Στον ιστότοπο της Eurostat έχουν αναρτηθεί αναλυτικά στατικά στοιχεία σχετικά με την εξέλιξη ποσοστών ανεργίας και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ανάμεσα σε διαφορετικά ήδη (νεανική ανεργία, ανεργία βάσει φύλου κτλ). Το ότι είμαστε πρωταθλητές στην ανεργία επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά από τα στατιστικά στοιχεία.

Δεν παρουσιάζεται κάτι που δεν έχουμε όλοι δει και νιώσει στην πράξη, αλλά η συγκέντρωση όλων των στοιχείων σε μια ολοκληρωμένη ανάλυση φανερώνει τις εκρηκτικές  διαστάσεις του προβλήματος. Οι αριθμοί είναι όχι μόνο αποκαρδιωτικοί, αλλά ταυτόχρονα χτυπούν καμπανάκια για το μέλλον της Ευρώπης.

Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν χαμένες προσδοκίες, υπάρχουν χαμένες αξιοπρέπειες, υπάρχει μια ολόκληρη γενιά νέων που θα αναγκαστεί να κοπιάσει πολύ περισσότερο για το δικαίωμα στο όνειρο. Το Ευρωπαϊκό όνειρο, που σήμερα έχει καταντήσει εφιάλτης… Και το πιο ειρωνικό είναι ότι αυτό τον εφιάλτη τον βιώνει η πιο καταρτισμένη γενιά Ευρωπαίων, μια γενιά που έπεσε θύμα της αναποτελεσματικής αντιμετώπισης της κρίσης από αναποτελεσματικούς και «λίγους» «ηγέτες» που επικυριαχούν σήμερα στην ΕΕ.

Για να ανακοπεί αυτή η κατηφόρα θα πρέπει να γίνουν δομικές αλλαγές, μια πραγματική αλλαγή πορείας για την ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι προφανές ότι τα ημίμετρα μέσω των επιδοτούμενων προγραμμάτων απασχόλησης δεν είναι λύση. Απαιτούνται ριζοσπαστικότερα μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος και πρώτα από όλα μια αναθεώρηση στόχων της Ε.Ε. για την επόμενη 20ετία.

Προς το παρόν, στην πορεία προς τις Ευρωεκλογές, δεν έχει παρουσιαστεί μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση-πλατφόρμα αντιμετώπισης του προβλήματος από τις βασικές Ευρω-ομάδες κομμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Αν και η πρόφαση της Οικονομικής κρίσης επιτρέπει σε αρκετούς να εθελοτυφλούν μπροστά στην κρισιμότητα του προβλήματος, είναι βέβαιο ότι εάν δεν ληφθούν δραστικά μέτρα η ωρολογιακή βόμβα της αυξανόμενης ανεργίας είναι ικανή να πλήξει την ίδια την υπόσταση της Ε.Ε.

Ακολουθούν τα αναλυτικά στοιχεία:

Πηγή: Eurostat

Unemployment levels and rates move in a cyclical manner, largely related to the general business cycle. However, other factors such as labour market policies and demographic developments may also influence the short and long-term evolution.

This article gives an overview of statistical information on unemployment in the European Union (EU) since the year 2000, starting with the most recent developments.

Figure 1: Change in the number of unemployed persons (compared to previous month, in thousands), seasonally adjusted, January 2006 – January 2014

Contents

[hide]

Main statistical findings

Figure 2: Unemployment rates, seasonally adjusted, January 2014 (%)
Source: Eurostat (une_rt_m)

Figure 3: Unemployment rates EU-28, EA-17, US and Japan, seasonally adjusted, January 2000 – January 2014 (%)
Source: Eurostat (une_rt_m)

Figure 4: Unemployed persons, in millions, seasonally adjusted, EU-28 and EA-17, January 2000 – January 2014 (%)
Source: Eurostat (une_nb_m)

Figure 5: Youth unemployment rates, EU-28 and EA-17, seasonally adjusted, January 2000 – January 2014 (%)
Source: Eurostat (une_rt_m)

Table 1: Youth unemployment figures, 2010-2012Q4 (%)
Source: Eurostat (une_rt_q) and (lfsi_act_a)

Figure 6: Unemployment rates by gender, EU, seasonally adjusted, January 2000 – January 2014 (%)
Source: Eurostat (une_rt_m)

Table 2: Unemployment rate 2001-2012 (%)
Source: Eurostat (une_rt_a)

Figure 7: Unemployment rates, 2012, ranked on the average of male and female (%)
Source: Eurostat (une_rt_a)

Figure 8: Unemployment rates by duration, 2012 (%)
Source: Eurostat (tsiem110) and – (tsisc070)

Table 3: Unemployment rates by age and gender, 2012 (%)
Source: Eurostat (une_rt_a)

Table 4: Unemployment rates, EU-27, 2003-2012 (%)
Source: Eurostat (une_rt_a) and – (une_ltu_a)

Figure 9: Unemployment rates (among persons aged 25-64 years) by level of educational attainment, 2012 (%)
Source: Eurostat (lfsa_urgaed)

Recent developments in unemployment at a European and Member State level

Eurostat estimates that 26.231 million men and women in the EU-28[1], of whom 19.175 million were in the euro area (EA-18)[2], were unemployed in January 2014. Compared with December 2013, the number of persons unemployed increased by 17 000 in the EU-28 as well as by 17 000 in the euro area. Compared with January 2013, unemployment decreased by 449 000 in the EU-28 and by 67 000 in the euro area.

The euro area seasonally-adjusted unemployment rate was 12.0 % in January 2014, stable since October 2013; it was 12.0 % in January 2013. The EU-28 unemployment rate was 10.8 % in January 2014, stable since October 2013; it was 11.0 % in January 2013.

Among the Member States, the lowest unemployment rates were recorded in Austria (4.9 %), Germany (5.0 %) and Luxembourg (6.1 %), and the highest rates in Greece (28.0 % in November 2013) and Spain (25.8 %).

Compared with a year ago, the unemployment rate increased in thirteen Member States, fell in thirteen and remained stable in Austria and Slovenia. The highest increases were registered in Cyprus (14.4 % to 16.8 %), Greece (26.3 % to 28.0 % between November 2012 and November 2013), Croatia (17.4 % to 18.8 %), Italy (11.8 % to 12.9 %) and the Netherlands (6.0 % to 7.1 %). The largest decreases were observed in Latvia (14.3 % to 11.5 % between the fourth quarters of 2012 and 2013), Portugal (17.6 % to 15.3 %), Hungary (11.1 % to 8.8 % between December 2012 and December 2013) Ireland (13.8 % to 11.9 %) and Lithuania (12.8 % to 11.3 %).

In January 2014, the unemployment rate in the United States was 6.6 %, down from 6.7 % in December 2013 and from 7.9 % in January 2013.

In January 2014, 5.556 million young persons (under 25) were unemployed in the EU-28, of whom 3.539 million were in the euro area. Compared with January 2013, youth unemployment decreased by 171 000 in the EU-28 and by 87 000 in the euro area. In January 2014, the youth unemployment rate was 23.4 % in the EU-28 and 24.0 % in the euro area, compared with 23.7 % and 24.1 % respectively in January 2013. In January 2014 the lowest rates were observed in Germany (7.6 %), Austria (10.5 %) and the Netherlands (11.1 %) , and the highest in Greece (59.0 % in November 2013), Spain (54.6 %), and Croatia (49.8 % in the fourth quarter 2013).

Unemployment trends

At the beginning of 2000, about 20 million persons were unemployed in the EU-27, corresponding to 9 % of the total labour force. The unemployment trend at that moment was downwards. In the first quarter of 2001 the number of unemployment persons had dropped to just above 19 million and the unemployment rate to 8.5 %. A long period of increasing unemployment followed. At the end of 2004 the number of jobseekers available for work reached 21.3 million, while the unemployment rate was 9.2 %.

At the beginning of 2005 a period of steadily declining unemployment started, lasting until the first quarter 2008. At that time, EU-27 unemployment hit a low of 16 million persons (equivalent to a rate of 6.8 %) before rising sharply in the wake of the economic crisis. Between the second quarter 2008 and mid-2010 the unemployment level went up by more than 7 million, taking the rate up to 9.7 %, at that time the highest value recorded since the start of the series in 2000. The decline of both the unemployment level and rate in the following three quarters was a deceptive sign of an end of the crisis and of a stable improvement in labour market conditions in the EU-27. In fact, since the second quarter 2011 and until the end of 2012 unemployment steadily and markedly increased taking it to the record level of nearly 26 million, corresponding to a record rate of 10.7 %.

The unemployment rate in the euro area (EA-17) followed roughly the same trend as in the EU-27. However, between 2000 and the middle of 2004 the unemployment rate in the euro area was below that recorded in the EU-27. This pattern was subsequently reversed as unemployment declined more rapidly in the Member States which do not yet have the euro between 2005 and the beginning of 2008. As in the EU-27, during the economic crisis unemployment increased at a considerable pace, with the exception of the period between mid-2010 and mid-2011 where it temporarily declined. At the end of 2012 the unemployment rate for the EA-17 hit 11.8 %, the highest rate since 1995.

In 2000, the unemployment rate in the United States was around 4 %, considerably lower than in the EU. It remained much lower until early 2008, when unemployment started to increase rapidly. By the beginning of 2009 the unemployment rate in the United States had reached the same level as in the EU-27, and stayed above the EU-27 rate until the beginning of 2010. Since then the US unemployment rate, while remaining relatively high, has followed a downwards path which has taken it to 7.8 % at the end of 2012. In Japan, between 2000 and 2012, unemployment rates were much lower than in the EU, ranging between 3.7 % in the third quarter 2007 and 5.4 % in the third quarter 2009, when the rate started declining to reach 4.2 % at the end of 2012.

Youth unemployment trends

Youth unemployment rates are generally much higher than unemployment rates for all ages. Until the end of 2008, the youth unemployment rate in the EU-27 was around twice as high as the rate for the total population, reaching its minimum value (18.1 %) in the first quarter 2008. The economic crisis, however, seems to have hit the young more than other age groups. From the beginning of 2009, the gap between the youth and the total unemployment rates has increased, so that at the end of 2012 the youth unemployment rate was 2.6 times the total rate. The EU-27 youth unemployment rate was systematically higher than in the euro area between 2000 and mid-2007. Since then and until the third quarter 2010 these two rates were very close. Afterwards the indicator moved more sharply in the EA-17 than in the EU-27, first downwards until mid-2011, then upwards until the end of 2012 (see also Figure 5). In the middle of 2012 the euro area youth unemployment rate overtook the EU-27 rate, and the gap increased until the end of the year.

High youth unemployment rates do reflect the difficulties faced by young people in finding jobs. However, this does not necessarily mean that the group of unemployed persons aged between 15 and 24 is large, as many young people are studying full-time and are therefore neither working nor looking for a job (so they are not part of the labour force which is used as the denominator for calculating the unemployment rate). For this reason, youth unemployment ratios are also calculated, according to a somewhat different concept: the unemployment ratio calculates the share of unemployed for the whole population. Table 1 shows that youth unemployment ratios in the EU are much lower than youth unemployment rates; they have however also risen since 2008 due to the effects of the crisis on the labour market.

Male and female unemployment trends

Historically, women have been more affected by unemployment than men. In 2000, the unemployment rate for women in the EU-27 was around 10 %, while the rate for men was below 8 %. By the end of 2002, this gender gap had narrowed to around 1.5 percentage points and between 2002 and mid-2007 this gap remained more or less constant. Since the first quarter of 2008, when they were at their lowest levels of 6.3 % and 7.4 % respectively, the male and female unemployment rates in the EU-27 converged, and by the second quarter of 2009 the male unemployment rate was higher. The decline of the men’s rate during 2010 and the first half of 2011 and the corresponding stability in the women’s rate over the same period brought the male rate below the female one once again. Since then the two rates have risen at the same pace, remaining very close and reaching at the end of 2012 10.7 % for men and 10.8 % for women.

A detailed look at 2012

The overall unemployment rate in the EU-27 reached 10.5 % in 2012, an increase of 0.8 percentage points compared with 2011, after remaining stable between 2010 and 2011. In the United States, after decreasing from 9.6 % to 8.9 % between 2010 and 2011, the unemployment rate fell again in 2012 to 8.1 %.

The unemployment rate rose in 16 Member States between 2011 and 2012, dropped in 9 and remained stable in two, Hungary and Ireland. The highest decreases in the annual average unemployment rates between 2011 and 2012 were again recorded in the Baltic countries, with Estonia in the lead (-2.3 ppt) followed by Lithuania (-2.0 ppt) and Latvia (-1.3 ppt). The unemployment rate also fell in Germany, Denmark, Malta, Romania, Finland and the United Kingdom. The highest increases were reported in Greece (+6.6 ppt), Cyprus (+4.0 ppt), Spain (+3.3 ppt), Portugal (+3.0 ppt), Italy (+2.3 ppt) and Bulgaria (+1.0 ppt). Increases below one percentage point were reported in Belgium, the Czech Republic, Luxembourg, the Netherlands, Austria, Poland, Slovenia, Slovakia and Sweden. For the fifth year in a row, Spain remained the country with the highest overall unemployment rate in 2012, at 25.0 %. The dispersion of unemployment across the EU-27 continued to increase during 2012.

Long-term unemployment is one of the main concerns of policymakers. Apart from its financial and social effects on personal life, long-term unemployment negatively affects social cohesion and, ultimately, may hinder economic growth. In total, 4.6 % of the labour force in the EU-27 in 2012 had been unemployed for more than one year; more than half of these, 2.5 % of the labour force, had been unemployed for more than two years. Both these figures mark a sizeable increase from 2011, when they were 4.1 % and 2.2 % respectively.

For the first time since the calculation of EU-27 unemployment statistics started (in 2000), the unemployment rate for women was lower than that for men in 2009, and remained so in 2010. In 2011, this effect reversed again, with female unemployment rates at 9.8 % against 9.6 % for males. In 2012 the two rates for the EU-27 remained close, at 10.4 % for men and 10.5 % for women. In the euro area the rate has always been higher for women than for men. In 2012 the rates stood at 11.2 % for men and at 11.6 % for women. Male unemployment rates were higher than the corresponding rates for women during 2012 in 16 out of 27 Member States. The gap between male and female unemployment rates varied from -6.6 percentage points in Greece to +6.7 percentage points in Ireland.

The youth unemployment rate in the EU-27 was more than double the overall unemployment rate in 2012. At 22.8 %, more than one out of every five young persons in the labour force was not employed, but looking and available for a job. In the euro area, the youth unemployment rate was even higher at 23.1 %. The unemployment rate among young persons was higher than the rate for those aged between 25 and 74 in all Member States. In Greece (55.4 %), Spain (53.2 %), Portugal (37.7 %), Italy (35.3 %), Slovakia (34.0 %) and Ireland (30.4 %) youth unemployment rates were particularly high. Germany (8.1 %), Austria (8.7 %) and the Netherlands (9.5 %) were the only Member States with a youth unemployment rate below 10 %.

Educational qualifications are still the best insurance against unemployment, which clearly increases the lower the level of education attained. This characteristic was noted in all Member States in 2012, as the average unemployment rate in the EU-27 for those aged between 25 and 64 having attained at most a lower secondary education was 16.8 %, much higher than the rate of unemployment for those that had obtained a tertiary education qualification (5.6 %).

Data sources and availability

An unemployed person is defined by Eurostat, according to the guidelines of the International Labour Organization, as someone aged 15 to 74 without work during the reference week who is available to start work within the next two weeks and who has actively sought employment at some time during the last four weeks. The unemployment rate is the number of people unemployed as a percentage of the labour force.

In addition to the unemployment measures covered here, Eurostat also publishes statistics for persons who fulfil only partially the definition of unemployment. These persons are not included in the official ILO unemployment concept and have a varying degree of attachment to the labour market. The indicators on underemployment and potential additional labour force participants supplement the unemployment rate to provide a more complete picture of the labour market.

There is currently no specific legal basis for producing and disseminating monthly unemployment data. However, these monthly data are estimates based on results of the European Union Labour force survey (EU LFS), which is a continuous household survey carried out in all Member States in accordance with European legislation and on the basis of harmonised definitions. These results are interpolated/extrapolated to monthly data using national survey data and/or national monthly series on registered unemployment. The quarterly LFS results are always used as a benchmark to ensure international comparability. As for most Member States the results from the LFS for a full quarter are available 90 days after the end of the reference period, the most recent figures are usually provisional. For many countries monthly unemployment data are calculated by Eurostat, while several countries actually supply those figures directly from the LFS.

The following LFS data are used in the calculations of the monthly unemployment rates published in this article:

  • For the Czech Republic, Germany, Italy, the Netherlands, Austria, Romania, Finland and Sweden: monthly data up to and including January 2014.
  • For Greece: monthly data up to and including November 2013.
  • For Denmark: monthly data (3 month moving average) up to and including December 2013, January and February 2014.
  • For Hungary: monthly data (3 month moving average) up to and including November and December 2013 and January 2014.
  • For Estonia and the United Kingdom: monthly data (3 month moving average) up to and including October, November and December 2013.
  • For Belgium, Ireland, Spain, Latvia, Lithuania, Poland, Portugal: quarterly data up and including Q4 2013.
  • For Bulgaria, France, Croatia, Cyprus, Luxembourg, Malta, Slovenia and Slovakia: quarterly data up and including Q3 2013.

Monthly unemployment and employment series are calculated first at the level of four categories for each Member State (males and females 15-24 years, males and females 25-74 years). These series are then seasonally adjusted and all the national and European aggregates are calculated. Monthly unemployment figures are published by Eurostat as rates (as a percentage of the labour force) or levels (in thousands), by gender and for two age groups (persons aged 15-24, and those aged 25-74). The figures are available as unadjusted, seasonally adjusted and trend series. There are monthly estimates for all EU-28 Member States except for Latvia. Data for the EU-28 aggregate start in 2000 and for the euro area (EA-17) in 1995; the starting point for individual Member States varies.

Member States may publish other rates such as register-based unemployment rates, or rates based on the national LFS or corresponding surveys. These rates may vary from those published by Eurostat due to a different definition or methodological choices.

Context

The unemployment rate is an important indicator with both social and economic dimensions. Rising unemployment results in a loss of income for individuals, increased pressure with respect to government spending on social benefits and a reduction in tax revenue. From an economic perspective, unemployment may be viewed as unused labour capacity.

The International Labour Organization definition of the unemployment rate is the most widely used labour market indicator because of its international comparability and relatively timely availability. Besides the unemployment rate, indicators such as employment and job vacancies also give useful insights into labour market developments.

The time series on unemployment are used by the European Commission, other public institutions, and the media as an economic indicator; banks may use the data for business cycle analysis. Finally, the general public might also be interested in changes in unemployment.

The unemployment rate is considered to be a lagging indicator. When there is an economic downturn, it usually takes several months before the unemployment rate begins to rise. Once the economy starts to pick up again, employers usually remain cautious about hiring new staff and it may take several months before unemployment rates start to fall.

Male, youth and long-term unemployment appear to be more susceptible to cyclical economic changes than overall unemployment. Indeed, social policymakers often face the challenge of remedying these situations by designing ways to increase employment opportunities for various groups of society, those working in particular economic activities, or those living in specific regions.

Globalisation and technological progress have an ever-increasing effect on daily life, and the demand for different types of labour and skills is evolving at a rapid pace. While enterprises try to improve their productivity and become more competitive and innovative, they may well seek to pass on risk to the labour force through greater flexibility – both in relation to those already in employment, as well as those searching for a new job. Within the context of the European employment strategy (EES), there are a number of measures that are designed to help encourage people to remain in work or find a new job, including: the promotion of a life-cycle approach to work, encouraging lifelong learning, improving support to those seeking a job, as well as ensuring equal opportunities. The integrated employment guidelines for 2008-2010 encouraged Member States, among others, to:

•work with renewed endeavour to build employment pathways for young people and reduce youth unemployment, in particular, through adapting education and training systems in order to raise quality, broaden supply, diversify access, ensure flexibility, respond to new occupational needs and skills requirements, and; •take action to increase female participation and reduce gender gaps in employment, unemployment and pay, through better reconciliation of work and private life and the provision of accessible and affordable childcare facilities and care for other dependents. The guidelines also set a number of additional benchmarks, whereby Member States were encouraged: •to ensure that by 2010 every unemployed person is offered a job, apprenticeship, additional training or another employability measure (for young persons leaving school within four months, and for adults within no more than 12 months), and; •to work towards 25 % of the long-term unemployed participating in training, retraining, work practice, or other employability measures by 2010.

The current economic crisis has however reversed much of the progress achieved in Europe since 2000. The Europe 2020 strategy put forward by the European Commission sets out a vision of Europe’s social market economy for the 21st century. As part of the flagship initiatives, ‘An agenda for new skills and jobs‘ and ‘Youth on the move‘, (youth) unemployment rates will be targeted via by a range of policies, including proposals aimed at education and training institutions, or measures for the creation of a (work) environment conducive to higher activity rates and higher labour productivity. There are also initiatives aimed at improving the entry rate of young people into the labour market.

See also

Τις τελευταίες ημέρες, μετά το σάλο που ξέσπασε για την λειτουργία και την χρηματοδότηση των ΜΚΟ στην Ελλάδα, η πλειοψηφία της αρθρογραφίας εστιάζει περισσότερο στα εμπλεκόμενα πρόσωπα και στο μέγεθος των κονδυλίων που δαπανήθηκαν, σε ένα άνευ προηγουμένου «τσουβάλιασμα» δικαίων και αδίκων. Προκαλείται έτσι ένα αίσθημα απέχθειας των πολιτών απέναντι στο θεσμό των ΜΚΟ, απαξιώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο το έργο εκατοντάδων οργανώσεων που προσφέρουν πραγματικά πολύτιμο έργο, χωρίς ακόμα η δικαιοσύνη να έχει βγάλει τα πορίσματά της.

Τελικά, η δικαιοσύνη θα αποφανθεί για τα σκάνδαλα και θα αποδώσει ευθύνες βάσει των στοιχείων που θα προκύψουν.

Στο μεταξύ όμως τι θα έχει συμβεί με τον ουσιαστικό ρόλο της Κοινωνίας των Πολιτών;

Θα εκφυλιστεί ή θα ενδυναμωθεί ο ρόλος της;

Ενώ κατά το παρελθόν είχαν γίνει σημαντικές κινήσεις προκειμένου να καταστεί αναγκαία η θωράκιση του θεσμού των ΜΚΟ, η θέσπιση διαφανών πλαισίων λειτουργίας και χρηματοδότησης, διαδικασιών ελέγχου, ακόμα και αυτορρύθμισης της λειτουργίας τους, σήμερα οι κινήσεις αυτές έχουν ουσιαστικά βαλτώσει.  Σήμερα πού κινούμαστε;

Ένα εξαιρετικό, κατά τη γνώμη μου, άρθρο σχετικά με όλα αυτά, έχει αναρτηθεί στο papandreou.gr:

Η Κοινωνία των Πολιτών εμπεδώνει τη συμμετοχική Δημοκρατία

Το όραμα, η ελπίδα που γίνεται πράξη, το μέλλον για το οποίο αγωνιζόμαστε δεν είναι δοβλέτι ή ιδιοκτησία κανενός, είναι κοινό κτήμα που μέσα από μια συμμετοχική προσπάθεια λειτουργεί και αξιοποιείται για να πάμε μπροστά με κοινούς στόχους, κοινά οράματα και πρωτοπόρα δύναμη τους νέους. Στη νέα εποχή της λογοδοσίας και της διαβούλευσης, της συμμετοχικής δημοκρατίας και της συνευθύνης, αυτό που έχει σημασία είναι να ξεπεράσουμε την ολιγαρχία των μηχανισμών και να οδηγηθούμε σε μια απελευθέρωση των ιδεών, στην οικοδόμηση μιας δημοκρατίας των αξιών και συναισθημάτων, στην εμπέδωση μιας προοδευτικής κουλτούρας, κοινής για όλους και σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας. Είναι μια ευκαιρία για όλους τους νέους ανθρώπους να δημιουργήσουν το καινούργιο μέλλον. Αντιστεκόμαστε στην περιθωριοποίηση, πρεσβεύουμε το σεβασμό της διαφορετικότητας και αντιμετωπίζουμε με πλήρη ευαισθησία κάθε ιδιαιτερότητα. Σε αυτή μας τη προσπάθεια θέλουμε ως αναπόσπαστο συμμετόχο αλλά και συμπρωταγωνιστή τη Κοινωνία των Πολιτών.

Είναι πεποίθηση ότι ο εθελοντισμός, ως αναπόσπαστο εργαλείο δράσης της Κοινωνίας των Πολιτών, αποτελεί την προωθητική δύναμη για την εδραίωση της αλληλεγγύης μεταξύ πολιτών. Την ίδια στιγμή η Κοινωνία των Πολιτών ενισχύει τη πορεία προς μια δημοκρατική μεταρρύθμιση της κοινωνίας. Μια μεταρρύθμιση που θα ενισχύει τη συμμετοχή στην πολιτική διαδικασία με τον πολίτη να ελέγχει τους μηχανισμούς λήψης των αποφάσεων και τη νομή της εξουσίας, τη σύμπραξη συμμετοχής στην ανθρώπινη δημιουργικότητα, στην ανθρώπινη ολοκλήρωση, με περισσότερες ευκαιρίες για μάθηση και γνώση. Μοχλός αυτής της μεταρρύθμισης είναι βεβαίως η δημοκρατικά ελεγχόμενη λειτουργία των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και οι δράσεις των που εδράζουν στον εθελοντισμό των πολιτών και εστιάζουν στην αλληλεγγύη προς όφελος όλων.

Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις συνιστούν σημαντικό εργαλείο που προωθεί ακριβώς τη συμμετοχική δημοκρατία, δεδομένου ότι ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη διαμορφώνουν τα καίρια χαρακτηριστικά της Κοινωνίας των Πολιτών. Σ’ αυτά τα πλαίσια ενισχύεται η συμβολή του ενεργού πολίτη στη περαιτέρω εδραίωση της Κοινωνίας των Πολιτών σε ποικίλα όσα ουσιαστικά θέματα. Με δράσεις που χαρακτηρίζονται π.χ. από την άνθηση του φαινομένου του ψηφιακού εθελοντισμού ή και ακτιβισμού, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, μέχρι την ενσωμάτωση της συμμετοχής πολιτών σε ζητήματα της καθημερινότητας, Περιβάλλοντος, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.

Αυτή τη παιδεία και τον πολιτισμό υποστηρίζουμε. Της Κοινωνίας των Πολιτών, της αλληλεγγύης και του εθελοντισμού, όπως εκφράζονται οργανωμένα και μέσα από τις Μη Κυβερνητικές οργανώσεις. Oι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), ένα σημαντικό κομμάτι της Κοινωνίας των Πολιτών, απευθύνεται σε ότι καλύτερο έχει μέσα του ο συνάνθρωπός μας, ο πολίτης: τις αξίες, την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, τη διάθεση προσφοράς, την ανάγκη επικοινωνίας, τη συλλογικότητα, το σεβασμό, την εμπιστοσύνη στον συμπολίτη μας. Τελικά στην αξιοπρέπεια του πολίτη, του συνανθρώπου, την αναγνώρισή του ως ενεργό, πολύτιμο μέλος της κοινής μας πορείας.

Πρόκειται για ένα σύστημα που θα αναπτύξει σε βάθος χρόνου τον τρίτο τομέα, τον τομέα της Κοινωνίας των Πολιτών, ώστε πολλές υπηρεσίες, πολλές δράσεις, θα είναι δράσεις υπό τον έλεγχο των ίδιων των πολιτών ή και αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας των ίδιων των πολιτών. Και πρακτικά αυτό το σχήμα θα βοηθούσε να σπάσουν νοοτροπίες κι αντιλήψεις αυταρχικές και πελατειακές.

Σαφώς ο χώρος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων αποτελεί πρόκληση για όλα τα κόμματα. Και χρειάζονται νέα πεδία διαλόγου, αλλά και σύνθεσης, για να μπορεί η κοινωνία στο σύνολό της να πάει μπροστά. Κάθε πολίτης ξεχωριστά να δίνει τη μάχη και να έχει την ευκαιρία να τη δίνει όπως πιστεύει. Χρειάζονται και νέοι τρόπους έκφρασης ή χρειάζεται να αξιοποιηθούν και οι νέοι δίαυλοι έκφρασης, όπως του Διαδικτύου, αλλά και άλλοι, για να εμπεδώνεται η συμβολή των πολιτών στις εξελίξεις και στις καινοτόμες ιδέες.

Με μια ισχυρή Κοινωνία των Πολιτών, με μια τέτοια κοινωνία, η εξουσία δεν ελέγχεται από τον πολίτη κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά ελέγχεται κάθε μέρα. Με την Κοινωνία των Πολιτών, με τη συμμετοχή του πολίτη, η εξουσία ελέγχεται για κάθε θέμα. Εκφράζονται απόψεις που μέχρι σήμερα θα χάνονταν. Νέες φωνές ακούγονται και πρωτίστως αδύναμες φωνές. Περιθωριοποιημένες φωνές βρίσκουν τη δική τους βάση, τη δική τους έκφραση, τη δική τους δύναμη. Μια ισχυρή δημοκρατική κοινωνία πολιτών γίνεται και χώρος ελέγχου της Πολιτείας και θα συμβάλει καθοριστικά στη λογοδοσία, την κοινωνική λογοδοσία, την διαφάνεια, την ενημέρωση, την επιμόρφωση, τη διαπαιδαγώγηση, την ανάδειξη δυνάμεων, την αυτοπεποίθηση του πολίτη, την δημιουργία μιας κοινωνίας αξιών.

Η συνευθύνη Κράτους και Κοινωνίας των Πολιτών, είναι πλέον μονόδρομος, γιατί αυτή η συνευθύνη θα οδηγήσει πράγματι σε μια κοινωνία αξιών, σε μια δίκαιη κοινωνία. Γιατί μια κοινωνία δεν είναι πραγματικά δίκαιη αν σε αυτήν δεν συμβάλουν δυναμικά και ουσιαστικά οι πολίτες. Αλλά και μια κοινωνία χωρίς αξίες, χωρίς αρχές και δημοκρατικό πλαίσιο, αλλά και δημοκρατικές πρακτικές, δεν εμπνέει, δεν δημιουργεί νέα κύτταρα σκέψης, δεν δημιουργεί κίνητρα για συμμετοχή, δημιουργεί κίνητρα μόνο για συνδιαλλαγή.

Σαφέστατα η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία χρειάζεται την ουσιαστική συμμετοχή της Κοινωνίας των Πολιτών για να οδηγηθεί σε μια ακόμα δυναμικότερη πορεία ανάπτυξης προς όφελος όλων. Έτσι για να μπορέσουν οι ΜΚΟ να παίξουν με το πραγματικό ρόλο τους σαν φορείς της Κοινωνίας των Πολιτών, ώστε να μην απαξιωθούν και αυτές , θα πρέπει δημιουργήσουν και να συντηρήσουν οι ίδιες μηχανισμούς που να εξασφαλίζουν την αξιοπιστία τους. Αλλιώς η νοσταλγία που αγκάλιασε τα παλαιά κόμματα και τις ιδεολογίες θα περιλάβει ύστερα από λίγα χρόνια και αυτές.

Οι ΜΚΟ υπάρχουν, γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα οι πολίτες να δρουν στη δημόσια σφαίρα με τρόπο εθελοντικό και άμεσο, χωρίς διαμεσολάβηση, με σκοπό την υλοποίηση κοινωνικά ωφέλιμων δράσεων, όπου οι ίδιες αποφασίζουν για τους σκοπούς, στόχους και δράσεις των. Με μια οργάνωση ανεξάρτητη και διαφανής στη λειτουργία της λογοδοτούν στην κοινωνία και ελέγχονται από την κοινωνία.

H διαφάνεια και η καταπολέμηση της διαφθοράς οφείλουν να αποτελούν σταθερό σημείο αναφοράς για όλες τις πολιτικές δυνάμεις, στη μελλοντική πορεία της κοινωνίας μας. Είναι υποχρέωση και ευθύνη όλων μας να αντιταχθούμε στη διαπλοκή και στα παρεπόμενα διαβρωτικά φαινόμενα της. Απαιτείται κοινή δράση, πρωτοβουλίες και αποφασιστική αντιμετώπιση, έξω από μικροκομματικές σκοπιμότητες και στοχεύσεις. Το θέμα της διαφάνειας και της καταπολέμησης της διαφθοράς αποτελεί επείγουσα προτεραιότητα και απαίτηση της κοινωνίας. Στόχος είναι και παραμένει η διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών στα πλαίσια μια δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους που δεν θα διαφοροποιεί τους πολίτες σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Θα συνιστά και μία πρόκληση προς το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, προς κάθε πολίτη, για μια ουσιαστική προσπάθεια να αποβάλουμε την αντίληψη των πελατειακών σχέσεων ως μέσο επίτευξης και ικανοποίησης αιτημάτων και προσδοκιών

Η διαφθορά είναι ένα παιχνίδι μηδενικής βάσης, αποκλεισμών και τελικά αυτοεξόντωσης. Η αναγκαιότητα η χώρα μας να πορευτεί αναπτυξιακά οδηγεί στη σύγκρουση δύο αντιλήψεων: τη παραγωγική με τη παρασιτική, τη δημιουργική με την καταναλωτική, την εσωστρέφεια στον μηχανισμό με τη εξωστρέφεια προς τη κοινωνία, τη ραγιάδικη με την ισότιμη.

Η συνεργασία και η δικτύωση ΜΚΟ δεν είναι ακόμα τα από δυνατά σημεία της Κοινωνίας των Πολιτών στην Ελλάδα. Υπάρχει μια δομική αδυναμία, κάθε είδους οργανώσεων, να αναπτύξουν ουσιαστικούς δεσμούς συνεργασίας και διαβούλευσης. Σχεδόν στο σύνολο τους οι ΜΚΟ στην Ελλάδα δε διαθέτουν μηχανισμούς δικτύωσης, όμως χαιρετίζουμε την υγιή αντίδραση ποικίλων όσων ΜΚΟ με τη μορφή συμπράξεων και κοινών δηλώσεων απέναντι στη γενίκευση, όπως προβλήθηκε τόσο πρόσφατα, ότι οι ΜΚΟ στο σύνολο τους είναι πηγές διαφθοράς και κατασπατάλησης δημόσιων πόρων. Αυτό το στοιχείο της εύκολης υπερβολής που πηγάζει από ορισμένα γεγονότα και της, χωρίς καμία εξακρίβωση, ταχείας υιοθέτησης της, οδήγησε τις ΜΚΟ σε μια συνένωση δυνάμεων μπροστά στη συκοφάντηση με κύριο άξονα την απαίτηση για σεβασμό. Τον σεβασμό και την αναγνώριση που τόσο έλειψαν, μέσα σε μια καίρια στιγμή, για το έργο και τις προσπάθειες συνανθρώπων μας ενεργών πολιτών που συγκροτούν τη Κοινωνία των Πολιτών. Τα παρασιτικά φαινόμενα, όχι μόνο δεν έχουν καμία απολύτως θέση στη Κοινωνία των Πολιτών και στη κοινωνία γενικότερα, αλλά είναι απόλυτα καταδικαστέα και δεν μπορεί να αποτελούν βάση για τη γενικευμένη σπίλωση όσων δρουν εθελοντικά και συμπράττουν αλληλέγγυα προς όφελος των συμπολιτών μας. Ακόμα δε περισσότερο το αξιόλογο έργο των ΜΝΟ δεν μπορεί να μηδενίζεται υπό τη σκοπιά μικροπολιτικών ευκαιριακών σκοπιμοτήτων. Αυτού το είδους του συλλήβδην πετροβολισμού σε τίποτα δεν συμβάλει στη διαφάνεια, τουναντίον είναι η κορωνίδα του σκοταδισμού.

Η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η διαμόρφωση κοινωνικών δικτύων, ο σεβασμός και η αγάπη για τον συνάνθρωπο, μπορούν να αποτελέσουν διέξοδο την δύσκολη αυτή περίοδο που διανύουμε λόγω της οικονομικής κρίσης καθώς όταν υπάρχουν ενεργοί πολίτες η κοινωνία «θωρακίζεται». Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία, είναι πράξη, έργα και εθελοντισμός, απαιτεί συνέπεια, υπευθυνότητα, αξίες, ιδανικά και όραμα. Η απουσία αυτών των στοιχείων σχετίζεται με την έλευση της κρίσης, η οποία δεν είναι μόνον οικονομική. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να υποκαταστήσει την υποχρέωση του κράτους, αλλά είναι μέρος της διαδικασίας εξόδου από την κρίση. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλουμε όλοι, κατανοώντας εξυπαρχής και σεβόμενοι το έργο των ΜΚΟ, που τόσα έχουν συνεισφέρει για την ανάπτυξη και τη πρόοδο του τόπου.

Οι πρωτοβουλίες των πολιτών, δίνουν την ευχέρεια να προχωρήσουν ζητήματα πέρα από τις στενές κομματικές δομές και αντιλήψεις. Δεν είναι το ζητούμενο να χειραγωγηθούν οι πρωτοβουλίες των πολιτών, αλλά να ενισχυθούν σε ένα πλαίσιο στήριξης με πολιτική θέση. Ας αφήσουμε τον πολίτη ελεύθερο. Να επικοινωνήσει, να δράσει, να αυτοοργανωθεί. Ο κόσμος έχει αλάθητο κριτήριο. Το έχει αποδείξει. Δεν χρειάζεται ινστρούχτορες και καθοδηγητές. Το κίνητρο είναι η συμμετοχή, η παρουσία, ο λόγος. Πολλές φορές όταν προχωρούμε μπροστά καλό είναι να κοιτάμε και πίσω μας.

Ο ρόλος της κοινωνίας των ενεργών πολιτών στην διαμόρφωση της πολιτικής είναι σημαντικός. Σήμερα στην πολιτική δράση η Κοινωνία των Πολιτών έχει πρωτεύοντα ρόλο στις αστικές δημοκρατίες μας. Μέσα από τις ατέλειες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των ελλειμμάτων της σε συμμετοχή των πολιτών, οι ενεργοί πολίτες αντέδρασαν δημιουργώντας το δικό τους πολιτικό γεγονός. Αν και ξεκίνησαν με μικρές και αποσπασματικές δράσεις συν τω χρόνω ανέπτυξαν τις δικές τους διαδικασίες διεκδίκησης και διαμόρφωσης πολιτικής δράσης. Και μάλιστα πολιτικής στην πρωτογενή μορφή παραγωγής της. Σήμερα υπάρχουν τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας που στηρίζονται στην αυτόνομη δράση των ομάδων ενεργών πολιτών. Το Περιβάλλον, τα Δικαιώματα του καταναλωτή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ισότητα των δύο φύλων και τελευταία ο παγκόσμιος αγώνας κατά της φτώχειας. Έχουμε πίστη σε αυτή τη μορφή συμμετοχικής δράσης και οι επιδράσεις της μόνο θετικές μπορεί να είναι εφόσον εστιάζει καθαρά στο κοινό όφελος όλων μας.

Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 08/02/2014

Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Η είδηση:

Τέλος το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» για αλλοδαπούς στις δημοτικές εκλογές

Τροπολογία με την οποία αφαιρείται το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» στις δημοτικές εκλογές από ομογενείς και νόμιμα διαμένοντες στην Ελλάδα αλλοδαπούς τρίτων χωρών, κατέθεσε στη Βουλή ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης.

Με την τροπολογία που κατατέθηκε στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης, καταργούνται οι σχετικές διατάξεις του «νόμου Ραγκούση» που αφορούν τη συμμετοχή ομογενών και νομίμως διαμενόντων μεταναστών, περιλαμβανομένων πολιτών κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (Ισλανδία, Λιχτενστάιν, Νορβηγία και Ελβετία) οι οποίοι είναι κάτοχοι τίτλου διαμονής, στην ανάδειξη των αιρετών οργάνων της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης.

Η κατάργηση των διατάξεων των άρθρων 14-21 του επίμαχου Ν. 3838/2010 έρχεται σε συμμόρφωση με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας 460/2013 «Ιθαγένεια τέκνων αλλοδαπών και δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές». Με την απόφασή του αυτή, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματικές τις διάταξεις που έδιναν τη δυνατότητα στους αλλοδαπούς υπηκόους τρίτων χωρών να συμμετέχουν στις εκλογές των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α’ βαθμού.

Ειδικότερα, στην απόφαση αναφερόταν ότι «οι διατάξεις του ν. 3838/2010 καθ’ όσον αναγνωρίζουν σε αλλοδαπούς υπηκόους τρίτων χωρών, μη έχοντες καν την ιδιότητα του ομογενούς, δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι κατά τις εκλογές των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως α’ βαθμού, παραβιάζοντας έτσι την αρχή ότι τα πολιτικά αυτά δικαιώματα ανήκουν αποκλειστικά σε Έλληνες πολίτες, δεν είναι σύμφωνες προς το Σύνταγμα».

Σύμφωνα με το ΣτΕ, το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» επιφυλάσσεται μόνο στους Έλληνες πολίτες και δεν μπορεί να επεκταθεί και στους μη έχοντες την ιδιότητα αυτή, χωρίς αναθεώρηση της σχετικής διάταξης του Συντάγματος.

Ομοίως το ΣτΕ είχε κρίνει ότι και ο τρόπος κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας που προέβλεπε ο επίμαχος νόμος 3838/2010 προσκρούει στις συνταγματικές επιταγές καθώς η πολιτογράφηση που προέβλεπε, γίνεται με βάση αμιγώς τυπικές προϋποθέσεις (χρόνος νόμιμης διαμονής του αιτούντος αλλοδαπού ή της οικογένειας του, φοίτηση σε ελληνικό σχολείο επί ορισμένο χρόνο, ανυπαρξία καταδίκης για ορισμένα σοβαρά ποινικά αδικήματα) και χωρίς να γίνεται εξατομικευμένη κρίση για τη συνδρομή της ουσιαστικής προϋπόθεσης του δεσμού προς το ελληνικό έθνος του αλλοδαπού εκείνου που υποβάλλει αίτηση πολιτογράφησης.

Στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο είχε προσφύγει εκλογέας, Έλληνας πολίτης που ζητούσε να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική η από 30/04/2010 απόφαση του υπουργού Εσωτερικών που καθορίζει τα δικαιολογητικά που πρέπει να προσκομίζονται κατά την αίτηση εγγραφής στο δημοτολόγιο, όπως και η από 07/05/2010 εγκύκλιος του ίδιου υπουργού, η οποία δίνει το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στους ομογενείς και στους νομίμως διαμένοντες στην Ελλάδα υπηκόους τρίτων χωρών.

Αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης βουλευτές της ΝΔ είχαν καταθέσει ερώτηση στη Βουλή ζητώντας να γίνουν απαραίτητες ενέργειες, ακόμα και επαναληπτικές εκλογές , σε όσους δήμους διαπιστωθεί ότι το αποτέλεσμα κρίθηκε από τη συμμετοχή εκλογέων τρίτων χωρών κατά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010. Πρόκειται, ανέφεραν, για «ξεκάθαρη αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος και της γενικής βούλησης των εκλογέων και, σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, θα πρέπει να επαναληφθούν οι εκλογές της Β’ Κυριακής».

Στο πλαίσιο αυτό ζητούσαν από τον αρμόδιο υπουργό συγκεκριμένες ενέργειες «ώστε να καταγραφεί η βούληση του εκλογικού σώματος στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, στις περιπτώσεις που καταφανώς αλλοιώθηκε από την εφαρμογή των διατάξεων του Νόμου 3838/2010».

Οι αντιδράσεις όπως αποτυπώνονται στις επίσημες σελίδες των κομμάτων:

ΝΔ: Καμία σχετική ανάρτηση

ΠΑΣΟΚ: Καμία σχετική ανάρτηση

ΣΥΡΙΖΑ: Καμία σχετική ανάρτηση

ΚΚΕ:  Καμία σχετική ανάρτηση

Ανεξάρτητοι Έλληνες:  Καμία σχετική ανάρτηση

Χρυσή Αυγή:  Καμία σχετική ανάρτηση

Προφανώς, ακόμα προετοιμάζονται για το πώς θα τοποθετηθούν επί του θέματος.

Η πρώτη επίσημη αντίδραση πάντως, από μια πρώτη αναζήτηση στο διαδίκτυο, έρχεται από τον Γιώργο Α. Παπανδρέου μέσω ανάρτησης στην προσωπική ιστοσελίδα του:

Δήλωση Γ. Παπανδρέου για την στέρηση δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους νόμιμους μετανάστες

8 Φεβρουαρίου 2014, 18:23
Γραφείο Τύπου, Δήλωση, Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς

Σε μια περίοδο που απαιτείται διαρκής και έντονη μεταρρυθμιστική δράση, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα πραγματικά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα και να διαμορφωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για περισσότερη Δημοκρατία, ισονομία, ευνομία, αλλά και οι συνθήκες για μια βιώσιμη ανάπτυξη, το μεταρρυθμιστικό πνεύμα δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο, ενώ η στροφή σε αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές που μας κρατούν δέσμιους σε ό,τι μας οδήγησε στην κρίση, αποτελούν σύνηθες πλέον φαινόμενο.

Στην αρχή ήταν το πλήγμα που δέχτηκε ο Νόμος που είχε ψηφιστεί με συντριπτική πλειοψηφία από τη Βουλή, για τα Πανεπιστήμια, ακολούθησε η κατάργηση στην πράξη της επιλογής στελεχών μέσω της ηλεκτρονικής – ανοιχτής διακυβέρνησης (open.gov), αργότερα ήρθε η προσπάθεια αποδόμησης της Διαύγειας, προχθές η απαράδεκτη συζήτηση περί των θρησκευτικών αντιλήψεων ενός πολιτικού αρχηγού, χθες το δραματικό γεγονός του Φαρμακονησίου και τώρα, η αποδόμηση του Καλλικράτη, με την κατάθεση μιας τροπολογίας για την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών – αυτοδιοικητικών και Ευρωεκλογών – και την αποστέρηση του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι για τους νομίμως διαμένοντες στην Ελλάδα μετανάστες.

Πρόκειται για ορισμένα, ενδεικτικά και μόνον παραδείγματα, που σηματοδοτούν αρνητικά δυστυχώς, την επιμονή σε ό,τι δεν έχει ανάγκη η χώρα.

Αποδομούν το μεταρρυθμιστικό έργο που προωθήθηκε μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον μετά το 2009.

Παράλληλα, υπονομεύουν την εθνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Συμβάλλουν στην διαίρεση της Ελληνικής κοινωνίας σε ζητήματα που αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά αίτια της κρίσης.

Απειλούν να θέσουν σε αμφισβήτηση τα αποτελέσματα των θυσιών που καταβάλουν οι Έλληνες για να σταθεί η χώρα στα πόδια της.

Τα σημαντικά οικονομικά αποτελέσματα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κρίσιμο και καθοριστικό παράγοντα διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας υπονομεύονται, τη στιγμή μάλιστα, που οι εταίροι μας με όλο και μεγαλύτερη ένταση σημειώνουν την ανάγκη ανάληψης μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών.

Η αλήθεια είναι ότι, δεν χρειάζεται να υποδείξει κανείς το αυτονόητο, όπως επίσης αλήθεια είναι ότι, όσοι εκ των εταίρων μας σήμερα κόπτονται για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, χθες κινούνταν στη γραμμή «εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν».
Αλλά και οι δύο αυτές αλήθειες, δεν αναιρούν, αντιθέτως υποδεικνύουν την αναγκαιότητα να αλλάξει η χώρα για να σωθεί οριστικά και παράλληλα για να αποκτήσει έναν βιώσιμο βηματισμό, που θα μπορεί να αντιμετωπίσει νέους κινδύνους σε ένα περιβάλλον σύνθετο και αχαρτογράφητο.

Αργά ή γρήγορα – ελπίζω, η ανάγκη δανειοδότησης από τους εταίρους μας, και άρα η ανάγκη μνημονίου, θα πάψει να υπάρχει. Γι” αυτό, η αντίληψη υπέρ ή κατά του μνημονίου, δεν απαντά στο βασικό ερώτημα: Και μετά το μνημόνιο τι;
Σήμερα θα έπρεπε να θέτουμε τα θεμέλια μια διαφορετικής Ελλάδας, αυτής που εγγυάται διαφάνεια, δημοκρατία, σωστή αξιοποίηση του πλούτου της χώρας μας για δουλειές στον ιδιωτικό τομέα, στρατηγική ενίσχυσης των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων, ένα κράτος δικαίου και προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Όσον αφορά την τελευταία πράξη οπισθοχώρησης, αυτή του Καλλικράτη, οφείλουν να γνωρίζουν όσοι έλαβαν τη σχετική απόφαση, ότι δεν αποτελεί δικαιολογία η απόφαση του ΣΤΕ.

Η σημερινή κυβέρνηση με την απόφασή της θέλει να στερήσει το δικαίωμα φωνής σε ανθρώπους καθόλα νόμιμα διαβιούντες στην Ελλάδα, που δουλεύουν στις οικοδομές, στα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία μας, στα σπίτια μας φροντίζοντας ασθενείς, παιδιά και υπερήλικες, που έχουν ανοίξει μικρές επιχειρήσεις βοηθώντας στην ανάπτυξη του τόπου.

Τι φοβάται αυτή η κυβέρνηση; Τη φωνή των ασθενέστερων στην κοινωνία μας; Αν αυτοί δεν έχουν φωνή, θα υπονομευτεί και η φωνή γενικότερα όσων εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες, δηλαδή και Ελλήνων πολιτών.

Ή μήπως θεωρεί η κυβέρνηση ότι στερώντας την φωνή στους εργαζόμενους αυτούς θα συμβάλλει στην ομαλή ενσωμάτωση των μεταναστών στην Ελληνική κοινωνία;

Αντίθετα, δημιουργεί ένα πολιτικό και ψυχολογικό χάσμα που θα εντείνει την καχυποψία και τον ρατσισμό.

Αποτελεί ντροπή το γεγονός ότι, ο μετανάστης που δουλεύει στην χώρα μας γίνεται εξιλαστήριο θύμα και χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τα προβλήματα ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που χρειάζεται ριζοσπαστικές τομές.

Δεν μπορούν να κρύψουν πίσω από ένα δέντρο, το δάσος των αντιδράσεών τους όταν μια ακόμη μεταρρύθμιση στην Αυτοδιοίκηση έγινε πράξη, ούτε και τις επιθέσεις τους εναντίον του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι για τους νόμιμους μετανάστες.

Αυτή η συντηρητική επιλογή τους βαραίνει και για όσα τότε δήλωναν και για όσα σήμερα πράττουν.

Τους καλώ να αντιληφθούν έστω και αυτήν την ώρα, το πλήγμα που επιφέρουν στην Δημοκρατία – στα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και στο μεταρρυθμιστικό πνεύμα που έχει απόλυτη ανάγκη η Ελλάδα.

Και ας κατανοήσουν ότι, με τη στάση τους, πέραν όλων των άλλων, αντί να ενώνουν τις κοινωνικές δυνάμεις στην κοινή προσπάθεια, καλλιεργούν ζιζάνια που ενισχύουν τους διαχωρισμούς και κατατρώνε το κοινωνικό σώμα.
Ας προτάξουν το εθνικό και το δημόσιο συμφέρον έναντι των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και σχεδιασμών.

Όπως κατ’ επανάληψη έχω πει, σε ό,τι με αφορά καμία οπισθοδρόμηση δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ ανεκτή, πόσο μάλλον σε ζητήματα αρχών.

Αναμένοντας και τις τοποθετήσεις των κομμάτων στο θέμα , και κυρίως αριστερών και «κεντροαριστερών»(!), η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι πάμε συνεχώς βήματα πίσω αντί για μπροστά… Συνεχώς πίσω…

Το τυπολατρικό ΣτΕ διαπιστώνει συνταγματική εμπλοκή στο θέμα,  όταν για άλλα θέματα (φορολογία, ισονομία, ισοπολιτεία κλπ) το Σύνταγμα το τσαλαπατούν και το καταντούν κουρελόχαρτο… Περισσεύει η υποκρισία…

Είναι καιρός επιτέλους σε αυτή τη χώρα να ξεκαθαριστεί πώς θα εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή διάκρισης των εξουσιών! Όσο το ΣτΕ γνωμοδοτεί κατά το δοκούν, η εκτελεστική εξουσία θα βρίσκει αφορμές για τέτοια αναχρονιστικά πισογυρίσματα.

Ο Παπανδρέου τολμά να πει το αυτονόητο, ότι δεν είναι δυνατόν να είναι αποδεκτή μια τροπολογία που όχι μόνο αποτελεί πλήγμα για την Δημοκρατία, αλλά κατά τη γνώμη μου αποτελεί τρανή απόδειξη της ξεδιάντροπης παραδοχής της Κυβέρνησης ότι αποδέχεται την ύπαρξη πολιτών Α’ και Β’ κατηγορίας…

Και είναι καιρός επιτέλους να ξεκαθαρίσει ο καθένας που διεκδικεί την ψήφο του πολίτη, τις αρχές και τις αξίες βάσει των οποίων θέλει να υφίσταται στα κοινά καθώς και να αναλάβει το βάρος της ευθύνης που του αναλογεί.

Αρκετά με το κρυφτούλι και τους συμβιβασμούς!

Καθείς εφ’ ω ετάχθη…

Δημοσιεύθηκαν οι Δηλώσεις Περιουσιακής Κατάστασης (πόθεν έσχες) των πολιτικών προσώπων για το Οικ. Έτος 2012.

Όλες οι δηλώσεις έχουν αναρτηθεί στην σελίδα της Βουλής των Ελλήνων εδώ:

http://www.hellenicparliament.gr/Organosi-kai-Leitourgia/epitropi-elegxou-ton-oikonomikon-ton-komaton-kai-ton-vouleftwn/Diloseis-Periousiakis-Katastasis

Επί του μεγέθους της περιουσίας των πολιτικών μας δεν έχω κάποιο σχόλιο… Ο καθένας διαβάζοντας κρίνει…

Υπάρχουν όμως κάποιες γενικές παρατηρήσεις:

  • Οι δηλώσεις των πολιτικών είναι ακόμα χειρόγραφες, την ίδια στιγμή που το Υπ. Οικ. υποχρεώνει κάθε πολίτη να υποβάλλει ηλεκτρονικά όλα τα έντυπα (φορολογική δήλωση, ΦΠΑ, Ε9 κτλ)
  • Τα εισοδήματα των πολιτικών φορολογούνται με συντελεστή, την ίδια στιγμή που κάθε πολίτης φορολογείται για το 100% των εισοδημάτων του (η ευνοϊκή ρύθμιση με συντελεστές που υπήρχε για τους μηχανικούς με μπλοκάκι καταργήθηκε το 2010)
  • Τα εισοδήματα των πολιτικών απλώς κοινοποιούνται, χωρίς επί της ουσίας να δηλώνεται ο τρόπος απόκτησης με συγκεκριμένα στοιχεία και χωρίς να υπάρχουν επισημάνσεις εάν πρόκειται να ελεγχθεί η νομιμότητα των εσόδων αυτών.
  • Οι εξηγήσεις/ διευκρινίσεις που δημοσιεύονται από μεμονωμένα πρόσωπα δεν μοιάζουν πειστικές και περισσότερο προκαλούν, παρά διαφωτίζουν…
  • Είναι θαυμαστό πώς ακόμα έχουν το θράσος να δηλώνουν υπερασπιστές του δημοσίου συμφέροντος, όταν  επενδύουν σε μετοχές αμφιλεγόμενων εταιρειών που συναλλάσσονται με το Ελληνικό Δημόσιο.
  • Τα προνόμια εξακολουθούν να υπάρχουν και δυστυχώς οι ελίτ καταφέρνουν να τα διατηρούν χωρίς κόπο… Το κόστος θα κληθούν να το πληρώσουν άλλοι…

Συνοψίζοντας: Δεν υπάρχει τσίπα, το κράτος δικαίου τους είναι έννοια άγνωστη…

Πόση «ισονομία» να αντέξει πια ο πολίτης;

Και πόση ακόμα υπομονή να κάνουμε;

P.s. Just a reminder…

https://pbs.twimg.com/media/BbhlUxUCIAAfNy2.png:large

Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 22/06/2013

Συγκινητικές στιγμές στο προεδρικό μέγαρο

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΕΧΘΗΚΕ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Συγκινητικές στιγμές στο προεδρικό μέγαρο
Παρασκευή, 21 Ιουνίου, 2013 | 16:02

Κείμενο Λουδάρος Ανδρέας, Φωτογραφίες EUROKINISSI – ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Με έναν ξεχωριστό τρόπο Εκκλησία και Πολιτεία έδωσαν ισχυρό μήνυμα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Το μεσημέρι στο Προεδρικό Μέγαρο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχθηκε ομάδα παιδιών από τη Συρία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ακτή Ελεφαντοστού, Σουδάν και άλλες χώρες που φιλοξενούνται στον Ξενώνα Υποδοχής και Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων Προσφύγων της Μ.Κ.Ο. Αποστολή της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

«Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας υπήρξαμε ξένοι σε άλλες χώρες. Και εσείς παιδιά, είστε από άλλες πατρίδες, από άλλες χώρες, αλλά εκείνο που θα επιδιώξουμε είναι να αισθάνεστε σαν στο σπίτι σας» είπε στα παιδιά ο κ. Κάρολος Παπούλιας.

«Όσο καιρό θα είσαστε στην Ελλάδα να πάρετε ό,τι καλύτερο έχει αυτός ο τόπος. Και έχει πολλά καλά. Είστε από πατρίδες που έχουν δυσκολίες, όπως και εμείς έχουμε τώρα, αλλά εσείς έχετε ακόμη περισσότερες.

Πολλοί ζήσατε πολέμους από μικρά παιδιά. Τώρα όμως είσαστε σε μια φιλόξενη χώρα, σε φιλόξενους ανθρώπους» συμπλήρωσε.

Τα παιδιά έκαναν δώρο στον Πρόεδρο ένα ιδιαίτερα συμβολικό δώρο.

Το χάρισαν ένα κάρδο στο οποίο αναγράφονταν οι στίχοι από το τροπάριο της Μεγάλης Παρασκευής «Τον ήλιον κρύψαντα» μαζί με τις υπογραφές τους.

Πρόκειται για έναν ύμνο στην στήριξη του συνανθρώπου και αποδίδεται στον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας την στιγμή που ζητούσε από τον Πιλάτο το σώμα του Ιησού.

δος μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω
δος μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ως ξένον
δος μοι τούτον τον ξένον, ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου το ξένον
δος μοι τούτον τον ξένον, όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς τε και ξένους
δος μοι τούτον τον ξένον, ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω
δος μοι τούτον τον ξένον, ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν που κλίναι

ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΑΝ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ

Όπως είπε στον Πρόεδρο ο κ. Δήμτσας τα παιδιά αυτά έχουν ζήσει εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις. Ένα από αυτά είχε εκπαιδευτεί με τη βία στο Σουδάν από αντάρτες. Στα δέκα του χρόνια κατάφερε να ξεφύγει. Σήμερα είναι δεκατεσσάρων και είναι αριστούχος μαθητής.

«Ευτυχώς, στην Ελλάδα έχουμε από τις καλύτερες πρακτικές στην Ευρώπη σε σχέση με την αποδοχή των παιδιών που δεν έχουν καθόλου χαρτιά στα σχολεία μας. Πάμε καλά σ’αυτό. Το σχολειό δέχεται τα παιδιά, τα στηρίζει και αυτό είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο» είπε στον Πρόεδρο ο κ. Δήμτσας.

Η κίνηση αυτή του Προέδρου είχε ιδιαίτερα συμβολικό χαρακτήρα αφού τόνισε στον μεγαλύτερο βαθμό πως η Πολιτεία δεν ανέχεται τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Η Εκκλησία από την πλευρά της που στηρίζει έμπρακτα αυτά τα παιδιά τα περισσότερα από τα οποία δεν είναι καν Χριστιανοί δείχνει το δρόμο για την αλληλοκατανόηση.

Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 13/04/2013

Είναι η Παιδεία…

Με αφορμή τις διαμαρτυρίες για την εφαρμογή του σχεδίου Αθηνά και τις σκηνές απείρου κάλλους που διαδραματίστηκαν στο ΤΕΙ Πάτρας θα ήταν σκόπιμο να δούμε το πρόβλημα σφαιρικά κι όχι αποσπασματικά.

Σαφώς και οι παρακάτω σκηνές δεν τιμούν το φοιτητικό κίνημα και αναδεικνύουν έλλειψη σεβασμού απέναντι στον πρόεδρο του συγκεκριμένου ιδρύματος:

Ενδεχομένως οι συγκεκριμένες φοιτήτριες να ένιωσαν ότι με αυτό τον τρόπο υπερασπίστηκαν τα συμφέροντα των συμφοιτητών τους,  εξευτελίζοντας τον πρόεδρο. Ότι έριξαν ένα χαστούκι στο «κατεστημένο». Ενδεχομένως ο εν λόγω πρόεδρος να είναι ένας κακός πρόεδρος που δεν τιμά την θέση του.

Όμως τι πέτυχαν στην πραγματικότητα; Κατά τη γνώμη μου μια τρύπα στο νερό ή ακόμα χειρότερα κατάφεραν να βάλουν βούτυρο στο ψωμί των υπερασπιστών της ιδιωτικοποίησης της παιδείας.

Αυτές οι συμπεριφορές αντικατοπτρίζουν την έλλειψη παιδείας στους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς αλλά και την έλλειψη προσήλωσης στον πραγματικό στόχο που είναι η βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Επικεντρώνεται η μαχητικότητα σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής και δεν ακούγονται πλέον αιτήματα για επίλυση βασικών προβλημάτων των πανεπιστημίων μας:

  • Τι επιστήμονες βγάζουν σήμερα τα ελληνικά πανεπιστήμια;
  • Πόσο επικαιροποιημένα είναι τα προγράμματα σπουδών;
  • Γιατί το προαιρετικό της παρακολούθησης μαθημάτων έχει οδηγήσει σε άδεια αμφιθέατρα;
  • Πόσο καταρτισμένοι είναι οι καθηγητές που διδάσκουν;
  • Πόσο διψούν για γνώση οι φοιτητές και πόσο για καλοπέραση;
  • Με τι κριτήρια επιλέγονται τα θέματα των εξεταστικών και κατά πόσο η βαθμολόγηση είναι αξιοκρατική;
  • Πόση εκμετάλλευση υφίστανται οι υποψήφιοι διδάκτορες από τους επιβλέποντές τους;
  • Πόση ουσιαστική έρευνα γίνεται σήμερα στα ελληνικά πανεπιστήμια;
  • Γιατί δεν επιβραβεύονται τα ιδρύματα που παρουσιάζουν εξαιρετικά επιτεύγματα;
  • Πόσο διαυγής είναι η διαχείριση των κονδυλίων έρευνας;
  • Πώς προετοιμάζουν τα πανεπιστήμια τους φοιτητές τους για να αντιμετωπίσουν την αγορά εργασίας;
  • Πόσο ουσιαστικά παρέχεται η φοιτητική μέριμνα για όσους έχουν ανάγκη;
  • Πόσο αξιοκρατικά γίνεται η επιλογή των μεταπτυχιακών φοιτητών;
  • Πόσο αξιοκρατικά γίνεται η εξέλιξη των καθηγητών σε ανώτερες βαθμίδες;
  • Πώς ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους οι φοιτητές που συμμετέχουν στα όργανα συνδιοίκησης;
  • Η συμμετοχή αυτή φέρνει συνδιαλλαγή;
  • Γιατί οι φοιτητές μας προτιμούν να υπερασπίζονται την συνέχεια λειτουργίας απομακρυσμένων ΤΕΙ με ελλιπείς υποδομές αντί να προτείνουν μια διαφορετική αντιπρόταση στο σχέδιο «Αθηνα» που θα στοχεύει στην αναβάθμιση της ποιότητας σπουδών τους σε πανεπιστημιακές μονάδες με αναβαθμισμένες υποδομές;
  • Τι έχουν προσφέρει οι καταλήψεις όλα αυτά τα χρόνια, πέρα από χιλιάδες χαμένες εκπαιδευτικές ώρες;
  • Ποιος ο λόγος ύπαρξης σχολών όπου πάνω από το 50% των εγγεγραμμένων δεν φοιτά καθόλου;
  • Τι κάνει η πολιτεία για αποφοίτους τμημάτων νέων ειδικοτήτων που δεν έχουν κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα;
  • Πώς εξασφαλίζεται το μέλλον αποφοίτων από τμήματα που δεν έχουν πλέον ζήτηση;
  • Γιατί δαπανώνται πόροι για  τμήματα παρόμοιων ειδικοτήτων σε μικρή απόσταση μεταξύ τους;
  • Πότε θα επέμβει η δικαιοσύνη για φαινόμενα διορισμού συγγενών με αποτέλεσμα την επικράτηση οικογενειοκρατίας σε πολλά ιδρύματα μάς;
  • Πότε θα λογοδοτήσουν οι διοικήσεις για περιπτώσεις κακοδιαχείρισης;
  • Και το σπουδαιότερο απ’ όλα τι είδους ΠΑΙΔΕΙΑ παρέχει σήμερα η Ελλάδα στα παιδιά της;
  • Πόσο ολοκληρωμένοι πολίτες βγαίνουν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της, σε τι βαθμό έχουν αναπτύξει την κριτική τους σκέψη και κατά πόσο είναι ικανοί να δημιουργήσουν το μέλλον τους;

Φοβάμαι πως οι απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα είναι σήμερα απογοητευτικές…  Και είναι μεγάλο κρίμα ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα παρακμάζει… Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις τμημάτων που πραγματικά καινοτομούν και κάνουν σωστή δουλειά …  Είναι μεγάλο κρίμα…

Το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα είναι ότι φοιτητές μας που επιλέγουν το εξωτερικό για σπουδές και μεταπτυχιακά διαπρέπουν. Είναι ένα σημάδι ότι υπάρχει ελπίδα…Αν αλλάξουμε… Με αποσπασματικά μέτρα δεν βελτιώνεται η κατάσταση. Εάν δεν κοιτάξουμε συνολικά το πρόβλημα, καμία λύση δεν θα φέρει ουσιαστική βελτίωση.

Για όσους έχουν προσπαθήσει να βελτιώσουν ό,τι μπορούσε ο καθένας από τη θέση που βρέθηκε, καταλαβαίνω πόσο πονάει η διαπίστωση ότι η κατάσταση είναι σήμερα τραγική..

Θέλω να πιστεύω ότι η αρχή θα γίνει μέσα από ένα αναγεννημένο φοιτητικό κίνημα που θα εστιάσει στη ρίζα του κακού, θα προσπεράσει τις συμπληγάδες (κομματικές επιδιώξεις, συνδιαλλαγές με καθηγητές, χαβαλεδίστικη αντιμετώπιση των προβλημάτων) και θα αναδειχθεί πρωτοπόρο σε νέες ουσιαστικές διεκδικήσεις για την βελτίωση της Παιδείας μας…

Ίσως τότε, όταν συνειδητοποιήσουν όλοι -γονείς, μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι, καθηγητές, πολιτεία- ότι η μόνη ελπίδα είναι η παροχή ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ίσως τότε να δούμε καλύτερες μέρες…

 

Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 03/01/2013

…»Fight and live for all you love»

borgen02

Η επόμενη γενιά πολιτικών στην Ελλάδα πρέπει πρώτα απ’ όλα να κάνει εντατικά σεμινάρια Borgen 🙂
Και μετά, στοιχειώδη μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας!
Και μετά, λίγα λόγια και περισσότερη δουλειά!
Νισάφι πια με τα αδελφο- ξαδέλφια- συζύγους- κουμπάρους- κολλητούς και τις διαπλοκές τους!

 

 

 

Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 16/11/2012

Της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία…

Δεν ξέρω αν θα πάω αύριο στην πορεία…

Την τελευταία φορά πήραν τα κλάματα στο «πότε θα κάνει ξαστεριά» –  ήταν τόσο άβολο να μην μπορώ να συγκρατηθώ και οι γύρω να με κοιτάζουν λες κι έβλεπαν ούφο…

Ειλικρινά δεν ξέρω εάν ο φόρος τιμής που αποδίδεται σήμερα είναι γνήσιος ή τόσο υπερβολικά επιτηδευμένος που καταντά προσβολή…

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σχεδόν déjà vu…

Ξανά στο σημείο μηδέν, ή μήπως ακόμα πιο χαμηλά;

Οπότε, εάν είχε καμία σημασία για το εάν έπιασαν τόπο οι θυσίες όσων αγωνίστηκαν τότε, θα προτιμούσα να σκεφτόμασταν το δικό μας χρέος για τους επόμενους…

Κι αφού η γενιά του Πολυτεχνείου μας τα έκανε ρόιδο, θα μπορούσαμε εμείς με το νέο ταμπελάκι μας «Generation Zero» ( αφού ξεκινάμε ουσιαστικά ξανά από το μηδέν) να κάνουμε κάτι καλύτερο;

Τι θα κάνει η γενιά μας;

Δεν ξέρω εάν της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία, θα έχουν αίμα, ξύλο, πολιτικές διώξεις, βασανιστήρια, ανελευθερία, φτώχια και καταπίεση.

Το σίγουρο είναι ότι όσο δεν αντιδρούμε στην κατρακύλα, τόσο πιο χαμηλά θα πέφτει η χώρα, η κοινωνία, η ζωή μας…

Δεν είναι της παρούσης πιστεύω να φτιάχναμε μια λίστα με τι θα έπρεπε να κάνουμε.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά, το ζητούμενο πάντως είναι να κάνουμε έστω κάτι!

Και για αρχή, να ξεβολευτούμε – όσο κι αν δεν μας αρέσει – και να κάνουμε στροφή πίσω σε χαμένες αξίες…  Δεν θα αλλάξει η Ελλάδα από τη μια στιγμή στην άλλη, οι σάπιες δομές δε θα αποσαρθρωθούν από μόνες τους…

Εκεί πρέπει ο καθένας να δώσει το δικό του στίγμα, τη δική του μικρή συνεισφορά για κάτι καλύτερο…

Δεν πιστεύω ότι μόνο με διαδηλώσεις η οργή μπορεί να φέρει την ανατροπή.

Ακόμα κι αν  εξαφανιστούν από το χάρτη οι 300, δεν έχουμε ακόμα ικανές εφεδρείες να τους αντικαταστήσουν, επειδή φρόντισαν οι ίδιοι να μας παρέχουν μια παιδεία που δεν δημιουργεί ενεργούς πολίτες, αλλά μάζες ευκόλως χειραγωγούμενες …  Αρά τι μας μένει;

Κατά τη γνώμη μου χρειάζεται πιο μεθοδική προσπάθεια, κυρίως μέσα από τον καθένα ξεχωριστά, σε κάθε τομέα που μπορεί να συνεισφέρει κανείς. Ακόμα και η τήρηση σειράς προτεραιότητας σε μια ουρά αναμονής είναι κάτι! (Αστείο θα μου πεις, αλλά πες μου πόσες φορές έχεις δει καυγά σε ουρά αναμονής;). Πρώτα από τα απλά και μετά στα πιο «καυτά»…

Παιδεία και δουλειές στους νέους, δικαιότερο φορολογικό σύστημα, ικανοποιητικό σύστημα υγείας, ορθολογική λειτουργία της αγοράς.

Αλλά αυτά δυστυχώς θέλουν χρόνια. Πρέπει όμως να τα απαιτούμε συνεχώς.

Δε γίνεται να καυτηριάζεις συντεχνίες άλλων και όταν θίγεται η δική σου να χαλάς τον κόσμο. Εδώ που φτάσαμε πρέπει να τελειώνουμε δια παντός με τη λογική του «2 μέτρα και 2 σταθμά». Ή θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί – υποχωρώντας ο καθένας ξεχωριστά σε υπερβολικά κεκτημένα που είχε εις βάρος άλλων – και θα ενωθούμε σε έναν  κοινό στόχο (στο πώς θα κάνουμε ξανά την Ελλάδα παραγωγική χώρα που θα βασίζεται στα πόδια της, με ένα δημόσιο τομέα που θα σέβεται τον πολίτη κι έναν ιδιωτικό τομέα παραγωγικό που δεν θα είναι κρατικοδίαιτος) ή διαφορετικά να το πάρουμε απόφαση ότι ο καθένας θα κοιτάζει την πάρτη του και όπου μας πάει… Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση, ας έχουμε και στο πίσω μέρος του μυαλού μας πώς θα είναι μια κοινωνία ατομιστών, χωρίς κανόνες, χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη…

Μια ζούγκλα…  Αλλά… Τελικά αυτό δεν ζούμε σήμερα;  Αυτό θέλουμε να ζούμε και αύριο;

Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 07/05/2012

People have the power!

 

Αναρτήθηκε από: Alma Libre | 25/03/2012

Η πατρίδα και η γλώσσα

To NEWS 247 φιλοξενεί άρθρο όπου αναλύεται ο όρος «ελληνικότητα» και πατριωτισμός, που αυτές τις ημέρες αμφισβητούνται περισσότερο από ποτέ

Δημοσιεύτηκε: Μάρτιος 25 2012 11:53 Ενημερώθηκε: Μάρτιος 25 2012 15:10

Έχει γίνει πολλή συζήτηση, ενίοτε δε τεταμένη και σε υψηλούς τόνους (και όχι μόνο το τελευταίο ταραχώδες διάστημα), για το τι σημαίνει ελληνικότητα, ποια είναι ή θα πρέπει να είναι η θέση και η σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη και τι εν τέλει είναι ο πατριωτισμός και ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Του Σταμάτη Κυρζόπουλου*

Υποθέτω ότι και σήμερα, ανήμερα της εθνικής επετείου, θα λεχθούν και θα γραφούν πολλά, τα περισσότερα εκ των οποίων φοβάμαι (και υπό το κράτος ενδεχόμενων ακροτήτων στις παρελάσεις), ότι θα είναι δογματικές υπερβολές και επικολυρικές υστερίες.

Ούτως ή άλλως η ιστορία σπάνια προσεγγίζεται με ψυχραιμία στη χώρα μας και συχνά επιδιώκεται η διέγερση του θυμικού και του συναισθήματος με στόχο την πολιτική χειραγώγηση ή την απλή ψηφοθηρία. Επειδή σε γενικές γραμμές η αντίληψη μου για την ελληνικότητα δεν περιλαμβάνει «γραμμές αίματος», DNA και αυτής της κατεύθυνσης ανάγνωση της ιστορίας και συνοψίζεται μάλλον στην (αποδιδόμενη στον Ισοκράτη, αν και υπάρχουν επ’αυτού και αμφισβητήσεις ) ρήση :

«Ελληνες είναι οι μετερχόμενοι της ελληνικής παιδείας» και βασικότερο συνεκτικό του ελληνισμού γνώρισμα θεωρώ τη γλώσσα, έκρινα σκόπιμο, σήμερα, 25 Μαρτίου 2012, να αναδημοσιεύσω ένα, έως πρόσφατα ανέκδοτο, κείμενο του Οδυσσέα Ελύτη, που παρουσιάσθηκε με αφορμή την ολοκλήρωση του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Πρόκειται για ομιλία του στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη τον Νοέμβριο του1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για το έργο του.

Η ομιλία μεταφέρεται αυτούσια με την επισήμανση του Ελύτη «ότι η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που, αν δεν τον υπακούσεις, θα τιμωρηθείς».

Ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη προς τους Έλληνες μετανάστες της Σουηδίας, Νοέμβριος 1979

«Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η «Εβδομάδα Νόμπελ» και ύστερα να ‘ρθω σ’ επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω ξένιαστος και ξεκούραστος.

Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες.

Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.

Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του.

Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να ‘ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καημούς και τους πόθους του καθενός μας. Πόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.

Ταπεινά εργάστηκα σ΄ όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν’ ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.

Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμη που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.

Εμένα μου έλαχε ν’ αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν’ ανήκει σ’ ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν’ αγαπά όλον τον λαό του, ν’ ανήκει, το ξαναλέω, σ’ όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.

Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενιτεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.

Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.

Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκιο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του «‘Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκιο και για τη λευτεριά.

Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη -ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να’ μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.

Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασσα» όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.

Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».

Και ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα  (7/10/1838) προς τους νέους του Α’ Γυμνασίου Αθηνών:

«Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία».

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον, εκ των δασκάλων μου, καθηγητή Ευστ. Ηλιοδρομίτη, που μου απέστειλε το ανωτέρω κείμενο του Ελύτη.

*Ο Σταμάτης Κυρζόπουλος  είναι ιατρός καρδιολόγος, στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργιικό Κέντρο και το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο προσωπικό του blog.

Πηγή:   News 247

http://news247.gr/ellada/People-gr/h_patrida_kai_h_glwssa.1706220.html

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες