Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 30/01/2011

Δάσκαλε σ’ ευχαριστώ…

Πέμπτη βράδυ στο μετρό, μετά από μια τραγικά γεμάτη μέρα στο γραφείο, είσαι με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά και προσπαθείς να σκεφτείς πώς στο καλό θα χαλαρώσεις με τόσα στο κεφάλι σου και κυρίως πώς στο καλό θα γίνει το 24ωρο να μεγάλωνε για να τα προλάβεις όλα…

Κι όσο είσαι στον κόσμο σου, ο συμπαθέστατος κύριος δίπλα σου κάνει νόημα χαιρετισμού.

Κι εκεί παθαίνεις! Ω, ναι! Ο αγαπημένος σου καθηγητής, ούπς λάθος λέξη, το σωστό είναι: ο αγαπημένος σου Δάσκαλος! Γιατί τελικά μετά από τόοοοσα χρόνια το έχεις πια καταλάβει ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν Δάσκαλος, με όλη τη σημασία της λέξης!

Όσο κι αν πετούσες βελάκια στα παλιά του θέματα προετοιμαζόμενη για την εξεταστική, όσο σιχτίριζες όταν τα έβλεπες τα «παλούκια» θέματα (κακομοίρα μου βρεγμένη σανίδα που ήθελες) κι όσο κι αν έστριβες γωνία μην σε δει και σε κατσαδιάσει για τις μπαρούφες που του έγραψες, τελικά κατέληξες, μια μέρα στο γραφείο πελαγωμένη σε μια επίλυση Bernoulli να αναπολείς το μάθημά του…

Αλήθεια πόσοι καθηγητές προσπαθούν σήμερα να έχουν προσωπική επικοινωνία με τους φοιτητές τους στη διάρκεια του εξαμήνου, να χτυπιούνται, να σου εξηγούν, να προσπαθούν να μην σου μένουν αναπάντητες απορίες, να σε παρακαλάνε να μάθεις για να έχεις εφόδια, και το πιο σημαντικό να προσπαθούν να σε βγάλουν από το μικρόκοσμό σου και να προσπαθούν να σε προετοιμάσουν για τη ζούγκλα που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις όταν θα ψάχνεις για δουλειά; Πόσοι;;;;

Πήξαμε στους Καθηγητές… Από Δασκάλους όμως;;;

Δε θα ξεχάσω με τίποτα τρία περιστατικά:

Το ένα ήταν να μας κουβαλάει Σάββατα του Γενάρη με χάλια καιρό (να ρίχνει καρέκλες μιλάμε) για να κάνουμε έξτρα ασκήσεις ώστε να καλύψουμε το χαμένο χρόνο λόγω καταλήψεων. Και η αίθουσα ήταν φουλ!Όσο κι αν γκρινιάζαμε ότι είναι απαιτητικός, πιεστικός και τα κλασσικά που λέγαμε για όσους μας πίεζαν υπέρ το δέον (τρομάρα μας!), η αίθουσα ήταν γεμάτη!!!

Το δεύτερο, μια μέρα που τον είχαμε τρελάνει τον άνθρωπο (ρωτούσε αν είχαμε απορία και κανείς δεν είχε-και καλά!), δήλωσε ότι δεν θα συνέχιζε την παράδοση εάν δεν σηκωνόταν κάποιος στον πίνακα να λύσει μια άσκηση (για να δούμε τη γλύκα του τι σημαίνει να είσαι στη θέση να εξηγείς!). Το αμφιθέατρο πάγωσε. Να σηκωθείς στο πίνακα; Δεν είμαστε με τα καλά μας! Δεν είμαστε πια στο Λύκειο! Ε, κι όσο επέμενε και δεν προθυμοποιούταν κανείς, σηκώνω χέρι. Η κολλητή μου ψυθίριζε: «Πας καλά;, Κάτσε κάτω» Εν ολίγοις, τόλμησα και ήταν πραγματικά απόλαυση! Έκανα κάτι λαθάκια, αλλά μετά ήμουν με χαμόγελο ως τα’ αυτιά!

Το τρίτο, λίγες μέρες πριν από μία εξεταστική του είχα στείλει ένα βράδυ e-mail με κάποιες απορίες και μου απάντησε επί τόπου: «Αύριο το πρωί έλα να τα δούμε- P.S. Έλα διαβασμένη!!!» Και φυσικά ξενύχτησα, πήγα πιο καλά διαβασμένη και γελούσα μετά με τη μία χαζομάρα που ρωτούσα…

Όλα αυτά σκεφτόμουν μέχρι να συναντηθούμε για φαγητό:

Δάσκαλος!!! Δάσκαλος, δίπλα σου στα δύσκολα!

Βρεθήκαμε με παλιούς συμφοιτητές και ειλικρινά ήταν το ωραιότερο 4ωρο του τελευταίου διαστήματος στη ζωή μου! Ούτε που το καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα! Συζητούσαμε το τι έχει κάνει καθένας μας μετά την αποφοίτηση και στην πορεία φτάσαμε να συζητάμε τα πάντα!!!

Το μεγάλο του παράπονο είναι ότι το επίπεδο των φοιτητών έχει πέσει τραγικά, ότι δε θέλουν να μάθουν, ότι δεν ακούνε τίποτα και το χειρότερο ότι δεν θέλουν να προετοιμαστούν για τα δύσκολα που θα συναντήσουν μπροστά…

Μελαγχόλησα… Είναι κρίμα να θέλεις να δώσεις και να μην το εκτιμούν…
Ελπίζω να το καταλάβουν νωρίς!
Μέσα σ’ ένα τόσο κακό εκπαιδευτικό σύστημα, είναι πραγματικά θησαυρός το να σου προσφέρει ένας Δάσκαλος γνώση απλώχερα…
Αν εσύ δεν θέλεις να δεχτείς, λυπάμαι αλλά μια μέρα θα χτυπάς το κεφάλι στο στον τοίχο…

Γι’ αυτό σου λέω βρε φιλαράκι, όταν έχεις τέτοιους δασκάλους δίπλα σου, ρούφα γνώση σα σφουγγάρι…  Άκου, μάθε, ψάξε, διάβασε! Δε θα βρεις εύκολα τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου… Εκμεταλλεύσου το!!!

Μετά φούντωσε η κουβέντα όταν λέγαμε για τις δουλειές μας.
Έπρεπε να δείξουμε ότι κάτι πήραμε τελικά, ότι δεν πήγαν τσάμπα οι νουθεσίες του!!!
«Σας βλέπω και σας χαίρομαι, μπράβο σας!!!»
Ειλικρινά αυτή του η ατάκα ήταν όλα τα λεφτά!!!

Αλλά Δάσκαλε, ενα κομμάτι της πορείας μας το χρωστάμε και σε σένα…

Ευχαριστούμε!!

P.S. Για να μην αδικώ κανέναν, το συγκεκριμένο ποστ θα μπορούσε κάλλιστα να αναφέρεται και στην Φιλόλογό μου στο Γυμνάσιο, στον Μαθηματικό μου στο Λύκειο, στο Φυσικό μου και σε αλλους (λίγους) καθηγητές στο Πολυτεχνείο, απλά γράφτηκε με αφορμή τη συνάντησή μας με τον συγκεκριμένο καθηγητή μας. Είμαι ευγνώμων που είχα την τύχη να έχω περισσότερους Δασκάλους, απ’ ότι καθηγητές…
Τους ευχαριστώ όλους… Ξέρουν αυτοί…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: