Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 11/01/2011

Καλή Χρονιά!

Δεν ξέρω για εσάς βρε παιδιά, αλλά εγώ από την Πρωτοχρονιά και μετά είμαι μες στην τρελή χαρά! Το συζητήσαμε από δω, το φιλοσοφήσαμε από κει και καταλήξαμε να τρελάνουμε εμείς αυτούς, κι όχι αυτοί εμάς!

Όπως είχα πει και τις προάλλες, δεν την παλεύω να συζητάμε δυσάρεστα πράγματα, πρέπει να πάμε κόντρα στο ρεύμα, να χαιρόμαστε μ’ αυτά που έχουμε, κυρίως με την υγεία μας και να αρχίσουμε μετά να εκτιμάμε τα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα, τις μικρές ξεχασμένες χαρές μας…

Μια κούπα ζεστό καφέ με καλή παρεούλα, ένα ωραίο τραγούδι, έναν περίπατο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, ένα ζεστό βλέμμα, ένα κρυφό όνειρο!

Τελευταία ήμουν πολύ τσαντισμένη με όλα όσα συμβαίνουν, με όλη αυτή την κατρακύλα που έχουμε πάρει, τα είχα με το σύστημα που «καταστρέφει τα όνειρά μας»…

Ε, έκανα λάθος! Μπορούμε να κάνουμε όνειρα, ακόμα και σε δύσκολους καιρούς!
Αλίμονο αν καταφέρουν να μας το στερήσουν κι αυτό!

Αλλά θα πρέπει να δώσουμε πια βάση σε πιο αληθινά και πιο ουσιαστικά όνειρα!
Μια καλή ζωή ας πούμε, όχι με μόνο στόχο το πώς θα βγάλουμε λεφτά, αλλά πώς θα ξαναγεμίσουμε τη ζωή μας με τους ανθρώπους που αγαπάμε δίπλα μας, πώς θα τους δίνουμε χρόνο από το χρόνο μας, πώς θα αρχίσουμε ξανά να εξωτερικεύουμε τα συναισθήματά μας, πώς θα θυμηθούμε ξανά ότι είμαστε άνθρωποι…

Άνθρωποι είμαστε, όχι ρομποτάκια που τα έχουν κουρδίσει να καταναλώνουν… Ακόμα κι αν καταλήξαμε εκεί, στο να νιώθουμε ευτυχία μόνο καταναλώνοντας, έχουμε το χρόνο και την ευκαιρία στο χέρι μας να αλλάξουμε πορεία!

Δεν είμαι καθόλου δυστυχισμένη που δεν μπορώ να έχω γεμάτη τη ντουλάπα μου με ακριβές τσάντες, ακριβά ρούχα, ακριβές διακοπές, χλιδή και δεν συμαζεύεται…

Ίσα ίσα που ακριβώς επειδή δεν κάνω πολλά ψώνια, απολαμβάνω περισσότερο τα δώρα που δέχομαι από φίλους γιατί ακριβώς δεν είναι άλλη μια τσάντα, άλλο ένα καλό φουστάνι… Είναι π.χ. η αγαπημένη μου τσάντα, δώρο από την μία κολλητή μου, (τεραστίων διαστάσεων για να μπορώ να κουβαλάω την προίκα μου- αλήθεια έχω απίστευτα πράγματα κάθε μέρα μαζί μου, από σημειωματάριο μέχρι κατσαβίδι!!!), είναι το μικρούλι αγαπημένο μου κόκκινο σημειωματάριο από την άλλη κολλητή (που ξέρει πόσο λατρεύω να σημειώνω ακόμα και την πιο μικρή υπενθύμιση, ακόμα κι αν τα έχω βάλει στο calendar και στο κινητό…)

Είναι το αγαπημένο μου φανελάκι, το αγαπημένο μου μπρελοκάκι, το αγαπημένο μου στυλό, αχ σας μη σας αραδιάσω όλη μου την περιουσία τώρα!

Το θέμα είναι ότι κουβαλάω τους φίλους μου μαζί μου μέσα από τα δωράκια τους, τα απλά τα καθημερινά, αυτά που ξέρουν ότι πραγματικά θα τα ευχαριστιέμαι..

Και παρ’ όλο που φτάσαμε λόγω των, υπερατλαντικών και μη, αποστάσεων να μην βρισκόμαστε συχνά, κάθε φορά που τα συναντιόμαστε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα!

Αν δεν είναι αυτό ευτυχία, τότε τι είναι;

Αυτές τις γιορτές δεν βγήκαμε καθόλου για βραδινή έξοδο, τις περάσαμε σε σπίτια κάνοντας κάθε βράδυ διαφορετικά πράγματα! Χαρτιά, επιτραπέζια, καραόκε, κουβεντούλα με κρασάκι μπροστά στο τζάκι και μαντέψτε… Ήταν οι καλύτερες Χριστουγεννιάτικες διακοπές των τελευταίων χρόνων!

Η περσινή ταλαιπωρία του να ψάχνουμε ματαίως βρούμε κάπου νορμάλ να πιούμε ένα ποτό χωρίς να ποδοπατηθουμε, μας έγινε μάθημα κι έτσι φέτος αλλάξαμε τη συνταγή και μαντέψτε, πέτυχε!

Γιατί λοιπόν να μην το κάνουμε όλη τη χρονιά;

Ας αλλάξουμε συνήθειες, ας μείνουμε και λίγο σπίτι, ας καλέσουμε φίλους στο σπίτι!

(Καλά, καλά, μη βαράτε, δεν είπα να κλειστούμε εντελώς μέσα, αλλά ειλικρινά αυτό το «Άσε τις αηδίες, είναι Σάββατο και πρέπει να βγούμε!» δε σας κούρασε;)

Το μόνο που με στεναχωρεί πολύ είναι όσοι ψάχνουν για δουλειά κι απογοητεύονται, όπως και τόσοι άλλοι στην ηλικία μας… Έρχονται βιογραφικά στο γραφείο και πιάνεται η καρδιά μου… Αλλά δεν πρέπει να χάσουμε την ελπίδα!

Πρέπει να το παλέψουμε όλοι μαζί! Να σκεφτούμε νέες λύσεις! Να αλληλοβοηθηθούμε! Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο που μπορεί ο καθένας για τους αγαπημένους του, αλλιώς δε θα τη βγάλουμε καθαρή! Δε το μπορώ αυτό το τριπάκι ότι δεν έχουμε πολλά λεφτά, άρα είμαστε δυστυχισμένοι! Δεν είναι έτσι! Μας έκαναν να νομίζουμε ότι είναι έτσι!

Ας βάλουμε άλλες προτεραιότητες πια!

Μας αξίζει το χαμόγελο, να μην τους κάνουμε τη χάρη να μας το πάρουν κι αυτό!

Καλή Χρονιά σε όλους, με υγεία και χαμόγελα!!!!

P.S. Αγαπητέ Θανάση, αλήθεια δεν τον έχω ξεχάσει τον καφέ που σου χρωστάω, αλλά τώρα επέστρεψα! Θα σε βάλω στο κόκκινο μπλοκάκι στα “to do” σύντομα! 🙂

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: