Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 13/04/2013

Είναι η Παιδεία…

Με αφορμή τις διαμαρτυρίες για την εφαρμογή του σχεδίου Αθηνά και τις σκηνές απείρου κάλλους που διαδραματίστηκαν στο ΤΕΙ Πάτρας θα ήταν σκόπιμο να δούμε το πρόβλημα σφαιρικά κι όχι αποσπασματικά.

Σαφώς και οι παρακάτω σκηνές δεν τιμούν το φοιτητικό κίνημα και αναδεικνύουν έλλειψη σεβασμού απέναντι στον πρόεδρο του συγκεκριμένου ιδρύματος:

Ενδεχομένως οι συγκεκριμένες φοιτήτριες να ένιωσαν ότι με αυτό τον τρόπο υπερασπίστηκαν τα συμφέροντα των συμφοιτητών τους,  εξευτελίζοντας τον πρόεδρο. Ότι έριξαν ένα χαστούκι στο «κατεστημένο». Ενδεχομένως ο εν λόγω πρόεδρος να είναι ένας κακός πρόεδρος που δεν τιμά την θέση του.

Όμως τι πέτυχαν στην πραγματικότητα; Κατά τη γνώμη μου μια τρύπα στο νερό ή ακόμα χειρότερα κατάφεραν να βάλουν βούτυρο στο ψωμί των υπερασπιστών της ιδιωτικοποίησης της παιδείας.

Αυτές οι συμπεριφορές αντικατοπτρίζουν την έλλειψη παιδείας στους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς αλλά και την έλλειψη προσήλωσης στον πραγματικό στόχο που είναι η βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Επικεντρώνεται η μαχητικότητα σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής και δεν ακούγονται πλέον αιτήματα για επίλυση βασικών προβλημάτων των πανεπιστημίων μας:

  • Τι επιστήμονες βγάζουν σήμερα τα ελληνικά πανεπιστήμια;
  • Πόσο επικαιροποιημένα είναι τα προγράμματα σπουδών;
  • Γιατί το προαιρετικό της παρακολούθησης μαθημάτων έχει οδηγήσει σε άδεια αμφιθέατρα;
  • Πόσο καταρτισμένοι είναι οι καθηγητές που διδάσκουν;
  • Πόσο διψούν για γνώση οι φοιτητές και πόσο για καλοπέραση;
  • Με τι κριτήρια επιλέγονται τα θέματα των εξεταστικών και κατά πόσο η βαθμολόγηση είναι αξιοκρατική;
  • Πόση εκμετάλλευση υφίστανται οι υποψήφιοι διδάκτορες από τους επιβλέποντές τους;
  • Πόση ουσιαστική έρευνα γίνεται σήμερα στα ελληνικά πανεπιστήμια;
  • Γιατί δεν επιβραβεύονται τα ιδρύματα που παρουσιάζουν εξαιρετικά επιτεύγματα;
  • Πόσο διαυγής είναι η διαχείριση των κονδυλίων έρευνας;
  • Πώς προετοιμάζουν τα πανεπιστήμια τους φοιτητές τους για να αντιμετωπίσουν την αγορά εργασίας;
  • Πόσο ουσιαστικά παρέχεται η φοιτητική μέριμνα για όσους έχουν ανάγκη;
  • Πόσο αξιοκρατικά γίνεται η επιλογή των μεταπτυχιακών φοιτητών;
  • Πόσο αξιοκρατικά γίνεται η εξέλιξη των καθηγητών σε ανώτερες βαθμίδες;
  • Πώς ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους οι φοιτητές που συμμετέχουν στα όργανα συνδιοίκησης;
  • Η συμμετοχή αυτή φέρνει συνδιαλλαγή;
  • Γιατί οι φοιτητές μας προτιμούν να υπερασπίζονται την συνέχεια λειτουργίας απομακρυσμένων ΤΕΙ με ελλιπείς υποδομές αντί να προτείνουν μια διαφορετική αντιπρόταση στο σχέδιο «Αθηνα» που θα στοχεύει στην αναβάθμιση της ποιότητας σπουδών τους σε πανεπιστημιακές μονάδες με αναβαθμισμένες υποδομές;
  • Τι έχουν προσφέρει οι καταλήψεις όλα αυτά τα χρόνια, πέρα από χιλιάδες χαμένες εκπαιδευτικές ώρες;
  • Ποιος ο λόγος ύπαρξης σχολών όπου πάνω από το 50% των εγγεγραμμένων δεν φοιτά καθόλου;
  • Τι κάνει η πολιτεία για αποφοίτους τμημάτων νέων ειδικοτήτων που δεν έχουν κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα;
  • Πώς εξασφαλίζεται το μέλλον αποφοίτων από τμήματα που δεν έχουν πλέον ζήτηση;
  • Γιατί δαπανώνται πόροι για  τμήματα παρόμοιων ειδικοτήτων σε μικρή απόσταση μεταξύ τους;
  • Πότε θα επέμβει η δικαιοσύνη για φαινόμενα διορισμού συγγενών με αποτέλεσμα την επικράτηση οικογενειοκρατίας σε πολλά ιδρύματα μάς;
  • Πότε θα λογοδοτήσουν οι διοικήσεις για περιπτώσεις κακοδιαχείρισης;
  • Και το σπουδαιότερο απ’ όλα τι είδους ΠΑΙΔΕΙΑ παρέχει σήμερα η Ελλάδα στα παιδιά της;
  • Πόσο ολοκληρωμένοι πολίτες βγαίνουν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της, σε τι βαθμό έχουν αναπτύξει την κριτική τους σκέψη και κατά πόσο είναι ικανοί να δημιουργήσουν το μέλλον τους;

Φοβάμαι πως οι απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα είναι σήμερα απογοητευτικές…  Και είναι μεγάλο κρίμα ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα παρακμάζει… Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις τμημάτων που πραγματικά καινοτομούν και κάνουν σωστή δουλειά …  Είναι μεγάλο κρίμα…

Το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα είναι ότι φοιτητές μας που επιλέγουν το εξωτερικό για σπουδές και μεταπτυχιακά διαπρέπουν. Είναι ένα σημάδι ότι υπάρχει ελπίδα…Αν αλλάξουμε… Με αποσπασματικά μέτρα δεν βελτιώνεται η κατάσταση. Εάν δεν κοιτάξουμε συνολικά το πρόβλημα, καμία λύση δεν θα φέρει ουσιαστική βελτίωση.

Για όσους έχουν προσπαθήσει να βελτιώσουν ό,τι μπορούσε ο καθένας από τη θέση που βρέθηκε, καταλαβαίνω πόσο πονάει η διαπίστωση ότι η κατάσταση είναι σήμερα τραγική..

Θέλω να πιστεύω ότι η αρχή θα γίνει μέσα από ένα αναγεννημένο φοιτητικό κίνημα που θα εστιάσει στη ρίζα του κακού, θα προσπεράσει τις συμπληγάδες (κομματικές επιδιώξεις, συνδιαλλαγές με καθηγητές, χαβαλεδίστικη αντιμετώπιση των προβλημάτων) και θα αναδειχθεί πρωτοπόρο σε νέες ουσιαστικές διεκδικήσεις για την βελτίωση της Παιδείας μας…

Ίσως τότε, όταν συνειδητοποιήσουν όλοι -γονείς, μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι, καθηγητές, πολιτεία- ότι η μόνη ελπίδα είναι η παροχή ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ίσως τότε να δούμε καλύτερες μέρες…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: