον ιδιωτικό τομέα

«Παγωμένα» προγράμματα 145,4 εκατ. από το ΕΣΠΑ για κατάρτιση ανέργων

“… Μα πού να πάμε; Αφού ακόμα εδω είμαστε εδώ και πολεμάμε…”

Τουλάχιστον όσο αντέχουμε ακόμα…
Όμως, θα νικήσουμε ρε γαμώτο!!! Δε μπορεί!!!
Θα βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε!!!

Κουράγιο αδέλφια..

Τις προάλλες μου έκανε την παρατήρηση ένας φίλος, ότι σταμάτησα να γράφω τη στιγμή που θα έπρεπε, τώρα περισσότερο από ποτέ, όλοι να εκφράζουμε τους προβληματισμούς μας για να δοθεί τροφή για σκέψη από τις διαφορετικές απόψεις του καθενός.

Είναι αλήθεια ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν ξέρω για τι να πρωτογράψω…

Για την απογοήτευση που μετατρέπεται σε αγανάκτηση, η οποία με τη σειρά της μετατρέπεται σε οργή; Και πώς να δώσεις δημιουργική πνοή στην οργή, όταν οι μορφές διαμαρτυρίας που εκδηλώνονται νιώθεις ότι δεν σε εκφράζουν;

Σταμάτησα εδώ και καιρό να πιστεύω ότι με τις διαδηλώσεις θα αλλάξει κάτι. Πολύ περισσότερο, όταν στο δρόμο δίπλα μου “διαμαρτύρονταν” συμπολίτες μου όχι για ένα καλύτερο αύριο, αλλά γιατί δεν ήθελαν να χάσουν τα κεκτημένα τους… Κεκτημένα που πολλές φορές με την προκλητικότητά τους μας έβγαλαν από τα ρούχα μας, μας έβαλαν στη διαδικασία να δούμε με άλλο μάτι τα μέτρα που επιβάλλονται με το έτσι θέλω.

Δε θα μπώ στη διαδικασία να το αναλύσω περισσότερο, άλλωστε το πιστεύω κι εγώ ότι είναι λάθος να μπαίνουμε στο τριπάκι του να κατηγορεί η μία κοινωνική ομάδα την άλλη. Δε θα το κάνω, αν και δε το κρύβω πως έχω πολλές φορές αναρωτηθεί γιατί θα έπρεπε να έρθει η Τρόικα για να φτάσουμε να αντιληφθούμε όλοι μας το πόσο μα πόσο στραβά αρμενίζαμε τόσα χρόνια…

Σε αυτή τη φάση λοιπόν, πιστεύω πως τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ας ξεκινήσουμε με πράξεις, ο καθένας στον τομέα του, στην καθημερινότητά του, ώστε σιγά σιγά να διαμορφωθούν οι συνθήκες που θα προετοιμάσουν κατάλληλο έδαφος για νέες συλλογικότητες… Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι ξοφλημένο… Μην περιμένουμε λύσεις από αυτό…

Χρειαζόμαστε επειγόντως format κι επανεκκίνηση… Αρκεί στο back up που θα έχουμε κρατήσει, να έχουν σβηστεί δια παντώς viruses και trojans για να πετάει το καινούριο σύστημα…

Μέχρι τότε, νομίζω πως η ζωή θα συνεχίζεται – δύσκολα – αλλά ας ψάχνουμε πινελιές αισιοδοξίας που θα σπάνε το γκρίζο της Ελλάδας…

Πινελιές σαν και αυτή, που σε βγάζουν για λίγο από τη μελαγχολία και σε κάνουν περήφανο…

Bravo δρ. Φωτεινή Αγραφιώτη! – Επιστημονική ανακάλυψη από Ελληνίδα ερευνήτρια!

Μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που η Ελλάδα δε θα διώχνει τα παιδιά της, ας παίρνουμε δύναμη από αυτά τα λαμπρά παραδείγματα για να προσπαθήσουμε να πάμε παραπέρα, να στήσουμε μια νέα πατρίδα, να κερδίσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, να μπορούμε να κάνουμε σχέδια και όνειρα ξανά…

Καλή μας τύχη!

p.s. Δείτε ακόμα:

Ωραίοι ως Έλληνες…

Did you heard about Veria’s Public Library?

ADAC Safety Award – This went to the Technical University of Crete for the second year running. http://bit.ly/mE9hWS

Από το Πολυτεχνείο Κρήτης στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Μηχανικής – http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=281899

Υπάρχει ακόμα η Ελλάδα που δημιουργεί… Ή μάλλον.. Υπάρχουν οι Έλληνες που ακόμα δημιουργούν με χίλια ζόρια; http://bit.ly/leSIuF

P.S.2 Φιλενάδα χρωστάς κέρασμα!!!

Κανείς εδώ δεν τραγουδά,
κανένας δε χορεύει,
ακούνε μόνο την πενιά
κι ο νους τους ταξιδεύει..

Καλό ταξίδι μεγάλε Νίκο…

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Ούτε το όνομα, ούτε η καταγωγή του, μόνο το σχολείο του ανακοινώθηκε και ας του απονεμήθηκε βραβείο για την επίδοσή του στο δύσκολο διαγωνισμό της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, πριν από λίγες μέρες.

Στο σχολείο των φυλακών Αυλώνα είναι εγγεγραμμένοι 283 μαθητές, όμως όσοι φοιτούν πραγματικά ανέρχονται σε 150. Πρόκειται για ένα παιδί της β’ τάξης λυκείου, που ζει και σπουδάζει μέσα στις φυλακές Αυλώνα.

Μαζί με άλλα δέκα παιδιά πήρε μέρος στο διαγωνισμό, που έγινε μέσα στο σχολείο, το οποίο μετατράπηκε σε εξεταστικό κέντρο. Από τα δέκα, τα τρία παιδιά ξεχώρισαν και το γραπτό ενός βραβεύθηκε. Είναι 21 ετών, προέρχεται από χώρα του ανατολικού μπλοκ και είναι στη φυλακή, γιατί -όπως λέει ο διευθυντής του σχολείου του- βρέθηκε μια ατυχή στιγμή σε χώρο που δεν έπρεπε να βρεθεί.

«Είναι ένα παιδί σεμνό, χαμηλών τόνων, που όταν του απευθύνεις το λόγο κοκκινίζει» λέει ο διευθυντής του σχολείου, μαθηματικός Πέτρος Δαμιανός. «Εχει επιφανή και πολλά ταλέντα. Δεν παραιτείται εύκολα. Βρίσκεται μόνο του στην Ελλάδα, αφού οι γονείς του εξακολουθούν να μένουν στην πατρίδα του. Από πέρσι που ήρθε στο σχολείο, καταλάβαμε αμέσως πως είχε κλίση στα μαθηματικά. Είχε γερή βασική παιδεία από την πατρίδα του, και μόλις σε λίγους μήνες έμαθε να μιλάει πολύ καλά τη γλώσσα μας. Εχει ταλέντο στα μαθηματικά, αλλά συγχρόνως διαβάζει λογοτεχνία, παίζει μπάσκετ και ζωγραφίζει υπέροχα. Τον έχουμε ήδη παροτρύνει να λάβει μέρος σ’ έναν διαγωνισμό που θα κάνει το αντίστοιχο σχολείο των γερμανικών φυλακών στη ζωγραφική και μ’ αυτό έχει τώρα απορροφηθεί».

Στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, που δόθηκαν τα βραβεία της Μαθηματικής Εταιρείας, όλοι οι βραβευθέντες ήταν εκεί με τους γονείς, ακόμη και τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Μόνος ο λυκειάρχης του σχολείου των φυλακών σκούπιζε κρυφά τα μάτια του πηγαίνοντας να παραλάβει το βραβείο του μαθητή του.

«Την άλλη μέρα», λέει ο καθηγητής, «οργανώσαμε μια μικρή τελετή μέσα στη φυλακή παρουσία του διευθυντή και όλων των μαθητών για να ανακοινώσουμε την επιτυχία του και να του δώσουμε το βραβείο του. Συγκινημένο το παιδί, δέχθηκε τα συγχαρητήρια των συμμαθητών του, ενώ ο διευθυντής των φυλακών τού έκανε και ένα συμβολικό δώρο 100 ευρώ για τη διάκριση».

Ομως δεν είναι η πρώτη διάκριση που παίρνει ο συγκεκριμένος μαθητής. Πέρσι τον βράβευσε και η Εγκληματολογική Εταιρεία που έχει υιοθετήσει το σχολείο και βραβεύει τους μαθητές με βάση το τρίπτυχο: καλοί βαθμοί, χωρίς απουσίες και καλή συμπεριφορά. Το σχολείο των Φυλακών Αυλώνα μετράει ήδη 11 χρόνια ζωής. Και ο διευθυντής του ήταν εκεί προσφέροντας εθελοντική εργασία, πολλά χρόνια πριν λειτουργήσει το σχολείο το έτος 2000.

Ο λυκειάρχης λέει στην «Κ.Ε.» ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το σχολείο παίρνει διακρίσεις: «Για μας είναι διάκριση και το γεγονός ότι κάποια από τα παιδιά μας επιτυγχάνουν στις πανελλήνιες εξετάσεις. Πέρσι, τρία παιδιά μπήκαν σε σχολές των ΤΕΙ».

Δεν είναι εύκολο να είσαι κρατούμενος και να σπουδάζεις. Θέλει κουράγιο να ξεπερνάς τα μύρια προβλήματα, να αφοσιώνεσαι στο διάβασμα και μάλιστα να επιτυγχάνεις το στόχο σου. «Από τα τρία παιδιά που πέρασαν στις πανελλαδικές», αφηγείται ο λυκειάρχης, «το ένα καταφέραμε να μεταφερθεί σε φυλακές κοντά στη σχολή του. Το δεύτερο αποφυλακίσθηκε τις παραμονές των πανελλαδικών και το τρίτο εξακολουθεί να βρίσκεται στον Αυλώνα».

Σ’ αυτά τα παιδιά , αλλά ειδικά στα δέκα που πήραν μέρος στο διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρείας, ο λυκειάρχης μαζί με άλλους καθηγητές έκαναν φροντιστήριο μετά το καθημερινό πρόγραμμα και τις αργίες, από τον προηγούμενο Οκτώβριο.

Στο σχολείο είναι εγγεγραμμένοι 283 μαθητές, όμως όσοι φοιτούν πραγματικά ανέρχονται σε 150, ενώ στο δημοτικό φοιτούν περί τους 80. Οι αλλοδαποί υπερτερούν, κυρίως είναι Αλβανοί. Η αναλογία αλλοδαπών-Ελλήνων είναι 50-50.

«Οταν όμως άρχισε να λειτουργεί το σχολείο», μας ενημερώνει ο λυκειάρχης, «στο λύκειο ήταν όλοι Ελληνες. Τώρα όμως κυριαρχούν άτομα από το ανατολικό μπλοκ, αλλά και από την Παλαιστίνη, το Σουδάν, την Αλγερία και την Τυνησία. Παιδιά που δεν γνωρίζουν καλά τα ελληνικά όταν έρχονται κι όμως ορισμένα απ’ αυτά μαθαίνουν τέλεια, μέσα σε ελάχιστους μήνες. Πολλά απ’ αυτά με εκπλήσσουν ευχάριστα, ενώ και μετά την αποφυλάκισή τους διατηρώ τηλεφωνική επαφή μαζί τους. Κυρίως όμως με όσα μπαίνουν σ’ έναν δρόμο και εντάσσονται στην κοινωνία. Με αυτούς που δεν επικοινωνώ, θεωρώ ότι ντρέπονται γιατί, ίσως, δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους για ομαλή ένταξη. Μην ξεχνάτε πως όλα τα παιδιά που βρίσκονται στην προεφηβική ή την εφηβική ηλικία πιστεύω ότι είναι υποψήφια για τις φυλακές Αυλώνα. Καθώς έχω γνωρίσει δεκάδες περιπτώσεις που βρίσκονται στη φυλακή για τυχαίους λόγους που συνδυάζονται με το ορμητικό της ηλικίας, το οικογενειακό περιβάλλον και τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνουν. Κάθε παιδί έχει και τη δική του ιστορία. Μέσα στο σχολείο αυτό, που μπορεί να είναι και το “σχολείο της ελπίδας”, υπάρχουν βασανισμένες ψυχές που ζητούν μια δεύτερη ευκαιρία, κι αυτήν πιστεύω πως πρέπει όλοι να τη δώσουμε».

—

Αναρωτιέμαι…

Στο όνομα ποιάς “δικαιοσύνης” και ποιών κανόνων του σωφρονιστικού μας συστήματος δεν μπορούσε να του δοθεί άδεια να παραλάβει ο ίδιος το βραβείο του;

Στο όνομα ποιάς “δικαιοσύνης”, την στιγμή που κυκλοφορούν ελεύθεροι τόσοι και τόσοι εγκληματίες,   εξάντλησαν την τυπολατρεία τους στο να μην επιτρέψουν σ’ αυτό το παιδί να ακούσει με τα ίδια του τ’ αυτιά το “ΜΠΡΑΒΟ” που του αξίζει;

Και γιατί δεν επιτρέπεται να μάθουμε το όνομα του, να μπορέσουμε να του στείλουμε μια ευχή, μια καλή κουβέντα, ένα έναυσμα να πάρει δύναμη να συνεχίσει δυνατά;

Ειλικρινά δεν έχω λόγια…

Ντροπή τους….

Και από την άλλη χίλια ΜΠΡΑΒΟ στον μαθητή και τους δασκάλους του, με την ευχή να συνεχίσει να έχει ανοιχτό το μυαλό του και να συνεχίσει να ονειρεύεται…

Βρίσκεσαι με γύψο στο πόδι, και σου κάνει τα νεύρα κρόσια!!!

Κι έτσι ξαφνικά σου κάνει άνω-κάτω την καθημερινότητα!

Επειδή όμως το καλό πράγμα όμως αργεί να γίνει, δεν έβγαλα το γύψο σήμερα όπως ήταν αρχικά προγραμματισμένο κι  αναγκαστικά θα πρέπει να περιμένω λίγο ακόμα… (Ας όψονται οι απεργίες των νοσοκομειακών…)

Ας είναι για καλό!!!

 

 

 

 

Είχα γράψει παλιότερα σχετικά με την άψογη περίθαλψη στο Αττικό Νοσοκομείο.
Ε, σήμερα οφείλω να το κάνω και για το ΚΑΤ!

Δευτέρα πρωί με χτυπημένο πόδι, κάνεις ένα γρήγορο τσεκάρισμα για τα εφημερεύοντα και για καλή σου τύχη εφημερεύει το ΚΑΤ. Ακριβώς αυτό που ήθελες… Στη διαδρομή σκέφτομαι τι θα με περιμένει στα επείγοντα…
Να έχεις τον πόνο σου, να έχεις και μια ατέλειωτη ουρά μπροστά σου και να παρακαλείς να έρθει το συντομότερο η σειρά σου…
Νεύρα, βρισίδια, σιχτιρίσματα, άτιμο κράτος ανάλγητο, δε σέβεσαι τον ασθενή…

Ε, λοιπόν καμία σχέση!
Με συνόδευε ο αδελφός μου και με το που φτάσαμε, οι σεκιουριτάδες με βοήθησαν να καθίσω μέχρι να πάρουμε εισιτήριο από το γραφείο κίνησης.
Μετά καθίσαμε στην ουρά. Περίμεναν 3 ασθενείς πριν από μένα, (πάλι καλά!) Πιτσιρικάδες κι αυτοί, οι 2 με χτυπημένο χέρι, η μια κοπελίτσα πόδι όπως κι εγώ. Μετά από μένα ήταν και κάποια άλλα περιστατικά, αλλά επειδή δεν ήταν τόσο επείγοντα, η προϊσταμένη μας έδωσε προτεραιότητα.
Η μια γιαγιά δήλωσε ότι την πονούσε 2 μήνες το γόνατό της.
Η προϊσταμένη της έκανε την παρατήρηση γιατί το άφησε τόσο καιρό, και γιατί διάλεξε να πάει μέρα που εφημέρευε το νοσοκομείο, ότι δεν ήταν σωστό την ώρα που δέχονται πιο επείγοντα περιστατικά. Παρ΄ όλα αυτά της είπε να περιμένει, αν και ήταν ΙΚΑ και θα έπρεπε κανονικά λέει να πάει σε ιατρείο ΙΚΑ.

Σε 30 λεπτά έφτασε η σειρά μου.
Εξέταση, ακτινογραφία, συνταγογράφηση, γύψος, σε καροτσάκι για την έξοδο, τέλος.
«Α, και περάστε να κλείσετε ραντεβού να σας ξαναδούμε την επόμενη Πέμπτη».
Ομολογώ ένα σοκ το έπαθα! Δεν ήξερα καν ότι κλείνεις και ραντεβού!
«Τέλος, περάστε από τη γραμματεία να πάρετε στρογγυλή σφραγίδα»
Του τέστιν, δίνεις τα χαρτιά σου και πληρώνεις το λογαριασμό:
Τοποθέτηση γύψινου νάρθικα: 5,22€
3 Γυψοταινίες: 1,77€
4 Γυψοταινίες: 2,36€
1 Επιδ. Βαμβακιού: 0,55€
2 Ελαστικός Επίδ. 0,88€
1 Α/Α ποδοκνήμης: 3,26
1 Α/Α άκρου ποδός: 2,88
Σύνολο: 16,92€ και συνολικός χρόνος 2 ώρες max.

Εάν δεν είχα ασφάλεια και εάν δεν είχα χρήματα μαζί μου ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα ήταν, αλλά από ότι είδα, χαλαρά μπορούσε να φύγει κάποιος, χωρίς να πάει να πληρώσει. Θα μου πείτε, μα γιατί να πληρώσεις, έστω και αυτά τα 16,92€?
Τι το πληρώνεις το ΤΣΜΕΔΕ ένα σκασμό λεφτά (που έχεις δεν έχεις δουλειά πρέπει να τα σκας κάθε εξάμηνο). Χμ, δεν ξέρω τι να σας απαντήσω.

Μέσα σε όλον αυτό το χαμό, προτιμώ να ξέρω ότι θα πληρώσω ένα συμβολικό ποσό, θα εξεταστώ αξιοπρεπώς και θα τα πάρω μετά από το ταμείο μου. Το δωρεάν πολλές φορές σε οδηγεί σε υπερβολές, εννοώντας  ότι για ψύλλου πήδημα να κάνεις κατάχρηση κάθε παρεχόμενης υπηρεσίας.
Και δεν μιλάω για σοβαρά περιστατικά και για περιπτώσεις όπου φτάνει το σύστημα το άλλο άκρο (να μην δικαιολογούν ταινίες για διαβητικούς).
Μιλάω για μικρά και μεσαία περιστατικά που μπορείς να διαχειριστείς το κόστος.

Τι άλλο να σας πω δεν ξέρω, καταλήγω όμως στο ότι, όπως και στο Αττικόν έτσι και στο ΚΑΤ, οι άνθρωποι δεν είναι ανθρωποφάγοι, ούτε γουστάρουν να σε βλέπουν να ταλαιπωρείσαι και να υποφέρεις.

Η ανθρώπινη αλληλεγγύη στο χώρο της υγείας θα είναι πάντα εκεί, όσο χάλια κι αν είναι το σύστημα. Το θέμα είναι και η κεντρική διοίκηση να κάνει ορθολογική κατανομή πόρων. Να σταματήσει πια το πανηγύρι με τα χρήματα των ασφαλισμένων. Το ότι δεν υπάρχουν λεφτά, δε το δέχομαι πια. Ας βάλουν πιο σκληρούς κανόνες κι ας κάνουν πια καθαρούς διαγωνισμούς αναθέσεων προμηθειών, ας βάλουν πιλοτικά κι ένα ελάχιστο εισιτήριο για όλους, όπως είχα ακούσει κάπου.
Αλλά ας κάνουν κάτι δραστικό!

Είναι πραγματικά κρίμα και για όσους δουλεύουν σε νοσοκομεία και για τους ασθενείς που έχουν τον πόνο τους, να αναπαράγεται αυτή η νοοτροπία ότι πληρώνουμε τσάμπα λεφτά για παροχές υγείας που δε λαμβάνουμε.

Ευελπιστώ να αλλάξει σιγά-σιγά η κατάσταση, μετά το οριακό σημείο που έφτασαν το σύστημα τόσα χρόνια κακοδιαχείρισης και σπατάλης! Δεν πάει άλλο με τη σπατάλη! Enough is enough!

Προσωπικά  το μόνο που μπορώ, είναι το να επικροτώ δημόσια όταν βλέπω κάτι θετικό.

Ευχαριστώ όλο το προσωπικό στα Επείγοντα!
Ευχαριστώ ΚΑΤ!

Πέμπτη βράδυ στο μετρό, μετά από μια τραγικά γεμάτη μέρα στο γραφείο, είσαι με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά και προσπαθείς να σκεφτείς πώς στο καλό θα χαλαρώσεις με τόσα στο κεφάλι σου και κυρίως πώς στο καλό θα γίνει το 24ωρο να μεγάλωνε για να τα προλάβεις όλα…

Κι όσο είσαι στον κόσμο σου, ο συμπαθέστατος κύριος δίπλα σου κάνει νόημα χαιρετισμού.

Κι εκεί παθαίνεις! Ω, ναι! Ο αγαπημένος σου καθηγητής, ούπς λάθος λέξη, το σωστό είναι: ο αγαπημένος σου Δάσκαλος! Γιατί τελικά μετά από τόοοοσα χρόνια το έχεις πια καταλάβει ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν Δάσκαλος, με όλη τη σημασία της λέξης!

Όσο κι αν πετούσες βελάκια στα παλιά του θέματα προετοιμαζόμενη για την εξεταστική, όσο σιχτίριζες όταν τα έβλεπες τα «παλούκια» θέματα (κακομοίρα μου βρεγμένη σανίδα που ήθελες) κι όσο κι αν έστριβες γωνία μην σε δει και σε κατσαδιάσει για τις μπαρούφες που του έγραψες, τελικά κατέληξες, μια μέρα στο γραφείο πελαγωμένη σε μια επίλυση Bernoulli να αναπολείς το μάθημά του…

Αλήθεια πόσοι καθηγητές προσπαθούν σήμερα να έχουν προσωπική επικοινωνία με τους φοιτητές τους στη διάρκεια του εξαμήνου, να χτυπιούνται, να σου εξηγούν, να προσπαθούν να μην σου μένουν αναπάντητες απορίες, να σε παρακαλάνε να μάθεις για να έχεις εφόδια, και το πιο σημαντικό να προσπαθούν να σε βγάλουν από το μικρόκοσμό σου και να προσπαθούν να σε προετοιμάσουν για τη ζούγκλα που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις όταν θα ψάχνεις για δουλειά; Πόσοι;;;;

Πήξαμε στους Καθηγητές… Από Δασκάλους όμως;;;

Δε θα ξεχάσω με τίποτα τρία περιστατικά:

Το ένα ήταν να μας κουβαλάει Σάββατα του Γενάρη με χάλια καιρό (να ρίχνει καρέκλες μιλάμε) για να κάνουμε έξτρα ασκήσεις ώστε να καλύψουμε το χαμένο χρόνο λόγω καταλήψεων. Και η αίθουσα ήταν φουλ!Όσο κι αν γκρινιάζαμε ότι είναι απαιτητικός, πιεστικός και τα κλασσικά που λέγαμε για όσους μας πίεζαν υπέρ το δέον (τρομάρα μας!), η αίθουσα ήταν γεμάτη!!!

Το δεύτερο, μια μέρα που τον είχαμε τρελάνει τον άνθρωπο (ρωτούσε αν είχαμε απορία και κανείς δεν είχε-και καλά!), δήλωσε ότι δεν θα συνέχιζε την παράδοση εάν δεν σηκωνόταν κάποιος στον πίνακα να λύσει μια άσκηση (για να δούμε τη γλύκα του τι σημαίνει να είσαι στη θέση να εξηγείς!). Το αμφιθέατρο πάγωσε. Να σηκωθείς στο πίνακα; Δεν είμαστε με τα καλά μας! Δεν είμαστε πια στο Λύκειο! Ε, κι όσο επέμενε και δεν προθυμοποιούταν κανείς, σηκώνω χέρι. Η κολλητή μου ψυθίριζε: «Πας καλά;, Κάτσε κάτω» Εν ολίγοις, τόλμησα και ήταν πραγματικά απόλαυση! Έκανα κάτι λαθάκια, αλλά μετά ήμουν με χαμόγελο ως τα’ αυτιά!

Το τρίτο, λίγες μέρες πριν από μία εξεταστική του είχα στείλει ένα βράδυ e-mail με κάποιες απορίες και μου απάντησε επί τόπου: «Αύριο το πρωί έλα να τα δούμε- P.S. Έλα διαβασμένη!!!» Και φυσικά ξενύχτησα, πήγα πιο καλά διαβασμένη και γελούσα μετά με τη μία χαζομάρα που ρωτούσα…

Όλα αυτά σκεφτόμουν μέχρι να συναντηθούμε για φαγητό:

Δάσκαλος!!! Δάσκαλος, δίπλα σου στα δύσκολα!

Βρεθήκαμε με παλιούς συμφοιτητές και ειλικρινά ήταν το ωραιότερο 4ωρο του τελευταίου διαστήματος στη ζωή μου! Ούτε που το καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα! Συζητούσαμε το τι έχει κάνει καθένας μας μετά την αποφοίτηση και στην πορεία φτάσαμε να συζητάμε τα πάντα!!!

Το μεγάλο του παράπονο είναι ότι το επίπεδο των φοιτητών έχει πέσει τραγικά, ότι δε θέλουν να μάθουν, ότι δεν ακούνε τίποτα και το χειρότερο ότι δεν θέλουν να προετοιμαστούν για τα δύσκολα που θα συναντήσουν μπροστά…

Μελαγχόλησα… Είναι κρίμα να θέλεις να δώσεις και να μην το εκτιμούν…
Ελπίζω να το καταλάβουν νωρίς!
Μέσα σ’ ένα τόσο κακό εκπαιδευτικό σύστημα, είναι πραγματικά θησαυρός το να σου προσφέρει ένας Δάσκαλος γνώση απλώχερα…
Αν εσύ δεν θέλεις να δεχτείς, λυπάμαι αλλά μια μέρα θα χτυπάς το κεφάλι στο στον τοίχο…

Γι’ αυτό σου λέω βρε φιλαράκι, όταν έχεις τέτοιους δασκάλους δίπλα σου, ρούφα γνώση σα σφουγγάρι…  Άκου, μάθε, ψάξε, διάβασε! Δε θα βρεις εύκολα τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου… Εκμεταλλεύσου το!!!

Μετά φούντωσε η κουβέντα όταν λέγαμε για τις δουλειές μας.
Έπρεπε να δείξουμε ότι κάτι πήραμε τελικά, ότι δεν πήγαν τσάμπα οι νουθεσίες του!!!
«Σας βλέπω και σας χαίρομαι, μπράβο σας!!!»
Ειλικρινά αυτή του η ατάκα ήταν όλα τα λεφτά!!!

Αλλά Δάσκαλε, ενα κομμάτι της πορείας μας το χρωστάμε και σε σένα…

Ευχαριστούμε!!

P.S. Για να μην αδικώ κανέναν, το συγκεκριμένο ποστ θα μπορούσε κάλλιστα να αναφέρεται και στην Φιλόλογό μου στο Γυμνάσιο, στον Μαθηματικό μου στο Λύκειο, στο Φυσικό μου και σε αλλους (λίγους) καθηγητές στο Πολυτεχνείο, απλά γράφτηκε με αφορμή τη συνάντησή μας με τον συγκεκριμένο καθηγητή μας. Είμαι ευγνώμων που είχα την τύχη να έχω περισσότερους Δασκάλους, απ’ ότι καθηγητές…
Τους ευχαριστώ όλους… Ξέρουν αυτοί…

Δεν ξέρω για εσάς βρε παιδιά, αλλά εγώ από την Πρωτοχρονιά και μετά είμαι μες στην τρελή χαρά! Το συζητήσαμε από δω, το φιλοσοφήσαμε από κει και καταλήξαμε να τρελάνουμε εμείς αυτούς, κι όχι αυτοί εμάς!

Όπως είχα πει και τις προάλλες, δεν την παλεύω να συζητάμε δυσάρεστα πράγματα, πρέπει να πάμε κόντρα στο ρεύμα, να χαιρόμαστε μ’ αυτά που έχουμε, κυρίως με την υγεία μας και να αρχίσουμε μετά να εκτιμάμε τα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα, τις μικρές ξεχασμένες χαρές μας…

Μια κούπα ζεστό καφέ με καλή παρεούλα, ένα ωραίο τραγούδι, έναν περίπατο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, ένα ζεστό βλέμμα, ένα κρυφό όνειρο!

Τελευταία ήμουν πολύ τσαντισμένη με όλα όσα συμβαίνουν, με όλη αυτή την κατρακύλα που έχουμε πάρει, τα είχα με το σύστημα που «καταστρέφει τα όνειρά μας»…

Ε, έκανα λάθος! Μπορούμε να κάνουμε όνειρα, ακόμα και σε δύσκολους καιρούς!
Αλίμονο αν καταφέρουν να μας το στερήσουν κι αυτό!

Αλλά θα πρέπει να δώσουμε πια βάση σε πιο αληθινά και πιο ουσιαστικά όνειρα!
Μια καλή ζωή ας πούμε, όχι με μόνο στόχο το πώς θα βγάλουμε λεφτά, αλλά πώς θα ξαναγεμίσουμε τη ζωή μας με τους ανθρώπους που αγαπάμε δίπλα μας, πώς θα τους δίνουμε χρόνο από το χρόνο μας, πώς θα αρχίσουμε ξανά να εξωτερικεύουμε τα συναισθήματά μας, πώς θα θυμηθούμε ξανά ότι είμαστε άνθρωποι…

Άνθρωποι είμαστε, όχι ρομποτάκια που τα έχουν κουρδίσει να καταναλώνουν… Ακόμα κι αν καταλήξαμε εκεί, στο να νιώθουμε ευτυχία μόνο καταναλώνοντας, έχουμε το χρόνο και την ευκαιρία στο χέρι μας να αλλάξουμε πορεία!

Δεν είμαι καθόλου δυστυχισμένη που δεν μπορώ να έχω γεμάτη τη ντουλάπα μου με ακριβές τσάντες, ακριβά ρούχα, ακριβές διακοπές, χλιδή και δεν συμαζεύεται…

Ίσα ίσα που ακριβώς επειδή δεν κάνω πολλά ψώνια, απολαμβάνω περισσότερο τα δώρα που δέχομαι από φίλους γιατί ακριβώς δεν είναι άλλη μια τσάντα, άλλο ένα καλό φουστάνι… Είναι π.χ. η αγαπημένη μου τσάντα, δώρο από την μία κολλητή μου, (τεραστίων διαστάσεων για να μπορώ να κουβαλάω την προίκα μου- αλήθεια έχω απίστευτα πράγματα κάθε μέρα μαζί μου, από σημειωματάριο μέχρι κατσαβίδι!!!), είναι το μικρούλι αγαπημένο μου κόκκινο σημειωματάριο από την άλλη κολλητή (που ξέρει πόσο λατρεύω να σημειώνω ακόμα και την πιο μικρή υπενθύμιση, ακόμα κι αν τα έχω βάλει στο calendar και στο κινητό…)

Είναι το αγαπημένο μου φανελάκι, το αγαπημένο μου μπρελοκάκι, το αγαπημένο μου στυλό, αχ σας μη σας αραδιάσω όλη μου την περιουσία τώρα!

Το θέμα είναι ότι κουβαλάω τους φίλους μου μαζί μου μέσα από τα δωράκια τους, τα απλά τα καθημερινά, αυτά που ξέρουν ότι πραγματικά θα τα ευχαριστιέμαι..

Και παρ’ όλο που φτάσαμε λόγω των, υπερατλαντικών και μη, αποστάσεων να μην βρισκόμαστε συχνά, κάθε φορά που τα συναντιόμαστε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα!

Αν δεν είναι αυτό ευτυχία, τότε τι είναι;

Αυτές τις γιορτές δεν βγήκαμε καθόλου για βραδινή έξοδο, τις περάσαμε σε σπίτια κάνοντας κάθε βράδυ διαφορετικά πράγματα! Χαρτιά, επιτραπέζια, καραόκε, κουβεντούλα με κρασάκι μπροστά στο τζάκι και μαντέψτε… Ήταν οι καλύτερες Χριστουγεννιάτικες διακοπές των τελευταίων χρόνων!

Η περσινή ταλαιπωρία του να ψάχνουμε ματαίως βρούμε κάπου νορμάλ να πιούμε ένα ποτό χωρίς να ποδοπατηθουμε, μας έγινε μάθημα κι έτσι φέτος αλλάξαμε τη συνταγή και μαντέψτε, πέτυχε!

Γιατί λοιπόν να μην το κάνουμε όλη τη χρονιά;

Ας αλλάξουμε συνήθειες, ας μείνουμε και λίγο σπίτι, ας καλέσουμε φίλους στο σπίτι!

(Καλά, καλά, μη βαράτε, δεν είπα να κλειστούμε εντελώς μέσα, αλλά ειλικρινά αυτό το «Άσε τις αηδίες, είναι Σάββατο και πρέπει να βγούμε!» δε σας κούρασε;)

Το μόνο που με στεναχωρεί πολύ είναι όσοι ψάχνουν για δουλειά κι απογοητεύονται, όπως και τόσοι άλλοι στην ηλικία μας… Έρχονται βιογραφικά στο γραφείο και πιάνεται η καρδιά μου… Αλλά δεν πρέπει να χάσουμε την ελπίδα!

Πρέπει να το παλέψουμε όλοι μαζί! Να σκεφτούμε νέες λύσεις! Να αλληλοβοηθηθούμε! Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο που μπορεί ο καθένας για τους αγαπημένους του, αλλιώς δε θα τη βγάλουμε καθαρή! Δε το μπορώ αυτό το τριπάκι ότι δεν έχουμε πολλά λεφτά, άρα είμαστε δυστυχισμένοι! Δεν είναι έτσι! Μας έκαναν να νομίζουμε ότι είναι έτσι!

Ας βάλουμε άλλες προτεραιότητες πια!

Μας αξίζει το χαμόγελο, να μην τους κάνουμε τη χάρη να μας το πάρουν κι αυτό!

Καλή Χρονιά σε όλους, με υγεία και χαμόγελα!!!!

P.S. Αγαπητέ Θανάση, αλήθεια δεν τον έχω ξεχάσει τον καφέ που σου χρωστάω, αλλά τώρα επέστρεψα! Θα σε βάλω στο κόκκινο μπλοκάκι στα “to do” σύντομα!

Τι χρειάζεται για µισθό 600 – 700 ευρώ

Φοίβη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010

Ο αναγνώστης Ανέστης Κ. έστειλε στη στήλη ανέκδοτο – των ηµερών… – που κυκλοφορεί ελεύθερο:

«Ενας νέος τελειώνει το Λύκειο και δεν έχει καθόλου όρεξη για Πανεπιστήµιο. Ο πατέρας του, πλούσιος πολιτικός, απειλεί τον γιο του: “ ∆εν θέλεις να σπουδάσεις, ρε τεµπελόσκυλο; Λοιπόν εγώ δεν συντηρώ κοπρίτες, γι’ αυτό και θα δουλέψεις, κατάλαβες ”.

Εχοντας ισχυρή οικονοµική και πολιτική θέση, ο πατέρας κινεί τα νήµατα για να βρει µία θέση στον γιο του:

Πατέρας: – Γιώργο (Παπακωνσταντίνου, υπουργό), ο γιος µου τέλειωσε το λύκειο και ο τεµπέλης δεν θέλει να σπουδάσει. Θα µπορούσες να του βρεις µια θέση, µήπως στο µεταξύ βρει τον δρόµο του και αποφασίσει να σπουδάσει; Κάτι που θα τον κάνει να δουλέψει σκληρά, να µην κάθεται και τα ξύνει… Μερικές µέρες αργότερα ο Παπακωνσταντίνου του λέει:

- Βρήκα δουλειά για τον γιο σου. ∆εξί χέρι του Προέδρου της ∆ηµοκρατίας και 20.000 ευρώ τον µήνα.

- Είναι υπερβολικό, Γιώργο. Πρέπει να τον αρχίσουµε πιο χαµηλά, γιατί µε τέτοια λεφτά αυτός ο τεµπέλης θα γίνει χειρότερος.

- Σου βρήκα κάτι πιο σεµνό: ιδιαίτερος γραµµατέας υπουργού, µόνο µε 10.000 ευρώ τον µήνα.

- Οοοοοχι. ∆εν θέλω η ζωή του να είναι τόσο εύκολη.

Θέλω να αισθανθεί την ανάγκη να σπουδάσει.

Την επόµενη µέρα:

- Του βρήκα δουλειά ως διευθυντής του Τµήµατος Προµηθειών στο υπουργείο Οικονοµικών µε µισθό 6.000 τον µήνα.

- Μα, σε παρακαλώ, Γιώργο, βρες µου κάτι πιο σεµνό, στα 600 µε 700 ευρώ τον µήνα.

- Μα τι λες; Αυτό είναι αδύνατον.

- Γιατί;

- Αυτές οι θέσεις δίνονται µόνο µε διαγωνισµό και απαιτούν βιογραφικό επιπέδου, τέλεια γνώση αγγλικών, πανεπιστηµιακό δίπλωµα, τουλάχιστον ένα master ή PHD στο εξωτερικό και θέληση να δουλεύει υπερωρίες άνευ αποδοχών!».

Πηγή: tanea.gr

 

P.S. Κερνάμε το βραδάκι σε αγαπημένο στέκι!

Περισσότερες πληροφορίες, κατόπιν συνεννοήσεως!