Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 10/10/2007

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

Αναδημοσιεύω ένα κείμενο που έλαβα σε e-mail, το οποίο έσπασε την πλήξη του γραφείου και μου δημιούργησε μια γλυκιά μελαγχολία… Δεν ξέρω γιατί βάζει ως όριο το 1985, αλλά συμφωνώ απολύτως με τον συγγραφέα!

(Ω, ναι, είμαι κι εγώ από τους τυχερούς…)

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας 😉 😀 😛

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Advertisements

Responses

  1. Εγώ που γεννήθηκα το 1984 (δηλαδή πριν το 1985) νομίζω ότι δεν με εκφράζει και πολύ – με εξαίρεση το κομμάτι για τα ποδήλατα, που πραγματικά μου έχουν λείψει!

  2. Πολύ καλό Κατερίνα..

    Δες και το πρώτο post που είχα κάνει στο blog μου!

    http://kosmetsas.wordpress.com/2007/02/08/1/

  3. Είμαι από τους τυχερούς.
    Μέσα σε 600 λέξεις όλα τα παιδικά μου χρόνια…

  4. Δεν μπορείς να φανταστείς τί μου θύμισες!… Όντας γεννημένη στα early-seventies ένιωσα ότι ξανάβλεπα τα παιδικά μου χρόνια στην παλιά μου γειτονιά στη Σαλονίκη, σαν σε ταινία. Πράγματι, τί θα έχουν να λένε τα σημερινά παιδιά, που ακούνε τη δική μας παιδική ηλικία όπως ακούγαμε εμείς τη γιαγιά μας να λέει πώς ζούσαν χωρίς ρεύμα και χωρίς βρύση, και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο; Να’σαι καλά για το flash-back. Μας χρειάζεται!

  5. @ stranger 12: 🙂

    @ kometsas: Όντως! Σύμπνοια απόψεων και βιωμάτων! Ευτυχώς!

    @ Krogias: Welcome to the club!

    @ aadvarki: Ανησυχώ… Τι βιώματα θα έχουν τα παδιά μας? Μάλλον θα ακολουθήσω τακτική μαμάς! Πέρσυ το καλοκαίρι έκρυψε τα καλώδια του playstation όσο είχαμε τον μικρό μου ξαδερφάκι σπίτι για το καλοκαίρι, αυτό έκλαιγε όλη μέρα για 2 μέρες, έκλαιγε στο τηλέφωνο στους γονείς του και την τρίτη μέρα μη έχοντας τι να κάνει (αφού η tv είχε εντελώς συμπτωματικά «χαλάσει»), βγήκε επιτέλους από το σπίτι, γνώρισε τα παιδιά της γειτονιάς και πήρε μια γεύση από όσα περιγράφονται παραπάνω… Απλά δεν μαζευόταν σπίτι! Άσε που στο τέλος του καλοκαιριού δεν ήθελε να φύγει!

  6. οταν το ειχα πρωτοδιαβασει πριν αρκετο καιρο, ειχα συγκινηθει αφανταστα. Γεννημενος λιγο πριν το ’70, ενιωσα οτι περιεγραφε πολυ ευστοχα το πως μεγαλωσαμε. Ειδικα για οσους απο εμας ειχαμε την τυχη να ειμαστε σε προαστιο της Αττικης, που θυμιζε χωριο μολις 15 χλμ απο το κεντρο.
    Και μου θυμιζει πολυ οταν το διαβαζω, το τραγουδι του Κουγιουμτζη «που ‘ναι τα χρονια».
    Την καλησπερα μου και τους αγωνιστικους μου χαιρετισμους.

  7. @ a.g. : Πράγματι ταιριάζει γάντι το τραγουδάκι! Καλησπέρα και σε σένα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: