Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 25/10/2007

Περί ήθους, αλληλεγγύης, συντροφικότητας (και οράματος)….

Σύντροφοι και Συντρόφισσες ..

Τα χρόνια που πέρασαν ήταν δύσκολα. Αλλά μέσα από τις δυσκολίες μαθαίνεις, ενώ το εύκολο σε καθιστά ευάλωτο. Είναι το πανάρχαιο δίλημμα της επιλογής του δρόμου της αρετής ή της κακίας.

Έτσι λοιπόν η πολιτική επιλογή ήταν να ακολουθήσουμε τον δρόμο της αρετής. Έναν δρόμο δύσκολο, που για να φτάσεις στον προορισμό σου χρειάζεσαι συνέπεια και συνέχεια.

Και όλοι εμείς, σύντροφοι και συντρόφισσες, πιστεύω ότι φανήκαμε άξιοι “περιπατητές” αυτού του δρόμου. Το δύσκολο κομμάτι ίσως και να τέλειωσε. Όμως στα εύκολα είναι όπου συνήθως κάνουμε οι περισσότεροι λάθη.

Λάθη, όπως η αλαζονεία, η έλλειψη εμπιστοσύνης και συντροφικότητας μεταξύ μας, η προσωπική καταξίωση απέναντι στη συλλογική επιτυχία, η “ανορεξία” για παραγωγή έργου, δουλειάς, συμμετοχής στα όργανα συνδιοίκησης κ.λ.π.

Δυστυχώς αυτά είναι τα συμπτώματα ανάληψης εξουσιών από ανθρώπους που δεν ξέρουν να χειρίζονται την εξουσία. Από ανθρώπους που νομίζουν ότι η εξουσία είναι δύναμη, είναι προσωπική προβολή, είναι το μέσον για να φτάσουν ακόμη πιο ψηλά. Όχι ότι αυτά δεν αποτελούν στοιχεία του εκάστοτε συστήματος εξουσίας που παρασύρουν, φθείρουν και ενίοτε διαφθείρουν.

Αλλά θέλω να πιστεύω ότι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μου δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι. Κρίνουν και καταλαβαίνουν ότι η εξουσία είναι θέση ευθύνης. Ευθύνης και δουλειάς. Δουλειάς και αποτελέσματος. Αποτελέσματος και νίκης. Νίκης πολιτικής και ηθικής.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες ..

Θα πρέπει οι σκέψεις και οι πράξεις μας να διακατέχονται από Ήθος, Αλληλεγγύη, Συντροφικότητα ..

Ήθος : Όλες μας οι ενέργειες, όλες μας οι πράξεις απέναντι στους συμφοιτητές – συμφοιτήτριές μας, όσον αφορά την πολιτική μας τοποθέτηση και στάση, θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της ηθικής. Συναλλαγή και Συνδιαλλαγή με καθηγητές ή άλλες παρατάξεις δεν έχουν θέση και ούτε θα πρέπει να έχουν ανάμεσα στα μέλη της παράταξής μας. Όπως επίσης σκοπός μας δεν είναι να μπλεκόμαστε σε φασαρίες και καυγάδες που επιδιώκουν κάποιοι συμφοιτητές μας. Κι αυτό διότι ο ρόλος μας δεν είναι να γίνουμε εμείς η αφορμή για την δικιά τους πολιτική επιβίωση. Άλλωστε εμείς την αλληλεγγύη προς τους συναδέλφους μας την έχουμε δηλώσει εμπράκτως. Κι αυτό θα συνεχίσουμε να πράττουμε. Τόσο εντός, όσο και εκτός Πολυτεχνείου.

Αλληλεγγύη : Για εμάς λοιπόν η αλληλεγγύη δεν είναι μια όμορφη λέξη που την εκφράζουμε και μένει μόνο στα λόγια. Είναι πράξεις και πρακτική. Τόσο εντός, όσο και εκτός Πολυτεχνείου.

Συντροφικότητα : Οι σκέψεις μας πρέπει να είναι φανερές, οι συζητήσεις θα πρέπει να γίνονται στο Φως. Το Σκότος δεν μας ταιριάζει. Τα πισώπλατα μαχαιρώματα δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Όλες οι διαφορές, οι παρεξηγήσεις, οι προσωπικές “κόντρες” κ.λ.π., που υπάρχουν και θα υπάρχουν εφόσον θέλουμε να λειτουργούμε δημοκρατικά, θα πρέπει να λύνονται μπροστά σε όλους, μέσα από τη συζήτηση και τον διάλογο. Σίγουρα όλοι θα αισθανθήκαμε κάποια πικρία, από συμπεριφορές κ.λ.π., αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι προσωπικές κρίσεις θα πρέπει να γίνονται και πολιτικές (παραταξιακές). Πολύ προτού συμβεί αυτό, ο δρόμος της ανοιχτής συζήτησης μεταξύ μας ή και ενώπιον όλων, ο δρόμος του διαλόγου δηλαδή, είναι αυτός που πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να μας έρχεται στο μυαλό. Τόσο εντός, όσο και εκτός Πολυτεχνείου.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες ..

Ποιος είναι όμως ο ρόλος μας; Τι επιδιώκουμε; Για ποιον λόγο βρισκόμαστε στην Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη;

1. Ο ρόλος και ο σκοπός μας λοιπόν είναι η λύση των προβλημάτων των συμφοιτητών μας. Από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο. Το πρωτεύον για εμάς είναι η ανάπτυξη του Πολυτεχνείου. Ένα Πολυτεχνείο “ανοιχτό” στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι της αγοράς, ένα Πολυτεχνείο έρευνας, ένα Πολυτεχνείο δυναμικών αποφοίτων, έτοιμων να αντιμετωπίσουν την αγορά εργασίας. Ένα σύγχρονο κέντρο γνώσης, μία κοιτίδα Πολιτισμού, Παιδείας.

2. Επίσης, δεν μας αφήνουν αδιάφορους και τα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας και της κοινωνίας γενικότερα. Και όπου μπορούμε, συμμετέχουμε με προτάσεις – λύσεις, όπου μας δίνεται η δυνατότητα να παρέμβουμε, παρεμβαίνουμε .. συνεργατικά, διαλεκτικά, δυναμικά ..

3. Τέλος, γνωρίζουμε και ξέρουμε ότι είμαστε φορείς πολιτικής. Δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ούτε όμως είμαστε και διορισμένοι εκπρόσωποι κομματικών οργάνων. Εκπροσωπούμε την προοδευτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Και γι’ αυτό, τα προβλήματα του πολιτικού μας χώρου δράσης δεν μας αφήνουν αδιάφορους. Ο φορέας στον οποίον αυτοπροσδιοριζόμαστε πρέπει να ξαναβρεί τον κινηματικό του χαρακτήρα. Κι αυτό μπορεί να γίνει αν το περιβάλλον, η βιοηθική, η μετανάστευση (η προσφυγιά), η εργασία, η επανένταξη στην κοινωνία, οι ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, η Ισότητα, η Ειρήνη, η Παιδεία, η Δημοκρατία, ο Πολιτισμός, γίνουν οι χώροι της συμμετοχής μας, της παρέμβασής μας.

Να γίνουν λοιπόν τα σημεία αναφοράς των ιδεών και της δράσης μας.

Ο ρόλος και ο σκοπός της παράταξης και των μελών μας, όπως ιεραρχικά περιγράφηκε παραπάνω, είναι αναγκαίο να υποθάλπουν την κοινωνική δικαιοσύνη, την σοσιαλιστική συνείδηση.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες ..

Κοινωνική δικαιοσύνη, Σοσιαλιστική συνείδηση. Δύο λέξεις που πρέπει να γίνουν η καθημερινή μας πρακτική και “ενασχόληση”.

Κοινωνική δικαιοσύνη, διότι οι συμφοιτητές μας αλλά και ολόκληρη η κοινωνία βαρέθηκε, κουράστηκε, αγανάχτησε από το να βλέπει να επιβραβεύονται μόνο οι κατέχοντες τα μέσα για ανέλιξη, όσοι γνωρίζουν πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, αφήνοντας στο περιθώριο έτσι τους ανθρώπους που με κόπο, μόχθο και βασιζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις έκαναν και κάνουν την προσπάθεια για πρόοδο και ευημερία. Μπορεί, εμείς οι άνθρωποι να μην είμαστε ίδιοι, αλλά θα πρέπει να είμαστε ίσοι. Ίσοι απέναντι σε όλους και σε όλα.

Σοσιαλιστική συνείδηση, διότι κάθε μας σκέψη, κάθε μας πράξη πρέπει να είναι σοσιαλιστική. Τόσο εντός, όσο και εκτός Πολυτεχνείου. Και προτιμάμε να δημιουργούμε τις εξελίξεις, έστω και με λάθη, παρά να τρέχουμε πίσω από αυτές και να γινόμαστε μετά τον Χριστό προφήτες. Άλλωστε οι παρακάτω σκέψεις του Ανδρέα Παπανδρέου αν και ειπώθηκαν το 1977, είναι πάντα τόσο επίκαιρες:

1977


Δεν φοβόμαστε λοιπόν τα προβλήματα. Και γινόμαστε, όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο, φορείς αλλαγής, μετεξέλιξης, εγχσυχρονισμού, προόδου. Κι αυτό γιατί σκοπός μας είναι να προκαλέσουμε μία Δημιουργική Επανάσταση. Να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να έρθουν σε ρήξη με τον ίδιο τους τον εαυτό. Έναν εαυτό που αναζητά το βόλεμα, την ατομική καταξίωση, τον υλισμό. Να “ξυπνήσουμε” λοιπόν πρώτα απ’ όλα τους ίδιους μας τους εαυτούς και απέναντι στα παραπάνω να αντιτάξουμε την αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο μας, το κοινό μας καλύτερο μέλλον, τον Πολιτισμό.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε ότι η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι πραγματοποιήσιμη. Κι αυτό διότι πάντα θα υπάρχουν “εραστές” και εκφραστές του καπιταλισμού, αλλά και διότι το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης μας φανερώνει ξεκάθαρα πιο είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας επιλογής. Έτσι λοιπόν συγχρόνως και απέναντι στους φορείς του καπιταλισμού, της συντήρησης, της νεοδεξιάς, η προσπάθειά μας θα πρέπει να επικεντρώνεται στην σοσιαλιστική μετεξέλιξη της κοινωνίας, στην επανάσταση από τα “μέσα προς τα έξω”.

Δεν είναι κάτι που γίνεται από την μια μέρα στην άλλη. Αλλά μέρα με τη μέρα η πραγμάτωση αυτού του είδους της επανάστασης θα δημιουργήσει έναν κόσμο ομορφότερο. Έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες..

Η γενιά των παππούδων μας, η γενιά της ξενιτιάς, των πολέμων και της προσφυγιάς, ήταν οι άνθρωποι που προσπάθησαν να προσφέρουν στα παιδιά τους ελευθερία, σπουδές και εφόδια ούτως ώστε να μπορέσουν να ξεφύγουν από την πραγματικότητα της φτώχειας και της ανέχειας. Και τα παιδιά τους, οι γονείς μας, πρόκοψαν, προόδευσαν. Πέτυχαν κοινωνική και οικονομική ανέλιξη, όχι μονάχα του εαυτού τους αλλά και του συνόλου, και ταυτόχρονα πέτυχαν και κάτι πιο σημαντικό. Στέριωσαν την Δημοκρατία στον τόσο ταλαιπωρημένο τόπο μας.

Και προσπαθούν με την σειρά τους να δώσουν στα παιδιά τους, σε εμάς, όλα εκείνα τα απαραίτητα εφόδια για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στις δυσκολίες των καιρών και να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.

Οι περήφανες αυτές γενιές, με τα περήφανα παραδείγματά τους, μας δείχνουν τον δρόμο. Διότι, σύντροφοι και συντρόφισσες δεν πιστεύω ότι είμαστε εδώ για να δείξουμε πως θα αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε το μέλλον, αλλά για να δημιουργήσουμε το μέλλον.

Ένα μέλλον που θα βασίζεται κύρια και πρώτα στην Παιδεία. Μία Παιδεία ανοιχτή, κοινωνικά δίκαιη, ποιοτική και πάνω απ’ όλα δωρεάν και ελεύθερη από εξαρτήσεις και μεθοδεύσεις των αγορών. Γιατί η παιδεία είναι πολιτισμός κι ο πολιτισμός είναι «εργαλείο» δημοκρατίας.

Κατά τον Αριστοτέλη κάθε άνθρωπος είναι “ζώο πολιτικό”. Απέναντι λοιπόν στα αυτοκαταστροφικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης πρέπει εμείς – νέοι και νέες – να αντιτάξουμε και να προσπαθήσουμε για μια κοινωνία που θα είναι προσηλωμένη στις αρχές της ειρήνης, του διαλόγου και της συνεργασίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης. Δηλαδή για μια κοινωνία πιο δίκαιη και πιο δημοκρατική. Κι αν δεν προλάβουμε εμείς, ας γίνει η κοινωνία αυτή, η κληρονομιά των παιδιών μας.

Σημείωση:

Το παρόν κείμενο είναι του γραμματέα (και πραγματικού συντρόφου) της ΠΑΣΠ Π.Κ. – Χανιά, 2003.

4 χρόνια μετά, μήπως είναι πιο επίκαιρο από ποτέ?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: