Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 25/10/2008

Τάσεις φυγής…

Μιας κι είχα χρόνο, βρήκα ευκαιρία αυτό το πρωινό να περιηγηθώ σε κάποια νέα για μένα Blogs. Ένα από αυτά ήταν της Cinderella. Η τελευταία ανάρτηση μου χτύπησε καμπανάκι. Ναι, έχω βαρεθεί κι εγώ, κι όχι μόνο έχω βαρεθεί, αλλά πλέον αναρωτιέμαι αν έφτασε η ώρα να την κάνω κι εγώ για εξωτερικό.

Δεν αντέχω άλλο ή μήπως ζηλεύω (με την καλή έννοια); Χμ, μάλλον και τα δύο… Ζηλεύω τα παιδιά που είναι στο εξωτερικό, τους φίλους που μου μεταφέρουν τις εμπειρίες από διάφορες χώρες. Που όλοι τους τα κατάφεραν να προσαρμοστούν και που οι μισοί σχεδόν δεν το σκέφτονται καν να επιστρέψουν Ελλάδα, αφού οι επαγγελματικές προοπτικές έξω δεν συγκρίνονται με αυτές στην Ελλάδα. Γιατί έξω είναι αποδεδειγμένο, ότι αν είσαι καλός θα ανταμειφθείς (και πολύ καλά μάλιστα, όχι απλά με 700 ευρώ). Γιατί σου δίνουν κίνητρα να αναπτύξεις την δημιουργικότητά σου, να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου. Να νιώθεις παραγωγικός και να είσαι ικανοποιημένος από το επίπεδο διαβίωσης σου.

Τότε λοιπόν γιατί μένω; Για τον υπέροχο ήλιο μας και την γαλάζια θάλασσά μας; Όχι. Μένω κυρίως επειδή νιώθω από τους πολύ τυχερούς που βρήκαν δουλειά στο αντικείμενο που σπούδασαν και μου αρέσει η δουλειά μου. Αλλά αν και προσπαθώ να βγάζω όλη μου την δημιουργικοτητα, όλη την όρεξή μου για δουλειά, νιώθω ένα κενό… Στο σύνολο κάτι με χαλάει…

Με πνίγει όλη αυτή η ατμόσφαιρα στη χώρα. Γεμίσαμε κουμπάρους, παρακούμπαρους και πνευματικά παιδιά. Για ποιό λόγο λοιπόν να προσπαθήσεις να γίνεις καλύτερος; Για ποιό λόγο να προσπαθείς να βελτιώνεσαι, να εξελίσσεσαι, να είσαι νομοταγής όταν καταστρατηγούνται τόσο εξόφθαλμα οι νόμοι και οι θεσμοί του κράτους σου? Γιατί να πρέπει να υπομένεις να ζεις σε μια κοινωνία όπου επιβιώνει ο πιο βρώμικος?

Μια ενδεχόμενη απάντηση μου εδωσε τις προάλλες ένας φίλος «Αν είχες λεφτά, θα έφευγες κι εσύ.»  Ίσως να είναι αυτό. Αλλά από την άλλη, γνωρίζω παιδιά με μέση οικονομική κατάσταση που πήραν την μεγάλη απόφαση. Δυσκολεύτηκαν, αλλά τα κατάφεραν. Εγώ ακόμα δεν το αποφασίζω. Κοιτάζω περιστασιακά για ευκαιρίες δουλειάς στο εξωτερικό, αλλά και πάλι δεν το αποφασίζω. Μάλλον επειδή η ελπίδα ότι θα αλλάξουν τα πράγματα με κρατά εδώ. Αυτή η σιγουριά ότι θα βελτιωθούν τα πράγματα, που ίσως να φαίνεται παράλογη σε όλο αυτό το κλίμα. Κι ίσως επειδή κάτι μου φαίνεται να αλλάζει. Με ρυθμούς χελώνας, αλλά αλλάζει. Αυξάνονται (τουλάχιστον στο δικό μου περιβάλλον) τα παιδιά που βρίσκουν δουλειά με την αξία τους. Που βγάζουν λίγα, αλλά δεν έχουν παρακαλέσει κανένα «παράγοντα». Που δουλεύουν, που ανέχονται,  που κοπιάζουν. Που έχουν την συνείδησή τους καθαρή και προσπαθούν να αλλάξουν ο καθένας με τον τρόπο του αυτό το σάπιο σύστημα. Αργά αλλά σταθερά, αυτή η αγανάκτηση θέλω να πιστεύω πως θα φέρει την αλλαγή… Και που αυτά τα παιδιά αύριο θα κάνουν τη διαφορά, ο καθένας στον τομέα του. Γιατί δεν θα δεχτούν να ακολουθήσουν καμιά γραμμή και κανένα σύστημα, κανέναν ανεπάγγελτο φωστήρα που ανελίχθηκε σε χρόνο dt σε υψηλά κλιμάκια, χωρίς να έχει αποδείξει την αξία της δουλειάς του.  Ίσως να μας πετάξει το σύστημα απ’ έξω, ως υπερβολικά ουτοπιστές. Αλλά ίσως και να τα καταφέρουμε!

Στο κάτω κάτω βρε παιδιά δεν είναι τόσο δύσκολο. Το θέμα είναι να εφαρμόζονται οι νόμοι και οι κανόνες. Η Ελλάδα μας δεν πασχει από νομοθετικό πλαίσιο. Πάσχει επειδή όλοι αυθαιρετούν και κανένας δεν τιμωρείται. Από το πιο απλό, να πετάξεις ένα σκουπίδι στο δρόμο, μέχρι τα πιο σοβαρά, να διαπράτεις απάτη κατά του δημοσίου και να την γλιτώνεις… Ε, για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε αυτή την ατιμωρησία? Νισάφι πιά!

Advertisements

Responses

  1. θα θυμάσαι κάποια στιγμή πριν χρόνια , ένας μικρός στη Βουλή των εφήβων είχει πει: «και αν η κοινωνία μας επιβάλλει το συντηρητισμό εμάς θα μας επιτρέψετε να ονειρευόμαστε»

    Ο κόσμος νομίζω είναι πολύ διαφορετικός απ ότι ήταν ένα χρόνο πριν. Ξέρω όμως και ότι αυτά τα άτομα που περιγράφεις είναι ακόμα πολύ πολύ λίγα.

    Κάθε φορά που ανακαλύπτεις κάποιον όμως σκας ένα χαμόγελο.

    Όσο για το έξω δύσκολη απόφαση, και δεν είναι πάντα όλα τόσο ιδανικά όσο ακούγονται.

    • Και ακόμη μεχρι σήμερα, παρόλο που πλέον μεγάλωσα, το πιστευω φίλε μου…και χαίρομαι που όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο…

  2. Συμφωνώ Matrix! Έχουμε τουλάχιστον δικαίωμα στο όνειρο, την ελπίδα (αλλιώς, την βάψαμε!)…
    ‘Οσο για το λίγοι που λές, άντε μανίκια ψηλά, αγώνα και προσπάθεια για να γίνουν πιο πολλοί!
    Και σχετικά με το έξω, σύμφωνα με όσα τουλάχιστον μου μεταφέρουν φίλοι που ζουν εξωτερικό, τα συστήματα έχουν έναν βαθμό αξιοκρατίας και είναι αρκετά πιο οργανωμένοι! Το μειονέκτημα είναι ότι πολλές φορές καταλήγουν να ζουν σα ρομποτάκια, απολιτικ και υπερκαταναλωτικά. Δεν υπάρχει τέλειο μέρος να ζεις και να δουλεύεις μάλλον! Τουλάχιστον όμως υπάρχει ανταμοιβή για όποιον κοπιάζει.
    Αλλά και πάλι ναι, είναι πολύ δύσκολη απόφαση.

  3. Καλησπέρα. ‘Εθιξες ένα θέμα που με πονάει. Ο παιδικός μου φίλος έφυγε για ένα χρόνο στη Γερμανία και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Τον βλέπω μόνο τις γιορτές. Τα βρήκε πολύ καλά εκεί και φοβάται τώρα την επιστροφή. Μέχρι τα Χριστούγεννα μπαίνει στο καινούργιο του σπίτι, λίγα χλμ έξω από το Βερολίνο, σε μια απίστευτη περιοχή. Στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει, λέει και έχει δίκιο.
    Κατά τα άλλα, μού άρεσε που κλείνεις το post σου με συγκρατημένη αισιοδοξία… Πάλεψέ το, όπως όλοι μας…

  4. Καλησπέρα και καλώς σε βρίσκω κι εγώ!
    Ξέρεις ποιο είναι το ζήτημα; Πως το έξω δεν είναι πιο γλυκό. Πως έξω παντα αισθάνεσαι ξένος. Και το νιώθω έχοντας προσαρμοστεί εδώ. Νιώθω ξένη. Και ξέρω πως κάποια μέρα θα επιστρέψω. Μα να σου πω και κάτι; Η μετανάστευση επειδή η Ελλάδα έχει διεφθαρεί δεν είναι λύση. Και η μόνη ένσταση που έχω είναι οτι και το νομοθετικό μας πλαίσιο πάσχει. Νόμοι, συμπληρωματικοί νομοι, εγκύκλιοι, τροπολογίες παρα τροπολογίες. Σιγά. Θα πρέπει και το Δημόσιο να νοικοκυρευτεί λιγάκι!

    Υ.Γ. Εγώ παντως θα επιστρέψω. Θα επιστρέψω γιατι εκεί ανήκουμε. Και γι αυτό στεναχωριόμαστε κιόλας. Γιατί αυτόν τον τόπο τον αγαπάμε.

    Με το καλό να τα λέμε!
    Καλησπέρες!

  5. @vloutis: Το γνωρίζω πολύ καλά το συναίσθημα που περιγράφετε για το φίλο σας… Μακάρι οι καταστάσεις να ήταν διαφορετικές… Όσο για την αισιοδοξία? Η αισιοδοξία είναι αναγκαίο όπλο μας πια, σε μια τόσο σκληρή πραγματικότητα… Καλή συνέχεια στο έργο σας.

  6. @ Cinderella: Συμφωνώ ότι η φυγή δεν είναι λύση, αλλά μας φτάνουν στα ορία μας ρε γμτ τώρα τελευταία!!! Χαίρομαι πολύ που είσαι εξ αρχής αποφασιμένη να γυρίσεις, αφού αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο! Να δεις που θα έρθουν στιγμές που θα αμφιταλαντευτείς πολύ.. Μακάρι να επιλέξεις να γυρίσεις! Μακάρι! Η Ελλάδα έχει ανάγκη και όλους όσους έχουν ζήσει την εμπειρία του εξωτερικού. Δε μπορεί μόνιμα να διώχνει τα καλύτερα μυαλά της έξω και να μην τα τραβά πίσω… Κι όσο για την τάξη που πρέπει να μπει στο Δημόσιο… Μεγάλη κουβέντα, πρέπει να κάνουμε ειδικά αφιερώματα!
    Καλή συνέχεια σου εύχομαι εκεί στα ξένα! Φιλιά!

  7. Τυχεροί όσοι μπορούν και φεύγουν απο αυτό το μπουρδέλο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: