Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 03/09/2015

Μελαγχολία του Σεπτέμβρη…

7 Μαρτίου 2004

– Σήκω, δεν αντέχω να περιμένω τα exit polls, σήκω πάμε βόλτα!
– Πας καλά; Θα ακούμε τα αποτελέσματα στο ραδιόφωνο;
– Δε θα ακούμε αποτελέσματα, θα ακούμε μουσική. Ό,τι έγινε έγινε, κουνήσου!

Ήταν ολοφάνερο ότι η επερχόμενη ήττα την είχε καταβάλλει κι ας πουλούσε τρέλα…
Μπήκαν στο αυτοκίνητο και άρχισαν να κόβουν βόλτες με προορισμό την αγαπημένη τους παραλία, να δει θάλασσα το μάτι να ξεχαστεί…

Στο κλασικό σπαστικό φανάρι της υπομονής, περιμένοντας το πράσινο, ξέσπασε με τον πιο αστείο κι ανεπιτήδευτο τρόπο ενός 20χρονου κοριτσιού:
– Ε, αει στο διάολο, θα το ακούσουμε άλλη μια φορά, αλλά θα το ακούσει κι όλη η πόλη…
Με το «Καλημέρα ήλιε» στη διαπασών διέσχιζαν την κεντρικότερη οδό της πόλης και σίγουρα πρέπει να προκάλεσαν αρκετά γέλια κι απορία γι’αυτό το τρελό διερχόμενο αυτοκίνητο, την ώρα που τα exit polls έδιναν τα πρώτα αποτελέσματα υπέρ του Καραμανλή junior.
Στο επόμενο φανάρι, προς την έξοδο της πόλης κι ενώ το τραγούδι τελείωνε, ένας παππούς με κλασσική κρητική φορεσιά στο πεζοδρόμιο, σηκώνει ψηλά το μπαστούνι του κοιτώντας τα κορίτσια:
– Μην κλαίτε ωρέ κοπελιές, ο ήλιος πάντα ψηλά θα είναι σε τούτη τη χώρα, είτε με Δεξιά, είτε με Αριστερά! Ψηλά το κεφάλι, να κοιτάτε μπροστά!
Κοιτάχτηκαν και πλάνταξαν στο κλάμα…
Όχι για την ήττα της παράταξης, αλλά για την επόμενη μέρα στη χώρα, για το φόβο ότι θα μπορούσε να διαλυθεί από τους «άλλους» ό,τι άρχισε να χτίζεται με τόση προσπάθεια…
Δεν ήταν δυνατόν τόσα νέα συνθήματα, τόσα νέα πρόσωπα, να μην κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο, ότι πραγματικά ήθελαν να αλλάξουν την Ελλάδα, στα πρότυπα ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.
Κι όμως δεν ήταν αρκετό όπως φάνηκε…

Δέκα χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Εκτός από αυτή την ίδια αγωνία…
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Τι θα γίνει με την χώρα;
Πώς στο διάολο τα κατάφεραν και έφτασαν σήμερα, στις κρισιμότερες εκλογές, το επίπεδο της πολιτικής τόσο χαμηλά;
Πού είναι τα μεγάλα στοιχήματα, πού είναι οι μεγάλες προκλήσεις;
Πού είναι οι σοβαροί ηγέτες των παρατάξεων;
Πώς κοιμούνται το βράδυ;

Θα δοθούν απαντήσεις, όπως τις δίνει πάντα η ζωή.

Στο μεταξύ, έρχονται ξανά στο μυαλό εκείνα τα λόγια του παππού:

Μην κλαίτε ωρέ κοπελιές, ο ήλιος πάντα ψηλά θα είναι σε τούτη τη χώρα, είτε με Δεξιά, είτε με Αριστερά!

Ψηλά το κεφάλι, να κοιτάτε μπροστά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: