Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 03/02/2008

Μάθημα ζωής

Το καλύτερο e-mail, ένα πρωινό Κυριακής…

Πίστευα πάντα πως το δικαίωμα στην ζωή και στην διαφορετικότητα, είναι αξιώματα, ούτε καν κανόνες που επιδέχονται εξαιρέσεις…

Στην σημερινή κοινωνία το κλειδί για να πας παρακάτω, να διεκδικείς, αποτυπώνεται με μία λέξη…την λέξη «ελπίδα».

Ήλπιζα και ελπίζω πως είναι στο χέρι μας να κάνουμε κάτι για να αλλάξει όψη η κοινωνία.

Δεν έχω συνηθίσει να σκέφτομαι απαισιόδοξα, φταίει μάλλον το γεγονός πως πολλές φορές αναγκάζεσαι να βρεθείς αντιμέτωπος με ανθρώπους που δεν θέλουν πραγματικά να σε γνωρίσουν, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να κάνουν μια προσπάθεια να δουν κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και όλα αυτά, απλά επειδή δεν βλέπεις( τουλάχιστον όχι με τον ίδιο τρόπο που έχουν μάθει να βλέπουν οι ίδιοι).

Τρίτη πρωί στις 22/01/2008, μου φάνηκε πως ξεκίνησε μια τυπική και κουραστική ημέρα σαν όλες τις άλλες. Κατευθύνθηκα στο Μουσείο Αφής, του Φάρου Τυφλών της Ελλάδος, όπου είχα μια προγραμματισμένη συνάντηση με την υπεύθυνη του μουσείου για θέματα που αφορούσαν την νεολαία του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών-της οποίας έχω την τιμή να είμαι γραμματέας. Ανοίγοντας την πόρτα του μουσείου, βρέθηκα περικυκλωμένος από 40 περίπου μικρούς μαθητές του 54ου δημοτικού σχολείου Πειραιά, όπως με πληροφόρησαν. Η υπεύθυνη συστήνοντας με στους μικρούς επισκέπτες, μου ζήτησε να τους μιλήσω λίγο για την γραφή Braille(σύστημα γραφής και ανάγνωσης των τυφλών). Στεκόμουν μπροστά τους και μιλούσα, σκεπτόμενος παράλληλα τι πρέπει να πω σε τόσο μικρά παιδιά που πάντα είναι το καλύτερο ακροατήριο.

Στην συνέχεια του προγράμματος, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί για τους επισκέπτες του μουσείου, τα παιδιά προμηθεύτηκαν μαρκαδόρους, χαρτιά, μολύβια για να ζωγραφίσει το καθένα ό,τι ήθελε. Ένα μικρό κοριτσάκι διάλεξε να κάνει μια ζωγραφιά για μένα και ρώτησε την υπεύθυνη του Μουσείου το πως θα μπορούσα να αναγνωρίσω τα σχήματα επάνω στην ζωγραφιά της. Η Υπεύθυνη του μουσείου έδειξε τότε στην μικρή Κωνσταντίνα πως πιέζοντας το μολυβάκι της, θα  έκανε έτσι ανάγλυφα τα σχέδια επάνω στο χαρτί. Το επόμενο βήμα ήταν να νιώσω ένα παιδικό χεράκι να οδηγεί τα ακροδάχτυλα μου πάνω στο χαρτί. Τότε και τα υπόλοιπα παιδία, η Στέλλα, η Μαρίνα, η Λυδία, η Νικολέτα, ακολούθησαν το παράδειγμα της. Όταν ήρθε η ώρα να φύγουν, με αποχαιρέτησαν λέγοντας μου πως ήταν η καλύτερη μέρα που θα έχουν να θυμούνται από τις σχολικές τους εκδρομές.

Στάθηκα εκεί συγκινημένος να  προσπαθώ να εξηγήσω στον εαυτό  μου, όλα όσα   είχα βιώσει τις τελευταίες ώρες. Και τότε κατάλαβα πως ένα εννιάχρονο κοριτσάκι μου είχε δώσει μόλις ένα μάθημα ζωής!

Ανέκαθεν πίστευα πως το να αλλάξουμε είναι θέμα παιδείας και αυτά τα παιδιά μου το ξαναθύμισαν! Μήπως θα έπρεπε επιτέλους να ενσωματωθεί στο σχολικό ωρολόγιο πρόγραμμα, ένα μάθημα με θεματική προσέγγιση των ατόμων με αναπηρία; Μήπως πρέπει κι εμείς οι «μεγάλοι» να παρακολουθήσουμε αντίστοιχα μαθήματα; Να κάνουμε βήματα ουσιαστικής προόδου σ’ένα τόσο ευαίσθητο τομέα;

Γλυκιά μου Κωνσταντίνα, μένει ένα μόνο: να σε συγχαρώ κι εσένα και την οικογένεια σου  και κλείνοντας θα κάνω μόνο την ευχή να σου μοιάσουμε όλοι! Για να προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτό το μάθημα, αληθινό τρόπο ζωής.

Παναγιώτης Μαρκοστάμος

Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών- Γραμματέας της Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών- Αναπληρωτής Οργ.Γραμματέας Εθνικής Ομοσπονδίας Τυφλών- Μέλος Επιτροπής Νεολαίας Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών(E.B.U.)

pmarkostamos@yahoo.gr

Πώς να αντιδράσεις μετά, όταν τα παιδιά με κάτι τέτοιες κινήσεις σε στέλνουν αδιάβαστο? Δεν είναι λογικό να απορείς με τις «αυθεντίες» που μέσα από βαθυστόχαστες αναλύσεις προσπαθούν να σου περνούν μηνύματα για το πώς θα κάνουμε καλύτερη την κοινωνία μας? Ο σεβασμός στην διαφορετικότητα πρέπει να αποδεικνύεται στην πράξη κι όχι μόνο να εξαντλείται σε κείμενα προτροπών για παρεμβάσεις. Υπό αυτό το πρίσμα, αυτά τα πιτσιρίκια μας έβαλαν τα γυαλιά…

Καλημέρα…

Advertisements

Responses

  1. Θαυμάσιο κείμενο!

  2. Μαθήμα ζωής,πραγματικά.
    Και ομως μερικές φορές αυτοι που βλέπουν με τα μάτια της ψυχής μας δειχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθούμε και εμεις στην καθημερινή μας ζωη,να μην εχουμε παρωπίδες,προκαταλήψεις,εγωισμούς.
    Ας διδαχτουμε απο τα παιδιά,από την αθωότητα τους.

  3. Με αυτό το θαυμάσιο κείμενο ο Παναγιώτης Μαρκοστάμος έδειξε σε όλους μας πως πραγματικά θα πρέπει να είναι η κοινωνία μας. Μια κοινωνία χωρίς προκαταλήψεις. Του αξίζουν συγχαρητήρια τόσο του ιδίου όσο και σ΄αυτά τα παιδιά που με την αθωα μα πάνω απ όλα φυσιολογική και άψογη συμπεριφορά τους μας δίδαξαν το αυτονόητο, δηλαδή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και ότι πρέπει να σεβόμαστε την διαφορετικότητα που μπορεί να έχει ο καθένας απο μας. Συγχαρητήρια!!!!

  4. γιασου παναγιωταρε την κυριακη θα παμε ολοι τιθρονιο


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: