Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 30/10/2007

Γροθιά στο στομάχι…

Εναλλακτικός τίτλος: Πώς ένα e-mail από την κολλητή μου κατάφερε να με κάνει να πάω άυπνη για δουλειά…

Κρατάω για τον εαυτό μου τα περί των προσωπικών μας και παραθέτω το υπόλοιπο τμήμα:

«…. Άσχετο τώρα, αλλά αφού το σκέφτηκα θα στο πω. Μέσα από συζητήσεις με φίλους εδώ, συνειδητοποίησα ότι πλέον δεν βλέπω κανένα δρόμο γυρισμού στην Ελλάδα, αν όλα πάνε κατ ευχήν με το διδακτορικό. Νομίζω τελικά πως δεν αξίζει να αγχωνόμαστε με το πόσο μακριά από τη χώρα μας ζούμε, γιατί πάντα πρέπει να κοιτάμε που είμαστε πιο ευτυχισμένοι, και έχουμε προοπτικές για καλή ζωή. Αυτά δεν τα βρίσκω στην Ελλάδα δυστυχώς. Πιστεύω ο Καναδάς μπορεί να προσφέρει μια πολύ άνετη ζωή από όλες τις πλευρές. Επαγγελματικά και προσωπικά.

Φανταζόμουνα να κάνω μια οικογένεια εδώ και να την κάνω αντίστοιχα και στην Ελλάδα. Εδώ δεν χρειάζεται να ανησυχείς για απλά πράγματα όπως το αν αρρωστήσεις και σε αφήσουν να λιώσεις σε ένα διάδρομο νοσοκομείου, ή αν ο γιατρός σου είναι άσχετος, ή σε τι σχολειό πάνε τα παιδιά σου και αν πρέπει να τρέχουν για να κάνουν ιδιαίτερα και να μην κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους.

Η ζωή είναι πιο άνετη εδώ. Και το κράτος είναι δίπλα σου για να σε εξυπηρετήσει. Μου αρέσει που ένα απλό πρόβλημα που μπορεί να έχω με το τηλέφωνο για παράδειγμα, ή με το internet είναι υπόθεση ενός λεπτού για να ενημερώσεις την εταιρεία και να το φτιάξουν αμέσως, ζητώντας χίλιες φορές συγγνώμη και μάλιστα όλο αυτό online. Είναι ευέλικτοι στο να σε εξυπηρετούν, δε κολλάνε σε κανόνες και τύπους όπως στην Ελλάδα.

Όταν γυρνάω για διακοπές τρελαίνομαι. Πιάνω τον εαυτό μου να αγχώνεται για το πότε θα πάρω το επόμενο αεροπλάνο να φύγω. Όπως έλεγε στα αστεία μια Κινέζα φίλη μου, δεν είμαι πια «compatible» με την Ελλάδα 🙂 . Και να το αστείο παράδειγμα που έφερε: Μπαίνεις σε ένα κτήριο στην Αμερική και καθώς περνάς την πόρτα και την κρατάς ανοιχτή για να μην πέσει πάνω στον επόμενο, ο από πίσω σου λέει χαμογελώντας ευγενικά «ευχαριστώ» και κρατάει την πόρτα για τον επόμενο του. Στην Ελλάδα αν διανοηθείς να κρατήσεις την πόρτα θα συνεχίσεις να την κρατάς μέχρι να περάσει όλη η μάζα ανθρώπων που θέλει να μπει μέσα, χωρίς να περάσει από κανενός το μυαλό ότι δεν είσαι πορτιέρης και να απλώσει τα κούλα του να σε βοηθήσει 🙂

Εντάξει μη γελάς αυτό δεν είναι το πρόβλημα μου με την χώρα μας! Αλλά αυτό το γελοίο σκηνικό δείχνει πολλά πράγματα για το ποιοι είμαστε και ποιοι δεν μπορούμε να γίνουμε. Γιατί θα πρέπει να ανεχτώ το να πιω τον καφέ μου σε μια καφετέρια όπου δεν μπορείς να ανασάνεις από τον καπνό, και στα διπλανά σου τραπέζια ακούς μόνο μια λέξη επιδεικτικά δυνατά να σου ζαλίζει τα αυτιά : «ρε μαλάκα….»

Πολύ θερμόαιμος λαός είμαστε… Τι λοιπόν να αποζητάω πια από την Ελλάδα? Τις πορείες? Τη φασαρία? Την αγένεια? Το ότι μια απλούστατη δουλειά σε ένα ταμείο παίρνει 3 ώρες? Τους ηλίθιους που γκαζώνουν στους δρόμους και παρασέρνουν «ανθρώπους»? ‘Η έναν πρωθυπουργό με ένα επιτελείο που δε θυμάται πια σε πόσα νησιά της Ελλάδας έχει εξοχικά? Ξενέρωμα η Ελλάδα… μια απογοήτευση.

Ένα απόγευμα που πίναμε καφέ και μου έλεγε η αδελφή μου τα νέα της, αρχίζει και μου λέει για τη σχολή της, για το πως καθηγητές πουλάνε τα θέματα που βάζουν στις εξετάσεις για 400 ευρώ, μια μέρα πριν ή 600 ευρώ δυο μέρες πριν. Ότι δεν έχει καταδεχτεί ποτέ να το κάνει, και αυτό θα το πληρώνει βλέποντας τον εαυτό της να κόβεται απανωτά σε εύκολα μαθήματα για τα οποία έχει σκιστεί στο διάβασμα. Πως η μοναδική φορά που μπήκε σε εργαστήριο ήταν για να περνάνε με σειρά μπροστά από ένα μηχάνημα που τους έδειχνε ένας καθηγητής και με προσοχή να μην το ακουμπάνε. Δεν αντέχω πια να τα ακούω αυτά. E, δηλαδή γιατί εμείς χτυπιόμασταν να δώσουμε πανελλήνιες? Για να μπούμε σε ένα πανεπιστήμιο το οποίο από άποψη θα μας στερεί γνώση ? Τελικά ανταμειβόμαστε ή απλά χάνουμε την ψυχική μας ηρεμία επί δυο χρόνια για να δώσουμε πανελλήνιες εξετάσεις?

Αλλά τι περιμένεις από μια χώρα που στα πανεπιστήμια της κυριαρχούν άνθρωποι που «δρουν» συντεχνιακά. Το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι τα λεγόμενα «παντρέματα». Προσλαμβάνουν καθηγητές που έχουν κάνει το προπτυχιακό τους, το master και το phd στο ίδιο πανεπιστήμιο, όπου στη συνέχεια αξιώνουν θέση καθηγητή γιατί έτσι μεγαλώνει η κλίκα και μπορούν να βγάλουν περισσότερα λεφτά. Μα δεν μπορώ να καταλάβω πως ένας άνθρωπος που δεν έχει ξεμυτίσει από το ίδρυμα του ποτέ μπορεί να φέρει νέες ιδέες, γνώση, όρεξη για διδασκαλία και έρευνα…. Ξέρεις Κατερίνα καμιά φορά συνειδητοποιώ ότι και χάρη τους κάνουν όλα αυτά τα παιδιά που σκίζονται στην Αμερική και στην Ευρώπη για να κάνουν αξιόλογα διδακτορικά, που δε γυρνάνε πίσω διότι, τους μειώνουν και τον ανταγωνισμό 🙂 Και έτσι όλοι είναι χαρούμενοι πλην της Ελλάδας που μένει στάσιμη. Αλλά ποιος ίδρωσε για την Ελλάδα? Ίδρωσε μήπως κανένας «καθηγητάρας» του Μετσόβιου – 70 χρονών με μασέλα- για το αν διδάσκει στους φοιτητές του αυτά που όντως πρέπει να ξέρουν? Μπα… το εξάμηνο να περνάει, οι βοηθοί να τρέχουν, το χρήμα να ρέει, και… ok μωρέ, τα προς το ζην βγάζει.. Για την οικογένεια του και αυτός ο άνθρωπος. Πω πω αηδία με πιάνει….

Δεν έχω βρει ούτε ΈΝΑΝ φοιτητή εδώ πέρα που να μου πει ότι θέλει να γυρίσει πίσω είτε για να κάνει κάτι για τη χώρα του είτε απλά γιατί την αγαπάμε την Ελλαδίτσα μας. Και το δυστύχημα είναι ότι όλοι τους είναι πολύ γνωστά ονόματα στον ερευνητικό τους χώρο και εμείς απλά δε θα τους αξιοποιήσουμε ποτέ.

Και που να πιάσω τις καταλήψεις… Πως νοείται ένα πανεπιστήμιο να αδρανοποιείται για μήνες? Ο,τι και να αξιώνεις, για οποιοδήποτε λόγο και να παλεύεις, πως είναι δυνατόν η λύση να είναι το να απαγορεύεις τη γνώση? Μάλλον και εγώ σκεφτόμουνα διαφορετικά λίγα χρόνια πριν, αλλά ποτέ δεν ήμουνα των ακραίων μέτρων και το ξέρεις Κατερίνα. Και αυτά είναι ακραία και αισχρά μέτρα. Και το κακό είναι πως όσο ζεις σε αυτή την κατάσταση δεν καταλαβαίνεις το κόστος που θα έχουν στη δική σου ζωή και στις ζωές των άλλων. Πως είναι δυνατόν να σταματάει η έρευνα? Δεν μπορώ καν να διανοηθώ να έρθει μια μέρα ένας φοιτητής στο γραφείο μου και να με πετάξει έξω για να κλείσει το πανεπιστήμιο. Δηλαδή η δική μου έρευνα, και οι δουλειές όλων των φοιτητών και καθηγητών είναι δευτερεύουσας σημασίας για τη χώρα μας? Ή έχουμε συνηθίσει πια να λέμε για μια φοβερή νέα συσκευή ή για μια ιδέα, ότι την ανακάλυψε Έλληνας και να είμαστε περήφανοι, ακόμα και αν αυτός ο Έλληνας την Ελλάδα ούτε να τη φτύσει? Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι το μεγαλύτερο λάθος ήταν που δεν έφυγα από εκεί αμέσως μετά το λύκειο.

Τώρα για πρώτη φορά στη ζωή μου καταλαβαίνω τι θα πει ποιότητα ζωής. Δεν έχω πια καμία ψευδαίσθηση ότι θα γυρίσω στην Ελλάδα και θα εφαρμόσω αυτά που έμαθα εδώ. Ότι πρέπει να έρθει κόσμος από έξω για να δώσει νέα ώθηση στη χώρα σε όλους τους τομείς. Γιατί να αγωνιστώ πλέον? Και για ποιον? Πολύ μεγάλη θυσία είναι και δε νομίζω ότι εγώ μπορώ να την κάνω. Έχουμε μάθει να ζούμε σε αυτή την χώρα με ο,τι μας προσφέρει και δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης. Όμως θα πήγαινες στο iran για παράδειγμα, να ζήσεις τη ζωή σου? Δεν νομίζω… κάπως έτσι βλέπεις μετά και την χώρα μας. Ένα άναρχο κομμάτι γης όπου ο κόσμος σκοτώνεται στην δουλειά για να βγάλει λεφτά τα οποία όμως ουσιαστικά δεν του προσφέρουν τίποτα παραπάνω διότι δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω να αποζητήσεις. Και όσοι είναι εκεί και βλέπουν τα πράγματα πιο καθαρά και αγωνίζονται για μια διαφορετική κοινωνία είναι σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Βλέπε το Γιώργο, εσένα, τον Παπανδρέου, όλους. Ζεις με ένα όνειρο και παλεύεις να το κατακτήσεις, όταν γύρω σου σε πυροβολούν.

Εν κατακλείδι, διότι πολλά είπα και μάλλον θα βαρέθηκες, πιστεύω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν η τελευταία ευκαιρία αυτής της χώρας να γίνει ένας βιώσιμος τόπος. Μετά από ό,τι έγινε στις εκλογές και μέσα στο ΠΑΣΟΚ, οι Έλληνες είναι όχι μόνο άξιοι της μοίρας τους, αλλά καταδικασμένοι να κολυμπάνε για μια ζωή μέσα στους προσωπικούς τους φόβους… Ευτυχώς δε θα είμαι ανάμεσα τους…»

Advertisements

Responses

  1. Περσι στις διακοπες στη λατρεμενη Ναξο, βρεθηκαμε σε διπλανα δωματια με μια νορβηγιδα περιπου 45 χρονων. Μετα απο συζητηση 2 απογευματα, οπου ειπαμε και για τις συνθηκες ζωης στις 2 χωρες, μας εκανε την εξης ερωτηση (στην οποια φυσικα και δεν ξεραμε τι να απαντησουμε): «Εκτος απο τον ηλιο και τη θαλασσα, εχετε κατι αλλο ωραιο;»

  2. Σαφώς και έχουμε, αλλά γιατί ρε γαμώτο πάντα στο τέλος κάτι θα χαλάει το τελικό αποτέλεσμα?

    Π.χ. Έχουμε καλή καρδιά και μεγάλη ευαισθησία όταν πρόκειται να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας σε ανάκγη…
    Μαζεύεται ένα τεράστιο ποσό από δωρεές, εισφορές κλπ, δημιουργούνται έτσι ελπίδες για γρήγορη ανακούφιση και ανασυγκρότηση. Υπέροχο? Φυσικά!

    Για δείτε όμως τι συμβαίνει: Στον αέρα όπως όλα δείχνουν βρίσκεται το Ειδικό Ταμείο για τους πυρόπληκτους, καθώς το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε την ύπαρξη του ταμείου αντισυνταγματική. (Είδηση από το pathfinder.gr)

    http://news.pathfinder.gr/finance/news/438788.html

    Τι να πεί κανείς τώρα? Ασχετοσύνη ή απλά ανικανότητα?

  3. Η Νορβηγιδα εννοουσε ως κρατος, οχι ως ανθρωποι.

    Για το αλλο με τους δικαστες, δεν εχω κατι να πω. Γιατι ο μονος τροπος να σχολιασω κατι τετοιο ειναι το βρισιδι. Αλλά σεβομαι το blog που με «φιλοξενει»

  4. Το οξύμωρο της υπόθεσης, δεν είναι ότι οι δικαστές μπήκαν στη διαδικασία να ερευνήσουν και να θωρήσουν αντισυνταγματική την σύσταση του ταμείου (ακολουθώντας προφανώς αυστηρά το γράμμα το νόμου εδώ, ενώ αλλού κάνουν τα στραβά μάτια), αλλά ότι η κυβέρνηση όταν όρισε τον κο Μολυβιάτη διαχειριστή με τυμπανοκρουσίες περί διαφανούς διαχείρισης κτλ, δεν φρόντισε πρώτα να κατοχυρώθει νομικά η σύσταση του ταμείου!!!
    Απίστευτα πράγματα…
    Φανταστείτε τι έχει να γίνει στη συνέχεια, όταν θα πρέπει να εκταμιευθούν ποσά για την κάλυψη δαπανών…

  5. Εμένα δεν μ’ αρέσει ο μηδενισμός….
    Θέλω να πιστεύω ότι εμείς είμαστε το Κράτος. Εννοώ και εμείς. Μπορούμε να το διορθώσουμε με τις επιλογές μας, με το τι ψηφίζουμε, με τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, με τον τρόπο που δουλεύουμε, γενικά με τον τρόπο που λειτουργούμε ως Πολίτες αυτού του Κράτους.
    Το τονίζουμε κάθε φορά μόνο τα αρνητικά μας, να «βγάζουμε την ουρά μας απ’ έξω», να λέμε ότι φταίνε οι άλλοι και ποτέ εμείς…..
    Νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.
    Έχετε δίκιο και εσείς σε ότι και να πείτε, αλλά για σκεφτείτε πόσο άδικο και κακό είναι κάθε φορά όταν λέμε ή ακούμε την ατάκα: «Δεν θα γίνει πότε Κράτος η Ελλάδα!!!» Ή το άλλο το εξωφρενικό: «Ο Έλληνας δεν θα γίνει ποτέ άνθρωπος!!!»
    Γιατί ρε παιδιά??? Και εγώ τι είμαι, που ζω??? Τούρκος??? Η δική μου ευθύνη που βρίσκεται???

  6. Αλήθεια…(συμφωνώντας με το παραπάνω σχόλιο) τι γίνεται με την ατομική ευθύνη? Αν ο καθένας μας την αναλάμβανε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά…Ας μάθουμε επιτέλους να μιλάμε συγκεκριμένα και όχι γενικά. Η κολλητή σου τι έκανε για να αλλάξει αυτά που δεν της άρεσαν? Εσύ τι κάνεις? Εγώ τι κάνω? Ας αναλάβει ο καθένας από εμάς τις ευθύνες του. Ας σταματήσουμε να τους…σιγοντάρουμε είτε με την ανοχή είτε με την αδιαφορία μας..Ευκαιρία υπάρχει και θα συμφωνήσω με την κολλητή σου…ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να καταστήσει «βιώσιμο τον τόπο». Αρκεί όμως να είμαστε όλοι εκεί και ν’ αποφασίσουμε να «κολυμπήσουμε» στα βαθιά…

  7. @ JO και ocean: Κι εγώ διαφωνώ με τις γενικεύσεις. απλά είναι στιγμές που θέλεις να ξεσπάσεις τουλάχιστον λεκτικά!
    Σχετικά με την συλλογική και ατομική ευθύνη συμφωνώ απόλυτα.
    Και πιστεύω ότι έφτασε ή ώρα να κολυμπήσουμε στα βαθιά!

  8. Ειμαι φοιτητης στην Ολλανδια. Αφου τελειωσω τις σπουδες μου θελω να επιστρεψω στην Ελλαδα. Θελω να κανω μια προσπαθεια, να συνεισφερω οπως μπορω για να αλλαξει αυτος ο τοπος. Ειναι ντροπη να αναπολουμε ακομα αυτα που εκαναν οι Αρχαιοι Ελληνες και εμεις τζιφος.
    Βεβαια ξερω τι προκειται να αντιμετωπισω και αυτο με θλιβει. Γιατι η πλειοψηφια των αξιολογων Ελληνων να αναγκαζεται να μην επιστρεψει ποτε;
    Για φαντασου ομως οι περισσοτεροι εξ αυτων να επεστρεφαν, θα ενιωθαν το ιδιο βολικα ολα τα βολεμενα λαμογια, ή θα απειλουνταν περισσοτερο;

  9. Χμ, ναι τζίφος το σήμερα…
    Είναι αυτό που είπε ο ποιητής, «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις…» Αλλά μην μας παίρνει η αποκάτω! Καλό είναι να κατακρίνουμε τα αρνητικά, να φορτώνουμε, ώστε να παίρνουμε δύναμη, να γεμίζουν οι μπαταρίες και να το παλεύουμε όσο μπορούμε… Ένα διαρκές up and down, μέχρι να καταφέρουμε να βάλουμε το καράβι σε μια σταθερή πορεία!
    Άντε με το καλό να μας έρθεις πίσω, να αυξηθούν οι «απειλές» 🙂

  10. Κι εγώ είμαι φοιτητής στην Ολλανδία, αλλά δεν πρόκειται να γυρίσω ποτέ.

    Λυπάμαι πολύ, αλλά μετά από την 6μηνη επίσκεψή μου στην Ελλάδα για δουλειές, θυμήθηκα όλα αυτά που με είχαν κάνει να φύγω.

    Οι Νορβηγοί είχαν δίκιο. Η Ελλάδα είναι πλέον μόνο για διακοπές.

    Είναι θέμα παιδείας. Και θα χρειαστεί μερικές γενιές για να διορθωθεί το πράμα. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα. Επομένως το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μορφώνεις σωστά τη νέα γενιά.

    Βέβαια δε θα κάτσω να περιμένω τους Έλληνες να γίνουν άνθρωποι. Έχω κι εγώ ζωή και πρέπει να τη ζήσω. Αλλά μπορώ να είμαι από κοντά και να συμβουλεύω και να καταθέτω άποψη. Να ψηφίζω τους σωστούς ανθρώπους και τις σωστές πολιτικές που θα τινάξουν την «ανατολή» που χαρακτηρίζει την Ελλάδα. Άνθρωποι όπως ο Γιώργος Παπανδρέου.

    Έχω σκοπό να φτιάξω ένα blog, που να καταγράφει ακριβώς αυτά τα κακώς κείμενα. Και να γίνεται ένας διάλογος μέσα όπως σε αυτό το post και στο άλλο για τον οδηγό του λεωφορείου.

    Και μια προειδοποίηση: ήλιο και θάλασσα έχουν κι άλλοι. Βλέπω ότι στον τουρισμό δεν υπάρχει ίχνος οργάνωσης. Κυριαρχεί, όπως και παντού στην Ελλάδα, η νοοτροπία της αρπαχτής.

    Ε, λοιπόν, η Τουρκία προσφέρει τα ίδια με μισά λεφτά. Και σύντομα θα παρακαλάμε να βρούμε τουρίστες.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: