Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 27/10/2010

Ερωτευτείτε, γιατί χανόμαστε!

Αγαπητό ημερολόγιο,

Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που επέστρεψα στο σπίτι μούσκεμα! Πρέπει να ήταν πολύ καιρό πριν, γιατί είχα παντελώς διαγράψει την έκφραση «έγινα παπί» από το λεξιλόγιό μου!

Δεν την αντέχω τόση βροχή, μου την δίνει στα νεύρα! Μιλάμε ότι έχουν ανοίξει οι ουρανοί και δεν υπάρχει στεγνό πεζοδρόμιο ή οδόστρωμα ούτε για πλάκα! (Κι έρχονται και δημοτικές εκλογές… Σταματήστε τα απανωτά προεκλογικά sms και καθαρίστε κανένα φρεάτιο, θα πνιγούμε!!!!)

Από την άλλη όμως, μου αρέσει πάααρα πολύ να ρίχνει καρέκλες και να μένω σπίτι με ποτάκι, μουσικούλα και καλή παρέα! Τι καλά που αύριο είναι αργία!!!

Η σημερινή πάντως καταιγίδα μου έφτασε και μου περίσσεψε για να αναθεωρήσω τις χθεσινές μου σκέψεις για τα περί Αγγλίας και να προβληματιστώ!!!

-Είσαι σίγουρη ότι θα σκεφτόσουν να μείνεις μόνιμα εκεί; Θα μουχλιάσεις!

-Λες; Ε, φαντάζομαι όμως ότι εκεί θα καθαρίζουν και κανένα φρεάτιο!!! Και στην τελική τι είναι; Αβλαβές νεράκι! Θα στεγνώσω! Σιγά τα ωα! Εδώ άλλα κι άλλα αντέξαμε, στη βροχή θα κολλήσουμε; Χμ…

Σοβαρά τώρα, όλα αυτά τα περί βροχής (κι επειδή για μένα βροχή =Λονδίνο), υποσυνείδητα μεν, πολύ πιεστικά δε, έφεραν ξανά στην επιφάνεια το ενδεχόμενο της αλλαγής έδρας…

Κάθε φορά που με πιάνουν τάσεις φυγής, το Λονδίνο και την Ολλανδία σκέφτομαι, κυρίως επειδή εκεί έχω φίλους και γνωστούς και οι περιγραφές τους με δελεάζουν. (Και στο Παρίσι όμως όχι δεν θα έλεγα, αλλά δεν είναι και τόσο καλά τα γαλλικά μου!)

Χθες το βράδυ λοιπόν μ’ είχαν πιάσει ξανά τα διαολάκια μου! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ με τίποτα! Κι ανησυχώ γιατί τον τελευταίο καιρό έχω την εντύπωση πως αυτά τα διαολάκια με πιάνουν όλο και πιο συχνά! Δεν ξέρω αν είναι το γεγονός ότι όλο και περισσότερο πια σπανίζουν τα ευχάριστα θέματα για συζήτηση όταν βγαίνουμε, ή αν είναι το γεγονός ότι τον τελευταίο μήνα δεν γυρίζω πριν τις 9 στο σπίτι… Συν σε όλα τα παραπάνω, το γεγονός ότι και οικονομικά, τα πράγματα έχουν εμφανώς δυσκολέψει… Πηγαίνεις στο σουπερ μάρκετ και παθαίνεις 10 εγκεφαλικά μαζεμένα! Κι ύστερα χαζεύεις στο e-bay και τραβάς τα μαλλιά σου με τις τιμές των βιτρινών της Ελλάδας…

Και; Τι κάνεις τότε; Προσωπικά με χαλάει τραγικά που τείνει να μας πάρει η αποκάτω ομαδικώς, δεν παλεύεται αυτό το συναίσθημα, σαν κάποιος στα κρυφά να μας παίζει ρέκβιεμ από το πρωί ως το βράδυ για να μας ρίξει σε κατάθλιψη… Βαρέθηκα να βλέπω κατσουφιασμένες και προβληματισμένες εκφράσεις στα πρόσωπα των ανθρώπων! Βα-ρε-θη-κα!

Το μόνο ευχάριστο που παρατηρώ πια στους δρόμους, στο μετρό, στα καφέ, στα μπαράκια είναι τα ερωτευμένα ζευγάρια! Σταθερή αξία, μπράβο στα παιδιά! Πραγματικά τους ευχαριστιέμαι! Να υπάρχει κι ένα χαμόγελο τριγύρω, να νιώθεις ότι έστω κάτι αντέχει ακόμα!!!

Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε!!! Και το λέω εντελώς σοβαρά!!!

Νομίζω πως καταντάω γραφική…

Γι’ αυτό κι έχω μήνες ολόκληρους να γράψω… Τι να γράψω; Το τελευταίο διάστημα είναι μια συνεχής εναλλαγή Ups and Downs…

Μια καλή κουβέντα από το αφεντικό, μια καλή συμφωνία, ένα απρόσμενο μήνυμα, ένα ωραίο Live που το περίμενες καιρό, μπύρες κι αστεία με καλή παρέα κι είσαι στα Up!

Και μετά, μια στραβή στη δουλειά, μια ατυχία, ξανά αντιμέτωπη με απίστευτη γραφειοκρατία (μα είναι δυνατόν στον υποβαλλόμενο φάκελο να ζητούν υποχρεωτικά υπεύθυνες δηλώσεις ότι δεν είσαι βουλευτής::: Έλεος!), γκρίνια, κίνηση, κούραση, γιατί; Για ένα έργο που δεν ξέρεις καν αν θα γίνει; Για ένα στόχο τόσο γενικό και τόσο ακαθόριστο; «Υπομονή και θα έρθει και η ανάπτυξη»… Ποια ανάπτυξη περιμένουμε μ’ αυτά τα μυαλά κι αυτές τις οπισθοδρομικές νοοτροπίες του κράτους; Πού πας ρε Καραμήτρο; Έτσι ούτε σε δέκα χρόνια δεν βγαίνεις από το τούνελ και θα ψάχνεις μάταια τις επενδύσεις με τα κιάλια… Άντε πάλι στα Down….

-Αγαπητή μου, πολύ γκρινιάρα σε βρίσκω, και δεν μας είχες συνηθίσει στην γκρίνια! Τι γκρινιάζεις; Αυτό δεν είναι η ζωή; Ένα διαρκές σκαμπανέβασμα ανάμεσα στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα;

– Ναι αλλά το ισοζύγιο δεν θα πρέπει να είναι θετικό για να μπορείς να λες ότι αξίζει η προσπάθεια; Ότι αξίζει τον κόπο;

– Χμ, ναι… Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον χαμένο κόπο…

– Εμ, είδες; Εδώ σε θέλω! Αξίζει τον κόπο να μείνουμε Ελλάδα ή μήπως να την κάνουμε όσο είναι νωρίς; Ελπίζω να βρούμε την απάντηση το συντομότερο!!!

Κι επανέρχομαι λοιπόν στο ζητούμενο:

Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε!

Χαμογελάστε, κάντε εκπλήξεις, κάντε βλακείες, βγείτε στη βροχή χωρίς ομπρέλα!

Το έχουμε ανάγκη, έτσι δεν είναι;

Advertisements

Responses

  1. NICE POST!!!

  2. Κατερίνα καλημέρα από το εδώ και πέντε μέρες ηλιόλουστο Λονδίνο. Τέλη Οκτώβρη και η θερμοκρασία χτες στους 16 βαθμούς. Μπύρες στο ποτάμι το μεσημέρι, κρασί και ποικιλίες τυριών το απόγευμα στο City…Να σε δελεάσω κι άλλο; 😉

    Το Λονδίνο είναι βροχερό, αλλά έχει και τα καλά του. Μην το σκέφτεσαι καθόλου, έλα να βρεις τη χαρά σου και πάνω από όλα την ησυχία σου. Ούτε υπέυθυνες δηλώσεις, ούτε φορολογικές δηλώσεις ούτε «δηλώσεις» γενικά.

    Και φυσικά αν τελικά αποφασίσεις το μεγάλο βήμα (και λέω μεγάλο γιατί η αρχή στην ξενιτιά είναι πάντοτε πολύ δύσκολη) εδώ είμαστε να βοηθήσουμε και είμαστε πολλοί.

    Οσο για τον έρωτα…τον σχολιάζω άλλη φορά.

    Καλή Κυριακή!

    • Καλημέρα από την επίσης ηλιόλουστη Αθήνα! (Για την ακρίβεια χαίρεται, μεσημέριασε, αλλά αυτή η αλλαγή ώρας ήταν απορρυθμιστική για το βιολογικό μου ρολόι!)

      Υπάρχει μια φράση που λειτουργεί σαν κυματοθράυστης κι όταν την ακους την κατάλληλη στιγμή, διώχνει προσωρινά όλα τα σύννεφα:
      «Τι θα έκανα χωρίς εσένα;»

      Όταν την ακούς από φίλους, χαμογελάς κι απαντάς παρομοίως (Να ‘ναι καλά το msn, το skype και τα κινητά 3G που σ’αφήνουν να λαμβάνες e-mails σαν να ‘ναι sms, -anytime, anyware- κι έτσι εκμηδενίζονται οι αποστάσεις!!!)

      Όταν την ακούς από τον άνθρωπό σου, χαμογελάς κι απαντάς «βάλε τα δυνατά σου για να είμαστε πάντα έτσι!»

      Κι όταν την ακούς στη δουλειά, χαμογελάς και δεν λες τίποτα, απλά χαμογελάς και σου διώχνει όλο το βάρος των ημερών… (ΟΚ, έχεις στο πίσω μέρος του μυαλό σου το «ουδείς αναντικατάστατος» που θά ‘θελες να του απαντήσεις, αλλά προς το παρόν το αφήνεις έτσι κι απολαμβάνεις αυτή την ευχάριστη αίσθηση που σου αφήνει η αναγνώριση του κόπου σου…)

      Μ’ αυτά και μ’ αυτά λοιπόν πάει κι ο Οκτώβριος…
      Κι η ζωή συνεχίζεται με τα ups και downs της στην παράλογα αγαπημένη Αθήνα μας…
      Τουλάχιστον σίγουρα μέχρι τον Μάρτιο, όπως προβλέπει και το πλάνο μας… Έπειτα θα δείξει…

      • Α! Και By the way, το ξέρω ότι εκεί πάλι βρέχει, μην προσπαθείς να με παραπλανήσεις με ψευδή στοιχεία!!!

        😀


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: