Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 11/07/2015

Μια πικρή δικαίωση που άργησε… #Greece

Δεν ξέρω σε πόσες άλλες χώρες έχει συμβεί το βραδινό και μεταμεσονύχτιο (!) Timeline να κατακλύζεται με μηνύματα πολιτών, κυρίως απλών χρηστών παρακολουθώντας ίσως την πιο κρίσιμη ψηφοφορία του Κοινοβουλίου τους.

Είμαστε λαός με αρκετά μεγάλο αριθμό πολιτικοποιημένων πολιτών, που παρακολουθούν και σχολιάζουν τις εξελίξεις.

Το timeline μου είχε από όλα: Χιούμορ, οργή, παράπονο, θυμό, προδοσία, αγωνία. Από την μια γελούσα, από την άλλη  με είχε πιάσει ένα ατελείωτο παράπονο…

Παράπονο, γιατί εάν όλοι (όλοι όμως) ήταν πιο σοβαροί, η χώρα δεν θα είχε φτάσει σήμερα στο χείλος της καταστροφής.

Στις συζητήσεις για το πρώτο μνημόνιο, η τότε κυβέρνηση βρισκόταν με την πλάτη στο τοίχο, η δε αντιπολίτευση με μεγάλη ευκολία εκτόξευε κατηγορίες για εθνική προδοσία, ξεπούλημα, παράδοση άνευ όρων στους δανειστές  και άλλα τέτοια σχετικά. Η τότε κυβέρνηση μάταια καλούσε σε κοινό τραπέζι διαλόγου προκειμένου να υπάρχει εθνική ομοψυχία και να αντιμετωπιστούν οι δανειστές με άλλη δυναμική… Τα αποτελέσματα γνωστά…

Στις συζητήσεις για το δεύτερο μνημόνιο, η νέα κυβέρνηση βρισκόταν με την πλάτη στο τοίχο (ύστερα από την μεγάλη κωλοτούμπα υπέρ της ανάγκης ενός νέου μνημονίου) η δε  σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση με μεγάλη ευκολία εκτόξευε κατηγορίες για εθνική προδοσία, ξεπούλημα, παράδοση άνευ όρων στους δανειστές και άλλα τέτοια σχετικά. Η τότε κυβέρνηση καλούσε κι αυτή σε κοινό τραπέζι διαλόγου προκειμένου να υπάρχει εθνική ομοψυχία και να αντιμετωπιστούν οι δανειστές με άλλη δυναμική…  Μας προέκυψε η συγκυβέρνηση, τα αποτελέσματα γνωστά…

Στις συζητήσεις για το τρίτο μνημόνιο, η νέα κυβέρνηση βρίσκεται κι αυτή με την πλάτη στο τοίχο (ύστερα από την μεγάλη κωλοτούμπα υπέρ της ανάγκης ενός νέου «προγράμματος») η δε αντιπολίτευση (ω του θαύματος!)  δεν μιλά με μεγάλη ευκολία για εθνική προδοσία, ξεπούλημα, παράδοση άνευ όρων στους δανειστές και άλλα τέτοια σχετικά. Η σημερινή κυβέρνηση καλεί σε κοινό τραπέζι διαλόγου προκειμένου να υπάρχει εθνική ομοψυχία και να αντιμετωπιστούν οι δανειστές με άλλη δυναμική… Ευτυχώς έγινε ένα πρώτο βήμα συναίνεσης. Το αποτέλεσμα αναμένεται…

Επειδή λοιπόν η αναδρομή αυτή προκαλεί απανωτά déjà vu, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές στις θέσεις κλειδιά, ειλικρινά διερωτώμαι, πώς νιώθουν σήμερα όσοι έβγαιναν στα κάγκελα όντας αντιπολίτευση; Πώς νιώθουν όσοι βλέπουν με άλλα μάτια την πραγματική κατάσταση της χώρας; Δεν έχουν καμία ενοχή και τύψεις για την προηγούμενη στάση τους;

Προσωπικά με διακατέχει μόνο θλίψη, για μια δικαίωση που άργησε 5 χρόνια να έρθει. Γιατί όταν τέθηκε από το 2010 από την κυβέρνηση Παπανδρέου το θέμα της ανάγκης για Εθνική Ενότητα, κανείς δεν έβαλε πλάτη, κανείς δεν διέκρινε την κρισιμότητα των καιρών με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμοι μήνες και χρόνια.

Προσωπικά με διακατέχει μόνο θλίψη, για μια δικαίωση που έρχεται βλέποντας πρώην συναγωνιστές στα φοιτητικά μας χρόνια να αποχωρούν από το ΠΑΣΟΚ και σήμερα να ψηφίζουν Ναι. (Ναι Νίνα, ήσουν η πρώτη που μου ήρθε στο μυαλό, όταν άκουσα το Ναι σου).

Θλίψη για όλα αυτά τα χρόνια που χάθηκαν χωρίς εθνική ενότητα στο βωμό της κομματικής μυωπίας εμπρός στο Εθνικό συμφέρον. Πόσο μπροστά θα ήμασταν ήδη, εάν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις είχαν ξεκινήσει από το 2010?

Ήταν εν τέλει αναγκαίο να χαθούν 5 χρόνια για να φτάσουμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, ώστε η κυβέρνηση του «πρώτη φορά αριστερά» να ζητά διακαώς συναίνεση;

Οι εξελίξεις μαρτυρούν πως ήταν και παρα-ήταν αναγκαίο.  Εις βάρος της χώρας, αλλά ήταν δυστυχώς αναγκαίο, ώστε επιτέλους να σταματήσουν οι υστερίες και τα μεγάλα λόγια. Ήταν αναγκαίο για να μπορέσουν όλοι να καταλάβουν σε τι κρίσιμη οικονομική κατάσταση έχει περιέλθει η χώρα και να σοβαρευτούν επιτέλους.

Ήταν αναγκαίο ώστε να μπορέσουν να έρθουν τώρα νομοσχέδια με πραγματικές τομές στη δημόσια διοίκηση, στην φορολογική δικαιοσύνη, στην ελάφρυνση των βαρών του απλού πολίτη, στην προώθηση της υγιούς επιχειρηματικότητας και επιτέλους σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα. Τώρα είναι το deadline. Εάν δεν συμβεί ούτε τώρα, τη χάσαμε τη χώρα πατριώτες…

Τώρα είναι η ώρα, τώρα που κανείς δεν έχει δικαιολογία ότι «δεν γνώριζε», τώρα που φαίνεται πως ο μόνος τρόπος διεξόδου είναι η ουσιαστική διαπραγμάτευση, μέσα σε μια Ευρώπη που αλλάζει στάση και κλονίζεται η αδιάλλακτη στάση των δανειστών. Το χρέος είναι μη βιώσιμο, οκ, πετύχαμε μια νίκη με την παραδοχή αυτή. Έχουμε όμως πολλή δουλειά ακόμα μέχρι του σημείου ανάκαμψης.

Συμφωνώ και συμπάσχω με τον συμπαθή κο Τσακαλώτο: Δεν είναι ώρα για πανηγυρισμούς. Εύχομαι με όλη μου την καρδιά η κυβέρνηση να πετύχει για να μην βουλιάξει η χώρα. Αλλά πρέπει να γίνουν πολλά.

Ο ιδιωτικός τομέας σπαράζει, το ζω καθημερινά, ο δημόσιος τομέας υπολειτουργεί, οι σκέψεις για μετανάστευση ξανά παρούσες.

Η μείωση της ανεργίας δε λύνεται με ευχολόγια, αλλά θα έρθει από αύξηση θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, όχι στον δημόσιο.

Η αύξηση του ΑΕΠ θα έρθει από την αύξηση του κύκλου εργασιών του ιδιωτικού τομέα και της αύξησης στον πρωτογενή/δευτερογενή τομέα όχι από το δημόσιο.

Η αύξηση των εσόδων από τον Τουρισμό θα έρθει μέσα από οργανωμένο σχέδιο, όχι από αρπαχτές του ενός καλοκαιριού.

Οι εξαγωγές θα τονωθούν όταν ο επιχειρηματίας θα μπορεί απρόσκοπτα να πραγματοποιεί τις συναλλαγές του, όταν το κράτος δεν θα του βάζει τρικλοποδιές.

Τρία θέματα έχει να λύσει το Δημόσιο: Δικαιότερη φορολογική πολιτική, Ορθολογική αξιολόγηση των υπαλλήλων   (οι εφορίες στενάζουν από υποστελέχωση και σε άλλες υπηρεσίες που έχω επισκεφθεί οι υπάλληλοι λιώνουν στο facebook…) και τέλος ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Τα υπόλοιπα θα έρθουν σταδιακά..

Ουσιαστικές Μεταρρυθμίσεις τώρα, τώρα! Όλοι μόκο και να στρωθούν στη δουλειά.

Για να σωθεί ό,τι σώζεται. Για να γίνουμε επιτέλους σοβαρό κράτος.

Στους αθεράπευτα τάχα μου αντισυμβατικούς και θιασώτες της επιστροφής στη δραχμή, ζητώ εναλλακτικό βιώσιμο σχέδιο. Εάν δεν πουν από πού θα βρούμε χρήματα εκτός ΕΕ, μέχρι να φτάσει η χώρα στο ιδανικό σημείο που δεν θα έχει ανάγκη δανεισμού, ας μας καταθέσουν υπεύθυνα σχέδιο το οποίο θα εγγυάται ότι η χώρα δεν θα καταρρεύσει. Επανάσταση με δανεικά δεν γίνεται. Εθνική υπερηφάνεια όταν χρωστάς της Μιχαλούς και δεν κάνεις προσπάθειες εξυγίανσης, όταν συνεχίζεις να νταντεύεις τα «δικά σου παιδιά» δεν γίνεται!

Εάν δεν έχουν τέτοιο συγκεκριμένο σχέδιο, ας σιωπήσουν επιτέλους. Αρκετά παίξαμε τη χώρα στα ζάρια. Αρκετά!

Και κάτι τελευταίο. Το «παρόν» και η αδικαιολόγητη απουσία, στα μάτια μου φανερώνουν απύθμενη υποκρισία. Κυρία Ζωή μου, Κυρία Ραχήλ μου και έτεροι παρόντες/ απόντες, εάν έχετε το θάρρος της γνώμης σας βγείτε ξεκάθαρα και ψηφίστε ΟΧΙ και παραιτηθείτε. Παρουσιάστε έπειτα το εναλλακτικό σχέδιο που περιεγράφηκε ανωτέρω και βγείτε να ζητήσετε την γνώμη του κόσμου.

Διαφορετικά δεν αξίζετε τη θέση σας. Ο λαός σας ψήφισε για να παίρνετε θέση, όχι για να κρύβεστε. Αρκετά πια με τους «επαναστάτες» εκ του ασφαλούς, αρκετά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: