Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 29/03/2008

Πίσω από τα χρώματα κρύβεται η εγκατάλειψη

Αναδημοσιεύω το άρθρο της Ελευθεροτυπίας 29/03/2008.
Επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε, ακόμα κι όταν προσπαθούν να κουκουλώσουν τα ασυμμάζευτα, όταν δείχνουν τόσο επιδεικτική αδιαφορία επί 7 μήνες…

ΑΡΤΕΜΙΔΑ, ΜΑΚΙΣΤΟΣ, ΣΜΕΡΝΑ * ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ

Πίσω από τα χρώματα κρύβεται η εγκατάλειψη

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ Φωτ.: ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Οταν επιστρέφεις στον τόπο της καταστροφής έπειτα από αρκετό καιρό, συνήθως κάτι έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Στα χωριά της Ηλείας, που κάηκαν τον περασμένο Αύγουστο, έχει σημειωθεί μια παγκόσμια -πιθανότατα- πρωτοτυπία. Δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Είναι όλα στην ίδια ακριβώς κατάσταση, όπως τ’ αφήσαμε πριν από επτά μήνες. Σπίτια, ελιές, αμπέλια, κτήματα, δάσος. Και οι άνθρωποι; Χαμένοι στα γρανάζια μιας απίστευτης γραφειοκρατίας, απογοητευμένοι από τις υποσχέσεις ιθυνόντων που ακόμα δεν έγιναν πράξεις και κουρασμένοι από έναν αγώνα σκληρό για επιβίωση.

Τώρα, η αντίθεση που κυριαρχεί σε καθηλώνει. Η δύναμη της φύσης σε συγκλονίζει. Ομορφιά και αναγέννηση από τη μια, ασχήμια και παρακμή από την άλλη. Ανοιξη, ζωή στα χαμηλά, θάνατος και σιωπή λίγο πιο ψηλά.Τώρα, τα χρώματα είναι πολλά. Κατά τόπους, πανδαισία. Το πράσινο της άνοιξης, το κόκκινο της παπαρούνας, το μοβ της ανεμώνης, το κίτρινο της μαργαρίτας, απλωμένα στα μονοπάτια, στους αγρούς, στη γη. Το μαύρο, το κατάμαυρο, εκείνο της φωτιάς, το γκρίζο της στάχτης και το καφέ της αρρώστιας, στις κορυφές των βουνών, στις πλαγιές, στους λόφους, στις κοιλάδες.Μια αντίθεση που κάνει τους κατοίκους της Ηλείας να μην μπορούν να ξεχάσουν. Οσο κι αν θέλουν. Οσο κι αν η ίδια η φύση τους βοηθά. Εικόνες και μνήμες σκληρές, πύρινες, έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό τους και εκείνοι προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι. Να δυναμώσουν σώμα και ψυχή. Περιμένουν την αποκατάσταση της περιοχής, όπως τους υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός, και αναμένουν ότι έστω και τώρα η κρατική μηχανή θ’ αρχίσει σιγά σιγά να κινείται. Δεν το βάζουν κάτω. Τρέχουν από γραφεία σε γραφεία, από υπεύθυνο σε υπεύθυνο, από επιτροπή σε επιτροπή για να μάθουν τι θα γίνει με τα σπίτια τους, με τα ζώα τους, με τις ελιές τους, με τις καλλιέργειές τους, με το βιος τους.Η «Ε» έκανε ένα οδοιπορικό σε χωριά του Δήμου Ζαχάρως, στα ίδια που είχε πάει και τον περασμένο Σεπτέμβριο, για να δει από κοντά τα έργα ανασυγκρότησης και αναγέννησης για τα οποία πολλά εξαγγέλθηκαν από χείλη υπευθύνων.

Η εικόνα περίπου η ίδια, όπως και τότε. Οι χιλιάδες καμένες ελιές στη θέση τους, τα εκατοντάδες κατεστραμμένα σπίτια στα οικόπεδά τους, τα ξεραμένα αμπέλια στην ύπαιθρο, το κατάμαυρο δάσος στα βουνά του, και οι άνθρωποι σκυθρωποί, μελαγχολικοί, προβληματισμένοι, φοβισμένοι. Που ο καθένας είχε να μας πει τη δικιά του ιστορία. Είχε να μας περιγράψει το δικό του Γολγοθά.

«Τι να σας πω ρε παιδιά; Εδώ είμαι και κοιτάζω τις ελιές μου. Εκατόν είκοσι ρίζες είχα και κάηκαν όλες. Εχω καταθέσει αίτηση, αλλά κανείς δεν έχει περάσει ακόμα να τις δει και να μου πει τι πρέπει να κάνω» λέει ο Γιώργος Νικολακόπουλος που τον συναντήσαμε πηγαίνοντας προς Αρτέμιδα.

Λίγο πιο κάτω, η Νικολία Πρασά με τον άντρα της και τα παιδιά της παρακολουθούν τις εργασίες που γίνονται στο λιοτρίβι τους. Τριάντα χρόνια λειτουργούσε η επιχείρηση και φέτος ήταν η μοναδική χρονιά που έμεινε κλειστή. Μεγάλη η ζημιά για τους ιδιοκτήτες. Η φωτιά του Αυγούστου τούς πέτυχε πάνω στα έργα εκσυγχρονισμού που έκαναν. Κάηκε το τρακτέρ, η αποθήκη, τα παλιά μηχανήματα, η στέγη, η πόρτα και πολλά άλλα. Γύρω στα 60.000 ευρώ η ζημιά τους, χωρίς να υπολογίζουν την απώλεια εισοδήματος.

«Η απογόητευσή μας είναι στο ζενίθ. Δεν έχουμε από πουθενά εισόδημα και τα έξοδα τρέχουν. Και οι 700 ρίζες ελιές που είχαμε στην Αρήνη κάηκαν. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι δεν ξέρουμε πώς και με ποιον τρόπο θα αποζημιωθούμε. Δεν υπάρχει ένας φορέας που να καταγράφει τις ζημιές που έχουν υποστεί τα μηχανήματα. Πήγαμε, τρέξαμε σε όλες τις υπηρεσίες, αλλά ακόμα άκρη δεν έχουμε βγάλει», λέει η Νικολία και επισημαίνει: «Είμαστε καταχρεωμένοι. Στις 9 Αυγούστου υποθηκεύσαμε το κτίριο στην Εθνική Τράπεζα για να πάρουμε δάνειο 120.000 ευρώ και στις 24 έπιασε η φωτιά. Τώρα βαδίζουμε στα τυφλά. Οι εργασίες εκσυγχρονισμού που είχαν ξεκινήσει πριν από τη φωτιά πρέπει να συνεχιστούν γιατί, διαφορετικά, είμαστε υποχρεωμένοι να επιστρέψουμε πίσω τα λεφτά που είχαμε πάρει από το πρόγραμμα. Δηλαδή, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».

Αρτέμιδα

Ανεβαίνουμε προς Αρτέμιδα. Η άνοιξη έχει κάνει το θαύμα της. Παχύ καταπράσινο γρασίδι, αγριόχορτα, αγριολούλουδα, σε κάνουν προς στιγμήν να ξεχνάς τον σκοπό της διαδρομής σου. Σκέφτεσαι ότι είναι αδύνατον εδώ να έχει συμβεί η χειρότερη ανθρώπινη τραγωδία που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας.

Τα 6 νεόκτιστα εικονοστάσια στην αριστερή πλευρά του δρόμου σε επαναφέρουν γρήγορα και επώδυνα στην πραγματικότητα. Ενα χιλιόμετρο πριν από την Αρτέμιδα. Σ’ αυτό το σημείο 26 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τον περασμένο Αύγουστο. Τότε που τους περικύκλωσε η φωτιά και δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν. «Εδώ έπεσαν στο καθήκον οι εποχικοί πυροσβέστες, Ιωάννης Δρακόπουλος 28, Αθανάσιος Νιάρχος 44, Ανδρέας Τζούμας 42. Θα ζείτε πάντα στην ψυχή μας και στην καρδιά μας» γράφει το ένα από αυτά. Και λίγο πιο πάνω στον καταπράσινο λόφο από το γρασίδι, εκεί που έτρεξαν πολλοί για να σωθούν, όπως η μάνα με τα 4 παιδιά, ο Αλβανός Σπύρος Κιόσια, ο αντιδήμαρχος Αντώνης Κρέσπης, μια αγκαλιά παιχνίδια και αρκουδάκια.

Στην Αρτέμιδα, φαίνεται ότι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από άλλα χωριά. Κάτι κινείται. Εργάτες που δουλεύουν, φορτηγά που πηγαινοέρχονται, δίνουν την εικόνα της ανασυγκρότησης. Η Κυπριακή Δημοκρατία που έχει αναλάβει να αποκαταστήσει τις ζημιές στα σπίτια που χωριού, όπως και η εταιρεία Folli-Follie έχουν ξεκινήσει δουλειά.

Το πέτρινο παραδοσιακό καφενείο που κάηκε στην πλατεία του χωριού είναι σχεδόν έτοιμο, το έφτιαξε η Folli-Follie, ενώ οι εργασίες σε σπίτια που είναι επισκευάσιμα έχουν ξεκινήσει από την εταιρία J&P ΑΒΑΞ, που ανέλαβε το έργο από την Κυπριακή Δημοκρατία.

«Ξεκινήσαμε στις 20 Φεβρουαρίου που μας παραδόθηκαν οι πρώτες άδειες. Το έργο χωρίζεται σε 4 φάσεις, ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας. Οι παραδόσεις θα είναι τμηματικές. Μέχρι τις 18 Απριλίου θα έχουν παραδοθεί τα σπίτια της πρώτης φάσης, που έχουν μικρές επισκευές. Μέχρι τις 18 Ιουλίου η δεύτερη φάση, 18 Δεκεμβρίου η τρίτη και 18 Μαΐου του 2009 θα παραδοθούν τα σπίτια της τέταρτης φάσης, αυτά που έχουν και τις μεγαλύτερες ζημιές» τονίζει ο εργολάβος, υπεύθυνος της εταιρείας Θανάσης Γκέβρος, ο οποίος δηλώνει ενθουσιασμένος από τους ανθρώπους της Αρτέμιδας.

Και μπορεί το κτιριακό να προχωρά στο χωριό, αλλά τα υπόλοιπα προβλήματα παραμένουν άλυτα. Ούτε εδώ έχουν περάσει ακόμα οι γεωπόνοι του ΕΛΓΑ για να εκτιμήσουν τις ζημιές στα ελαιόδενδρα και παρά τις οικοδομικές εργασίες επικρατεί απογοήτευση και θλίψη στους κατοίκους.

«Είχα 1.000 ρίζες ελιές και κάηκαν όλες. Πάω τις βλέπω με παίρνει το παράπονο και κλαίω. Κάηκε και το σπίτι μου. Τώρα ζω σε λυόμενο μαζί με τη γυναίκα μου και το παιδί. Μέσα σ’ ένα κλουβί τρία άτομα. Και να θέλουν να έρθουν τα άλλα παιδιά μου, που να χωρέσουμε;» λέει ο Νίκος Μπουρογιαννόπουλος, ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει πλέον με την αγροτική σύνταξη.

«Η δυστυχία θα φανεί από ‘δώ και πέρα. Στην Αρτέμιδα, τις γιορτές και το καλοκαίρι πριν από τη φωτιά ήταν πανηγύρι. Ερχονταν τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Ηταν όμορφα, το δάσος, το περιβάλλον, τα σπίτια μας. Τώρα να έρθουν να δουν τι; Τα καμένα; Ξέρετε ότι μετά τις φωτιές 5-6 άτομα έπαθαν εγκεφαλικό από τη στεναχώρια;» συμπληρώνει ο Τάσος Μπουρογιαννόπουλος.

«Κάνουμε προσπάθειες να κυλήσει η ζωή μας πιο ήρεμα, πιο ήσυχα. Εάν πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις που έχουν δοθεί, θα έχουμε προβλήματα, αλλά δεν θα είναι τόσο πολλά» λέει ο πρόεδρος του χωριού Γιώργος Κόσσυφας, που στις φωτιές του Αυγούστου έχασε τον αδελφό του.

Δέκα κοντέινερ έχουν τοποθετηθεί σ’ έναν προαύλιο χώρο, ακριβώς απέναντι από το νεκροταφείο του χωριού. Σ’ ένα από αυτά ζει ο Χαράλαμπος Λαμπρόπουλος και η σύζυγός του, η κυρία Αγγελική. Το σπίτι τους κάηκε ολοσχερώς, όπως και τα ζώα τους, τα αγροτικά τους μηχανήματα, οι 1.400 ρίζες ελιές και όλες τους οι καλλιέργειες. Το μόνο που τους έμεινε από την περιουσία τους, όπως λέει χαρακτηριστικά η κ. Αγγελική, είναι το σκυλί τους. Τώρα έχουν μετακομίσει στο λυόμενο. Δυο δωμάτια και ένα μπάνιο όλο και όλο. Ο 39χρονος γιος τους με την οικογένειά του (πολύτεκνος με 4 παιδιά) έμενε στη Ζαχάρω, αλλά μετά την καταστροφή δεν είχε να πληρώσει το νοίκι του σπιτιού. Ηρθε στην Αρτέμιδα και μένει στο σπίτι ενός θείου του.

«Εκτός από ένα τρακτέρ που μας έδωσαν στην αρχή, δεν έχουμε πάρει τίποτε άλλο. Και δεν φτάνει αυτό· ο γιος μου για το τρακτέρ που κάηκε πληρώνει κανονικά τα γραμμάτιά του στην τράπεζα. Δεν μπορούσαν αυτά να τα είχαν παγώσει; Μας έδωσαν μια κουζίνα και ένα ψυγείο. Ούτε ένα πλυντήριο. Με τα χέρια της τα πλένει όλα η γυναίκα μου» λέει ο κ. Χαράλαμπος με μια πίκρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

Μάκιστος

Τρία χιλόμετρα πιο πάνω ο Μάκιστος. Το χωριό που χτυπήθηκε και αυτό ανελέητα από τη φωτιά και που θρήνησε εννέα νεκρούς. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη έχει αναλάβει την ανακατασκευή του. Τώρα έχουν ξεκινήσει οι κατεδαφίσεις των καμένων σπιτιών (περίπου 30) γιατί οι ιδιοκτήτες τους έπρεπε να βγάλουν τις άδειες και όπως όλοι τονίζουν σ’ αυτό το κομμάτι επικρατεί μεγάλο μπέρδεμα.

Σ’ ένα από τα κοντέινερ που υπάρχουν στο χωριό ζει ο πρόεδρός του, ο κ. Νίκος Πόθος, μαζί με τη γυναίκα του. Δυόμισι μήνες έμεινε στο νοσοκομείο στην Αθήνα με πολύ σοβαρά εγκαύματα στα χέρια και στο πρόσωπο. Τα ξεπέρασε όμως όλα και επέστρεψε στο χωριό του. Αυτό ήταν και το όνειρό του, η επιθυμία του. «Θέλω να γίνω καλά και να γυρίσω στο χωριό μου να πεθάνω εκεί» μας είχε πει από το «Ερρίκος Ντυνάν» όπου νοσηλευόταν.

Στη φωτιά κάηκε το σπίτι τους, τα αγροτικά τους μηχανήματα, οι ελιές τους, όλη η περιουσία τους, αλλά ο κ. Νίκος παρά την ταλαιπωρία του παραμένει αισιόδοξος. Οχι όμως η γυναίκα του και ο γιος του, ο οποίος μένει στη Ζαχάρω γιατί το λυόμενο που του έχουν δώσει δεν τον χωρά με τα τρία παιδιά του.

«Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τις ελιές. Να τις κόψουμε; Να τις αφήσουμε έτσι; Ακόμα περιμένουμε τους γεωπόνους. Από αυτές ζούσαμε» λέει ο γιος του, ενώ η μητέρα του προσθέτει: «Λέμε παιδάκι μου ότι τα περνάμε καλά. Τι να πούμε; Τι καλά να τα περνάς μέσα σ’ ένα κοντέινερ;».

Σμέρνα

Σμέρνα. Το χωριό που θρήνησε δυο ανθρώπους, αλλά και την καταστροφή ενός πανέμορφου, μοναδικού δάσους στο όρος Λαπίθα. Και εκεί η ίδια κατάσταση.

«Δεν έχει γίνει τίποτα. Παραμύθιαζαν τον κόσμο προεκλογικά για να πάρουν ψήφους και αυτός τα πίστευε. Εγιναν οι εκλογές, πήραμε το τριχίλιαρο και ξεχάστηκαν όλα» λέει ο εποχικός δασοπυροσβέστης Παναγιώτης Δρες, που ζει στο ορεινό χωριό με τη γυναίκα του και τα δυο του ανήλικα παιδιά.

«Με τις ελιές δεν έχει γίνει τίποτα ακόμα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί το ίδιο το κράτος δεν έχει αποφασίσει πώς θα αποζημιώσει τον κόσμο. Αλλοι λένε 40 ευρώ τη ρίζα, άλλοι 300 ευρώ το στρέμμα. Στην αρχή μας είπαν μην τις πειράζετε. Μετά μας είπαν άλλα. Και τις έχουμε εκεί, τις βλέπουμε και περιμένουμε να περάσουν οι γεωπόνοι. Μέχρι τώρα κουτσά-στραβά τα περάσαμε. Μετά το καλοκαίρι θα έρθουν τα μεγάλα προβλήματα» συμπληρώνει ο Παναγιώτης.

«Νέκρα επικρατεί στο χωριό. Κανένας δεν έχει έρθει. Πετραδάκι δεν έχει μπει. Ο κόσμος έστειλε τα λεφτά του για να μας βοηθήσει και αυτά παραμένουν ακόμα μπλοκαρισμένα. Μετά τις φωτιές μάς έστειλαν 300 χωροφύλακες για να κάνουν περιπολίες και να φυλάνε το δάσος. Ποιο δάσος να φυλάνε; Αυτό που δεν υπάρχει;».

Ο Παναγιώτης και τα παιδιά του, μας αποχαιρετούν. «Παιδιά να ξανάρθετε. Μην μας ξεχάσετε. Το καλοκαίρι θα σφάξω και έναν κόκκορα» μας φωνάζει και ετοιμάζεται να ανέβει στην Αθήνα, για τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των εποχικών δασοπυροσβεστών.

Κατεβαίνουμε για τη Ζαχάρω. Το βουητό του αέρα, τα πυκνά σύννεφα στον ουρανό, οι κατάμαυροι κορμοί των δένδρων που λυγίζουν από τον δυνατό άνεμο, ο εκκωφαντικός ήχος του αλυσοπρίονου που κόβει τους καμένους κορμούς, ένα φόβο φωλιάζουν στην ψυχή σου. Εκείνον της εγκατάλειψης, της μοναξιάς. Και η ευχή άμεση: Μακάρι να μείνει φόβος, και στο επόμενο οδοιπορικό να ‘ναι όλα διαφορετικά. Πιο αισιόδοξα, πιο χαρούμενα, πιο ζωηρά, πιο πράσινα…

papastat@enet.gr


η γνώση…

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007. Μια μέρα που θα μείνει στην Ιστορία. Η μισή Ελλάδα περικυκλώνεται από φλόγες. Ο εφιάλτης αγγίζει και την Ηλεία. Ανεξέλεγκτα οι φλόγες κυκλώνουν και αφανίζουν δάση, χωριά, ανθρώπους και ζώα, χωρίς να μπορεί να τις σταματήσει ο ανεπαρκής κρατικός μηχανισμός. Ενα χιλιόμετρο πριν από το χωριό Αρτέμιδα εκτυλίσσεται μια πρωτοφανής τραγωδία. Είκοσι έξι άνθρωποι, ανάμεσά τους μια μητέρα με τα 4 παιδιά της, χάνουν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να απομακρυνθούν από το χωριό. Οι φωτιές που έπληξαν το νομό πήραν μαζί τους συνολικά 46 ανθρώπους, που δεν κατάφεραν να νικήσουν αυτόν τον πρωτόγνωρο εχθρό. Αφάνισαν 900.000 στρέμματα δάσους και καλλιεργειών από τα οποία τα 320.000 ήταν αγροτικές καλλιέργειες ανάμεσά τους και 4 εκατομμύρια ελαιόδενδρα. Κάηκαν 25.000 ζώα, 3.000 αγροτικά μηχανήματα και πάνω από 300 στάβλοι. Καταστράφηκαν ολοσχερώς περίπου 450 σπίτια και άλλα 500 υπέστησαν ζημιές.


η γνώμη…

Πέρασαν 7 μήνες από την πρωτοφανή πύρινη καταστροφή που έπληξε το νομό Ηλείας. Και ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα ουσιαστικό για τους πυρόπληκτους κατοίκους του νομού.

Οι ελιές τους παραμένουν καμένες στα χωράφια τους γιατί οι γεωπόνοι του ΕΛΓΑ δεν έχουν περάσει να εκτιμήσουν τις ζημιές. Τα σπίτια τους κείτονται σκελετωμένα και ετοιμόρροπα, αφού οι ιδιοκτήτες τους έχουν μπλεχτεί στα δαιδαλώδη γρανάζια της γραφειοκρατίας. Δεν μπορούν να προχωρήσουν ούτε στις κατεδαφίσεις των γιατί χρειάζονται χιλιάδες ευρώ-χρήματα που δεν έχουν.

Οι καμένες επιχειρήσεις είναι καταχρεωμένες στις τράπεζες και οι ιδιοκτήτες τους βρίσκονται στα όρια της απόγνωσης. Και οι κτηνοτρόφοι αναζητούν εναγωνίως ζωοτροφές. Η χορήγηση δωρεάν ζωοτροφών διεκόπη στις 20 Φεβρουαρίου. Η Νομαρχία της Ηλείας δεν μπορεί να προχωρήσει σε νέες παραγγελίες, αφού το υπουργείο δεν έχει εγκρίνει το σχετικό κονδύλι.

Μήπως ο πρωθυπουργός πρέπει να ξανακάνει μια βόλτα από την Ηλεία και ιδιαίτερα από τα ορεινά χωριά της για να διαπιστώσει και μόνος του ότι τίποτε δεν έχει γίνει πράξη από αυτά που έλεγε στις 22 Σεπτεμβρίου όταν επισκέφθηκε το νομό. Τότε μιλούσε για ταχύτατη και πλήρη καταβολή αποζημιώσεων, ανασύσταση του φυτικού και ζωικού κεφαλαίου, εξασφάλιση του εισοδήματος των πυρόπληκτων για όσο διάστημα χρειαστεί μέχρι να μπουν στην παραγωγή. Μιλούσε επίσης για έναν εθνικό στόχο που ήταν η αναγέννηση της περιοχής. Εμείς πάντως τη μόνη αναγέννηση που διαπιστώσαμε στην περιοχή είναι εκείνη της φύσης και της άνοιξης. ΧΡ.ΠΑΠ.

Δείτε επίσης:

Καπνός οι υποσχέσεις

Advertisements

Responses

  1. Η εθνική τραγωδία του περσινού Αυγούστου και η πλήρης εγκατάλειψη που βιώνει η περιόχη και κατά συνέπεια οι κάτοικοι της, 7 μήνες τώρα, είναι η πιο πειστική εξήγηση για το τέλμα του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος εξουσίας.Είναι αδιανόητο να ζούμε τέτοιες καταστάσεις στην Ελλάδα του 2008….Δέν θα λογοδοτήσουν ποτέ οι καθ΄υλην υπεύθυνοι για τη συνεχή κατρακύλα και διεθνή διαπόμπευση της χώρας μας?Δυστυχώς κάθε μέρα που περνάει ντρέπομαι για την Ελλάδα,για το ανάλγητο,σκληρό,απρόσωπο,διεφθαρμένο,ξεπερασμένο,αναχρονιστικό,γραφειοκρατικό,κομματικοποιήμενο,βολεμένο κρατος…τους.
    Ας το πάρουμε απόφαση,λύση δεν υπάρχει από πουθενά,ο καθένας σε αυτη τη χώρα κοιτάζει την πάρτη του,πως θα βολευτεί και ας τους άλλους να αμπελοφιλλοσοφίζουν πέρι δήθεν εντιμότητας,αξιοκρατίας,δικαιοσύνης….
    Αν και βαθύτατα θλιμμένος από όλα αυτά που βιωνούμε καθημερινώς θέλω να πιστεύω,ότι έστω και αργά,θα προκύψει ένας νέος πολιτικός φορέας που θα εκφράσει τις ανησυχίες του κοινωνικού συνόλου και θα συνθέσει μια νέα κοινωνική συμμαχία όπου όλοι εμείς οι κομματικά ανένταχτοι αλλά πολιτικά σκεφτώμενοι θα βρούμε βήμα έκφρασης και συμμετοχής.
    Υπο τις παρούσες συνθήκες δεν φαίνεται τίποτα ελπιδοφορο στον ορίζοντα….εύχομαι να διαψευστώ.

  2. …σιγά ρε παιδιά, πώς κάνετε έτσι…

    κι η Μύκονος δεν έχει δέντρα, και μια χαρά πάει…
    Και προσφέρει και στο ΑΕΠ…

    Εξάλλου τώρα ειναι 21ος αιώνας… Έχουμε τριχίλιαρα.
    ΔΑΣΗ και ΚΟΠΑΔΙΑ είχαν το Μεσαίωνα…

    ….κούνια που μας κούναγε…

    (ΥΓ: …τα προσάρμοσα από μια εφημεριδα… δεν θυμάμαι ποιά ομως… Σσσσ μην το πειτε!!!)
    🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: