Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 16/11/2012

Της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία…

Δεν ξέρω αν θα πάω αύριο στην πορεία…

Την τελευταία φορά πήραν τα κλάματα στο «πότε θα κάνει ξαστεριά» –  ήταν τόσο άβολο να μην μπορώ να συγκρατηθώ και οι γύρω να με κοιτάζουν λες κι έβλεπαν ούφο…

Ειλικρινά δεν ξέρω εάν ο φόρος τιμής που αποδίδεται σήμερα είναι γνήσιος ή τόσο υπερβολικά επιτηδευμένος που καταντά προσβολή…

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σχεδόν déjà vu…

Ξανά στο σημείο μηδέν, ή μήπως ακόμα πιο χαμηλά;

Οπότε, εάν είχε καμία σημασία για το εάν έπιασαν τόπο οι θυσίες όσων αγωνίστηκαν τότε, θα προτιμούσα να σκεφτόμασταν το δικό μας χρέος για τους επόμενους…

Κι αφού η γενιά του Πολυτεχνείου μας τα έκανε ρόιδο, θα μπορούσαμε εμείς με το νέο ταμπελάκι μας «Generation Zero» ( αφού ξεκινάμε ουσιαστικά ξανά από το μηδέν) να κάνουμε κάτι καλύτερο;

Τι θα κάνει η γενιά μας;

Δεν ξέρω εάν της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία, θα έχουν αίμα, ξύλο, πολιτικές διώξεις, βασανιστήρια, ανελευθερία, φτώχια και καταπίεση.

Το σίγουρο είναι ότι όσο δεν αντιδρούμε στην κατρακύλα, τόσο πιο χαμηλά θα πέφτει η χώρα, η κοινωνία, η ζωή μας…

Δεν είναι της παρούσης πιστεύω να φτιάχναμε μια λίστα με τι θα έπρεπε να κάνουμε.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά, το ζητούμενο πάντως είναι να κάνουμε έστω κάτι!

Και για αρχή, να ξεβολευτούμε – όσο κι αν δεν μας αρέσει – και να κάνουμε στροφή πίσω σε χαμένες αξίες…  Δεν θα αλλάξει η Ελλάδα από τη μια στιγμή στην άλλη, οι σάπιες δομές δε θα αποσαρθρωθούν από μόνες τους…

Εκεί πρέπει ο καθένας να δώσει το δικό του στίγμα, τη δική του μικρή συνεισφορά για κάτι καλύτερο…

Δεν πιστεύω ότι μόνο με διαδηλώσεις η οργή μπορεί να φέρει την ανατροπή.

Ακόμα κι αν  εξαφανιστούν από το χάρτη οι 300, δεν έχουμε ακόμα ικανές εφεδρείες να τους αντικαταστήσουν, επειδή φρόντισαν οι ίδιοι να μας παρέχουν μια παιδεία που δεν δημιουργεί ενεργούς πολίτες, αλλά μάζες ευκόλως χειραγωγούμενες …  Αρά τι μας μένει;

Κατά τη γνώμη μου χρειάζεται πιο μεθοδική προσπάθεια, κυρίως μέσα από τον καθένα ξεχωριστά, σε κάθε τομέα που μπορεί να συνεισφέρει κανείς. Ακόμα και η τήρηση σειράς προτεραιότητας σε μια ουρά αναμονής είναι κάτι! (Αστείο θα μου πεις, αλλά πες μου πόσες φορές έχεις δει καυγά σε ουρά αναμονής;). Πρώτα από τα απλά και μετά στα πιο «καυτά»…

Παιδεία και δουλειές στους νέους, δικαιότερο φορολογικό σύστημα, ικανοποιητικό σύστημα υγείας, ορθολογική λειτουργία της αγοράς.

Αλλά αυτά δυστυχώς θέλουν χρόνια. Πρέπει όμως να τα απαιτούμε συνεχώς.

Δε γίνεται να καυτηριάζεις συντεχνίες άλλων και όταν θίγεται η δική σου να χαλάς τον κόσμο. Εδώ που φτάσαμε πρέπει να τελειώνουμε δια παντός με τη λογική του «2 μέτρα και 2 σταθμά». Ή θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί – υποχωρώντας ο καθένας ξεχωριστά σε υπερβολικά κεκτημένα που είχε εις βάρος άλλων – και θα ενωθούμε σε έναν  κοινό στόχο (στο πώς θα κάνουμε ξανά την Ελλάδα παραγωγική χώρα που θα βασίζεται στα πόδια της, με ένα δημόσιο τομέα που θα σέβεται τον πολίτη κι έναν ιδιωτικό τομέα παραγωγικό που δεν θα είναι κρατικοδίαιτος) ή διαφορετικά να το πάρουμε απόφαση ότι ο καθένας θα κοιτάζει την πάρτη του και όπου μας πάει… Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση, ας έχουμε και στο πίσω μέρος του μυαλού μας πώς θα είναι μια κοινωνία ατομιστών, χωρίς κανόνες, χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη…

Μια ζούγκλα…  Αλλά… Τελικά αυτό δεν ζούμε σήμερα;  Αυτό θέλουμε να ζούμε και αύριο;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: